Vandaag lanceert Emmy d’Arc haar debuutalbum ‘Braving Fears’, na een indrukwekkend parcours in de live muziekscène. Het vertelt het verhaal van haar persoonlijke groei en laat horen dat ze haar angsten overwonnen heeft. Het is puur, oprecht en authentiek, zonder de zin van verrassing te verliezen.
Frontview Magazine ging enkele weken voor de release op de koffie bij Emmy d’Arc in Trix Antwerpen, waar ze een meeting had over digitaal muziek gerelateerde zaken.
Naast de albumrelease, nog schitterend nieuws: 6 juli op Werchter! Hoe kreeg u dit nieuws?
“Oorspronkelijk kreeg ik een bericht van mijn management met de vraag of ik vrij was op 6 juli. Na mijn bevestiging, kreeg ik terug een bericht ‘je mag op The Slope in Werchter spelen’. En toen ging ik door het plafond!”
Sowieso een hoogtepunt dit jaar, bent u daar al mee bezig?
“Gisteren in mijn bed nog was ik daar al over aan het speculeren. Wat wil ik daar precies doen, wat wil ik daar meedelen en hoe wil ik dat het daar gaat zijn?”
En u hebt al wat ervaring opgebouwd inzake grote festivals, Pukkelpop 2023.
“Geweldig, alleen al om dat het Hasselt was, ik ben afkomstig uit Alken. In se ben ik geen festivalganger, ik hou niet van de grote massa. Met een nostalgisch gevoel kijk ik erop terug, ik fietste vroeger elk jaar tot daar en ging voor de inkom zitten, om de sfeer wat op te snuiven.” (lacht)
Maar in 2023 trok één artiest u wel over de streep op TW Classic, Bruce Springsteen.
“ Ja, dat was al speciaal genoeg! Hoe één man, samen met zijn band, zoveel teweeg kan brengen, dat is zo straf. Zonder veel tierlantijntjes, gewoon door te zijn wie hij is en zijn verhaal vertellen.”
Parallel met u, authentiek in alle eenvoud een geweldige live set neerzetten.
“Dat is alleszins wat ik probeer na te streven. Ik wil het echt en puur.
Een allereerste album, toch een mijlpaal in een carrière.
“Heel dankbaar, dat ik het geluk heb en de mogelijkheid krijg om een album uit te brengen.
Van kleins af aan staat alles in het teken van de muziek. Mijn familie heeft mij hierin altijd gesteund. Een ideale start dus en verder heb ik altijd kunnen bouwen naar dit fijn en mooi moment. Ik heb er heel lang naartoe gewerkt. Ik ben immers al 15 jaar bezig met zingen en optreden, maar songwriten doe ik nog maar sinds 2020. Laat het nu maar beginnen. Ik maak altijd de vergelijking met de gedachte: ik train voor een marathon, niet voor de sprint.”
Altijd een bezige bij dus.
“Op momenten dat je geen inspiratie hebt om te schrijven, zijn er honderd andere dingen die je kan doen. Op alle mogelijke vlakken ben je daar continu mee bezig, tenminste als je zoveel zelf in de hand wil hebben en dat dan ook nog eens op je allerbest wil doen. Zo heb ik daarnet onderweg naar hier geluisterd naar podcasts, in het teken van muziek en ondertussen ben ik al met mijn volgend album bezig.”
Het album titelt ‘Braving Fears’.
“12 nummers met elk een eigen identiteit, een eigen emotie. 12 delen die teruggrijpen naar een periode in mijn leven. De silhouetten op het albumcover staan in een bepaalde volgorde en die volgorde hangt vast aan Romeinse cijfers. De cd en vinyl gaan visueel als een klok afgebeeld worden. Op elk artwork van elke single staat het Romeinse cijfer op de plaats van de klok. Die volgorde is de volgorde waarin ik de nummers geschreven heb. En als je die achter elkaar zou afspelen, zie je een bepaalde weg die ik heb afgelegd als persoon, maar ook een mentale evolutie en groei van een alledaags mens.
Met dit album wil ik mijn ziel laten spreken, met focus op de muziek en de tekst. Ik denk dat we soms niet beseffen hoezeer we allemaal gelijkaardige dingen beleven. Als die façade er niet meer is en we open zouden zijn, dan zouden we nog veel beter met elkaar kunnen omgaan.”
Als ik een eerste blik op het albumcover werp, doet het me denken aan een peleton soldaatjes, gelukkig bent u het.
“Zo is het een beetje. Ik voel me soms een marcherende soldaat onderweg van punt a n aar punt b, het leven, maar helemaal niet in het teken van oorlog.”
Het album wordt al beschreven als een magisch meesterwerk, het kan niet anders dan dat dit hand in hand gaat met perfectionisme?
“Perfectionist tot in de kist hé! (lacht) Ik ben een gevoelig persoon, elke emotie wordt uitvergroot. Dat maakt ook dat je die dingen makkelijker kan neerschrijven, ze zijn gewoon zo duidelijk aanwezig. Ik wil overal de puurste versie van mezelf insteken.”
En binnen dat perfectionisme, valt de samenwerking met muzikanten en andere mensen dan mee?
