Rock Am Ring: Een dagje Mandora Stage kamperen voor Bloodywood, Alter Bridge, Breaking Benjamin en Sabaton!

De opener van de derde en laatste dag van Rock Am Ring was Mouth Culture uit het Verenigd Koninkrijk. Ze begonnen hun optreden op de Orbit Stage al om 12:20 en hadden wel wat publiek die voor hen vol enthousiasme stond te springen en te zingen. Een circle pit kregen de mannen van Mouth Culture ook zonder moeite op gang en dat zo vroeg op de middag. Met hun vieren trapten ze met succes de zondag festivaldag af!

Voor mij was het op zondag eigenlijk een dagje kamperen aan de Mandora Stage. Er waren enkele bands die daar optraden die de lange wandelingen naar en van de Utopia Stage voor andere bands niet echt waard was om dan van beide bands misschien maar de helft te zien vanaf verre afstand. Het was een keuze die ik me zeker niet beklaagd heb.

RETURN TO DUST

De eerste band op de Mandora Stage was Return To Dust uit Los Angeles. Het viertal wist een stevige setlist neer te zetten! De bandleden zijn van alle markten thuis. Gitarist Matty Bielawski zorgde voor de clean vocals en bassist Graham Stanush zorgde voor aanvullende growls en die combinatie van beiden was enorm sterk! Ze vulden elkaar super goed aan en het zorgde voor een aangename mix om naar te luisteren. Lead gitarist Sebastian Gonzalez bracht doorheen de hele setlist prachtige gitaarsolo’s die hij met enorm veel plezier en passie speelde en drummer London Hudson drumde alle energie uit zijn lijf. Hij speelde met veel zwier en zwaai en heel theatraal, hij had er duidelijk zin in. Je zag het plezier en de passie op zijn gezicht terwijl hij en zijn medebandleden hun nummers brachten. Ook voor deze eerste band stonden al vele die hard fans op de eerste rij en die kenden alle teksten van begin tot einde.

BLOOD INCANTATION

Opvolgend was Blood Incantation uit Denver, Colorado. Het was een ietwat excentriek ogende en klinkende band, maar eens je er gewoon aan was, klonk het eigenlijk wel goed. Die excentrieke sfeer werd mogelijks wel versterkt door de wat psychedelisch ogende visuals op de schermen. Ze speelden met hun vijven eigenlijk vooral instrumentaal en sporadisch werd er gegrowld. Van de teksten verstond ik niet zoveel, maar de occasionele “Aaargh” en “Üaah” klonken dan wel helder door de boxen.

BLOODYWOOD

Rond half vier was het kiezen tussen Hollywood Undead op de Utopia en Bloodywood op de Mandora. "Kiezen is verliezen” zeggen ze, maar de keuze was vrij snel gemaakt. Hoewel ik Hollywood Undead nog nooit aan het werk zag en Bloodywood al een viertal keer, koos ik toch maar weer voor het muzikaal feestje van de vrolijke Indiërs. Hollywood Undead zou dan maar voor een andere keer zijn.

Zoals ik Bloodywood uit New Delhi ken, brachten ze opnieuw een echte musicparty op het podium met hun energieke Indiase metal! Zangers Jayant Bhadula en Raoul Kerr zongen de longen uit hun lijf en hoewel veel teksten in het Indisch zijn hoorde ik zoveel fans mee scanderen met de teksten.

Wat de muziek zo opzwepend maakt, is de combinatie van de snel ritmische drum door Vishesh Singh en de percussie op de dhol door Sarthak Pahwa, Zij maken dat typische Indiase geluid in de band. Sarthak Pahwa wist het publiek zelfs even te verrassen door plots in de foto pit voor de frontrow op zijn dhol te spelen.

Bloodywood is al enkele jaren goed aan het doorbreken en het is hen ook volledig gegund. Ze brengen enorm veel sfeer en je kan niet anders dan gelukkig worden bij hun optredens.

BREAKING BENJAMIN

De succesvolle Amerikaanse hardrock- en alternative metalband Breaking Benjamin stond halverwege de middag gepland op de Mandora Stage en ik herkende bij het rondkijken velen op de de eerste rij die er net als ik ook al de hele middag stonden te “kamperen”. Ik zag hen luidkeels meezingen met menig van hun nummers. Het begon al met hun hitnummer “I Will Not Bow”, Ook het nummer “Blow Me Away” is heel gekend, dat is de soundtrack van Halo 2, het spel uit 2004.

Als ik het goed heb gehoord, kondigde de band aan dat ze binnenkort hun nieuw album “From Either Way” of “Either Way” uitbrengen. Een snelle Google search kon me geen albumnaam bevestigen. In elk geval speelde de band een gloednieuw nummer “Something Wicked”. Tijdens dit nummer waren er waanzinnig veel crowdsurfers.

Het nummer “Polyamorous” van hun debuutalbum kon ook niet ontbreken op de setlist en hun meest iconisch nummer “The Diary of Jane” was uiteraard zoals gewoonlijk de afsluiter van de setlist.

