Zanger/songwriter Marino Roosen (Bonfire Lakes) en producer Gaëtan Vandewoude (Isbells) vonden elkaar niet alleen in hun gezamenlijke liefde voor warme, oprechte indiefolk, maar ook in die voor The Cure, die voor beiden geldt als één van hun favoriete bands aller tijden.
Die liefde steken ze op de nieuwe single ‘Last Goodbye’ niet onder stoelen of banken. Het hele nummer ademt The Cure anno 1989 (die vele laagjes gitaren! Die lijzige strijkers die weggeplukt lijken uit ‘Lullaby’! Die haast gefluisterde zang!) en toch klinkt het nog altijd 100% Bonfire Lakes, met die kenmerkende melancholie.
"'Last Goodbye' is een ouder nummer waarmee ik heel lang heb rondgelopen, maar dat ik nooit durfde voor te stellen aan de band. Aan Gaëtan durfde ik het wel voorleggen, omdat ik me veilig voelde bij hem", aldus Marino. 'Ik heb enorm genoten van de uitwerking van die song. Het is een nummer met heel veel laagjes die Gaëtan en ik al pingpongend hebben opgebouwd. Telkens inspireerde een idee van de ene de andere voor een nieuwe melodielijn. Van het magistrale einde met de trompetten krijg ik nooit genoeg."
'Last Goodbye' begint met een suggestieve, duistere gitaarintro die van Pink Floyd had kunnen zijn, gevolgd door een drumsalvo dat de song definitief op gang trapt. Van dan af wordt het nummer gedragen door een groovy baslijn en levendige drumpartij, waarrond een veelgelaagd tapijt van gitaren en strijkers wordt geweven, met daarbovenop een melancholische piano die in al zijn spaarzaamheid toch de hoofdrol opeist. Het nummer bouwt geleidelijk aan op om te culmineren in een grootse finale in majeur, die dan uiteindelijk nog eens uitmondt in een sfeervolle, met trompetten doorspekte outro.
Kortom: ‘Last Goodbye’ is episch, melancholisch en veelgelaagd.