“Ik speel al zo lang alleen, zoals ook binnenkort op Werchter. Ik heb alles zelf in de hand op het podium, dus er is niemand waar ik eigenlijk rekening mee moet houden. Je hoort ook elke zucht, ik kan me nergens verstoppen. Maar dat vind ik juist leuk, zo ziet het publiek dat daar ook een gewoon mens staat. Daar ben ik in mijn sas.
Voor het album heb ik met Jean Blaute samengewerkt. Hij heeft mij mijn ding laten doen en heeft dat vervolgens versterkt en dat is echt wat ik zocht. Hij is mijn mentor geworden.”
Het lijkt alsof de nummers zijn geschreven om in openlucht live bijzonder sterk tot hun recht te komen.
“Dat doet me plezier dat je dat zegt. De nummers zijn geschreven en getest, live op het publiek. Ik wou de live-performance zo goed mogelijk vasthouden op de plaat omdat die nu de identiteit van mijn muziek bevat.’’
Hoe ontstaat een nummer bij Emmy d’Arc?
“Ik sta ’s morgens vroeg op, ga sporten en duik dan de studio in, dan zit ik daar de ganse dag.
Soms is er iets gebeurd in mijn leven, het overheerst me dan zo hard dat de inspiratie allemaal tegelijk komt. Andere dagen heb ik eerst tekst, andere dagen heb ik eerst muziek. Het hangt ervan af wat voor dag het is. Een song ontstaat altijd uit iets wat ik beleefd heb.”
Elke song heeft vanaf zijn oorsprong een hele reis afgelegd, hoe is het om een song volledig ‘af’ te horen op de plaat?
“Dikwijls ben ik lang aan het zoeken tot het ‘just’ is. En als een nummer af is, dan ween ik altijd, omdat ik zo ontroerd ben. Dat is het moment waarop ik weet dat ik het gevonden heb. De song klinkt zoals ik het voel. ‘’
Mooier kan het niet.
“Ja, maar wel heftig allemaal!” (lacht)
Hoe ervaart u de eerste stappen on stage?
“Dat is thuiskomen ! Het moment dat je op het podium stapt, dan gebeurt er iets. Ik kan het niet uitleggen.”
‘White Flag’, spijtig genoeg zou dit letterlijk zeer actueel kunnen toegepast worden op Oekraïne…met ‘erase the evil’.
“White Flag was nog maar net geschreven en toen is het hele oorlogsverhaal begonnen. Vanaf toen heb ik het nummer gezongen met de intentie, laat dit een roep om vrede zijn want initiëel gaat het nummer over Jeanne d’Arc. Zij is toch ook wel een klein soldaatje geweest.”
In ‘Behind Your Eyes’ horen we u vele stemkleuren hanteren, met afwisselende hoogtes en laagtes.
‘Er is een zekere dynamiek van vertellen, iets kwaad zal ik bijvoorbeeld nooit in de hoogte zingen, want dat moet je kunnen ‘uitschreeuwen’. Het is een verhaal vertellen, bang zijn, blij zijn. Daar hangt die dynamiek mee samen.”
Hoe is het gevoel voor een perfectionist om op een venue aan te komen? U hebt daar immers niet altijd de controle over alles.
“Ondertussen heb ik al vele sites gezien en meegemaakt, want ik treed al zeer lang op. Op mijn elfde kreeg ik een gitaar en heeft mijn mama een geluidsinstallatie gekocht. Mijn papa heeft ons nadien vervoegd en nu vormen we samen een goed geoliede machine. Maar mijn eerste optredentjes waren bij wijze van spreken op elke hoek van de straat. Je komt terecht in situaties die je je niet kan voorstellen. Als ge dat allemaal hebt gehad, dan is het nu, waar je ook komt, altijd wel ok. En als er toch nog eens een brakke situatie zich voordoet, denk ik nostalgisch terug aan vroeger. Het verleden was ook heel schoon, ik koester het.
Ik ging er altijd volledig voor. Als er 5 man aan de toog stonden met de rug naar mij, dan moesten die op het einde van de avond allemaal omgedraaid hebben of ik stopte niet met spelen. Ik speelde zonder plectrum, soms hingen er bloedspatten aan de binnenzijde van mijn gitaar. Er was geen temmen aan, ik speelde als een losgelaten leeuw.”
U speelde al een aantal voorprogramma’s van internationale artiesten, hebben die u geïnspireerd?
“Uiteindelijk ben je daar om uw show te spelen. Je ziet die concerten wel rond u gebeuren en je pikt daar wel dingen van op. Ik probeer vooral mijn eigen ding te doen en je leert er altijd van bij.
Zo stond ik in het voorprogramma van Simply Red, Amy Macdonald, Birdy, en op dezelfde affiche als Sting en Simple Minds’’
Waar kunnen we van het album live komen genieten?
“In het Wintercircus in Gent op 24 april, maar reeds uitverkocht. Verder zie ik mijn agenda stilaan vollopen met concerten die binnenkort zullen aangekondigd worden. Er gaat veel te doen zijn, ik heb er zin in!”