SOCIAL DISTORTION

Amerikaanse punkrockband Social Distortion was op de Mandora Stage wat de vreemde eend in de bijt tussen alle andere stevige kleppers. De band die opgericht werd in 1978 zorgde voor enorm opzwepende Rock ’n Roll. Ze bracht onlangs in mei nog hun achtste album Born To Kill uit en speelden het nummer “Tonight” van dit album. Veel van hun nummers kregen bijval van het publiek, maar dan toch vooral bij het nummertje “Story Of My Life” wat hun meest bekende nummer ooit is. Ook het nummer “Mommy’s Little Monster” van hun debuutalbum ontbrak niet. Ze begonnen vrij bescheiden, maar wisten me eigenlijk naar het eind van het optreden toe echt wel te verrassen.

ALTER BRIDGE

Het was vervolgens de beurt aan de zoetgevooisde stem van Myles Kennedy van Alter Bridge om over Rock Am Ring te weerklinken. Hij bracht je met zijn prachtig cleane zangstijl naar hogere oorden en ook zijn gitaarwerk doet je soms even zweven. Hij heeft zo’n zachte, maar sterke uitstraling dat je alleen maar ontzag kan hebben voor zo’n getalenteerde muzikant.  Naast hem stond uiteraard zanger/gitarist Mark Tremonti die Alter Bridge in 2004 oprichtte. Uit Tremonti’s eerste band Creed ontstond uiteindelijk Alter Bridge, want 3 van de 4 bandleden komen uit Creed. Enkel Kennedy was “nieuw” lid in de line-up bij Alter Bridge. Zowel Tremonti als Kennedy brachten frequent een knap stukje gitaarsolo’s en de toewijding en passie van beide gitaristen spatte ervan af. Ze hadden zoveel plezier in het brengen van hun levenswerk en dat kon wel geapprecieerd worden door de grote schare fans die maar al te graag meezong.

A PERFECT CIRCLE

Ik wist niet goed wat ik live mocht verwachten van A Perfect Circle, want de muziek die ik ter voorbereiding van het festival had beluisterd konden me niet zoveel beroeren.

De alternative/progressive rockband uit Amerika werd opgericht door Billy Howerdel en Tool frontman Maynard James Keenan.

Ik had al horen vallen dat de zanger wat excentriek was en dat bleek ook echt wel te kloppen. Hij bleef netjes op zijn eigen verhoogje achteraan het podium staan doorheen het hele optreden, maar dat deed geen afbreuk aan zijn beklijvende zangkunsten. Ik vond hun atmosferische sound en melodieuze gitaarlijnen eigenlijk echt wel goed eens ik door had dat er weinig écht stevig werk zat aan te komen. Ze waren op een bepaalde manier energiek, maar niet in die zin dat je gaat springen en dansen. Eigenlijk werd je van begin tot einde geïntrigeerd door de ingenieuze muziek die de band creëert. Ze speelden ook van begin tot einde zonder ook maar één bindtekst. Dat was apart, maar zo was er tijd voor meer muziek. Afsluiten deden ze met de klepper “Judith” en Keenan wist nog mee te geven dat hij op 30 oktober in Berlijn zou te zien zijn met zijn andere band Puscifer. Bij ons komt Puscifer op 2 november naar Brussel in de Ancienne Belgique.

SABATON

De Mandora Stage werd prachtig afgesloten met de knallende powermetal door de Zweden van Sabaton! Ik zag Sabaton eerder dit jaar met hun Legendary Tour en vroeg mij af hoe ze heel dat decor zouden opgesteld krijgen tijdens een festival. Ze kozen voor hun gebruikelijke tank met daarop drummer Hannes Van Dahl die mét tank de lucht in gehesen kon worden! Zes zangers en zangeressen die de band eerder ondersteunden bij The Legendary Choir op hun vorige tourreeks vergezelden de mannen van Sabaton om het geluid van de band nog meer volume te geven.

De band had ervoor gekozen dat de eerste drie nummers niet mochten gefotografeerd worden door de professionele fotografen. Wel mochten er foto’s genomen worden tijdens de drie opvolgende nummers. Ik vond dat wel een goed concept. Fans konden dan ten volle genieten van het begin van de show.

Op de 19 nummers lange setlist stonden vier nummers van hun laatste album Legends. Dat waren “Crossing the Rubicon”, “I, Emperor”, “Hordes of Khan” en “Templars”. Sabaton kon met veel schwung van het ene naar het andere nummertje doordraven en dat deden ze ook met de nodige knallen. Ze hadden geen cent te weinig gespendeerd aan de vele pyrotechnics die doorheen de hele setlist op het podium werd afgeschoten.

Het was een zeer gevarieerde setlist en Sabaton liet de hoge energie geen seconde zakken. Gitaristen Thobbe Englund en Chris Rörland wisselden elkaar af op de gitaarsolo’s en zanger Joakim Brodén heeft wellicht elke centimeter van het podium gezien.

Enkele vaste waarden op de setlist waren “Ghost Division”, “Night Witches” en “Primo Victoria”. Deze energiek nummers konden dan afgewisseld worden met tragere liedjes zoals “Christmas Truce” en “Soldier Of Heaven”. Mijn all time favourite van hun vorig album speelden ze gelukkig ook en dat was “The Attack of the Dead Men”.

Ook de klassieke meezinger “Swedish Pagans” werd gespeeld met een korte verjaardag viering, want oprichter en bassist Pär Sundström vierde zijn 45ste verjaardag op 8 juni. Afsluiten deden ze met de geweldig energieke klepper en kers op de taart “To Hell And Back”.

Op naar een nieuwe editie in 2027!

Tekst: Bram Van Waetermeulen