Altın Gün herinterpreteert Neşet Ertaş

Altın Gün stelde hun nieuw album “Garip” voor in de Roma. Deze Nederlands-Turkse band met een unieke sound zet hiermee een enigszins nieuw hoofdstuk in. Op hun website zetten ze dat ze inderdaad iets anders wilden doen dan wat ze eerder gedaan hebben “less in your face, less poppy, less obviously psych-rock. More just vibing.” De band koos duidelijk dit keer voor minder synthesizer klanken.

De nummers op dit album (en het merendeel tijdens het concert) zijn herinterpretaties van traditionele Turkse volksliederen gecomponeerd door Neşet Ertaş (1938-2012), een legendarische Turkse folkmuzikant, een “halk ozanı”, letterlijk vertaald een volksbard. Deze componist en tekstschrijver was tevens ook virtuoos bağlama (saz)-speler.

Waar traditioneel de saz en zang van Ertaş begeleid werd door de viool en percussie (kaşık of darbuka), brengt Altın Gün de modernere versies met bass (Jasper Verhulst), gitaar (Thijs Elzinga), percussie (Chris Bruining) en drums (Daniel Smienk). Uiteraard ontbrak de bağlama niet (Erdinç Ecevit, die ook zang en keyboard op zich nam); en ook de saxofoon was uitgenodigd (Gast : Janfie van Strien, sopraansaxofoon). Zij slaagden er ook in deze moderne versie in de Anatolische hoogvlakten en de typische Turkse klanken op te roepen.

Mijn mondje Turks was niet voldoende om de songs te verstaan, al bleek dat voor een groot deel van het publiek geen probleem : verschillende mensen met Turkse roots konden de teksten feilloos meezingen. Voor mijn concert-buurvrouw was het wel een probleem om mee te zingen, en zij zou wel graag een vertaling hebben gehad om de muziek nog meer te kunnen smaken. “Zo’n projectie, zo’n boventiteling”, grapte ze.

Eén van de centrale thema’s van Ertaş is de romantische liefde, en het verlangen naar/gemis van een geliefde (hoe kan het ook anders; zoals in hun meest bekendste nummers zoals "Gönül Dağı" (Berg van het Hart) en "Neredesin Sen" (Waar ben je). - Wie trouwens de oorspronkelijke versie van "Neredesin Sen" eens wil ontdekken, vindt hier het nummer met vertaalde lyrics, en hier de versie van Altın Gün .

“Garip” (titel en titelnummer van het album) daarentegen slaat op de arme, eenzame, ontheemde of vreemdeling. Het nummer gaat over de melancholie van het ver van huis zijn (ter info: eind jaren 70 migreerde vanuit Anatolië naar Duitsland waar hij 28 jaar woonde. Neşet Ertaş wordt gezien als de zanger-dichter van de migratie.) Ook zong de zanger vaak over de strijd tegen het onrecht en de armoede.

Naast de nummers van dit album waren er ook nog de covers van ander traditionele Turkse muziek en artiesten. De setlist van het concert in de Roma vind je hier.

Er werd meegezongen, gedanst, maar een echt feestje werd het niet, al dacht ik even in het begin even dat het dak eraf zou gaan ... Het publiek was echter wel heel enthousiast en het eindapplaus was oorverdovend.

Naga Kirana verzorgde het voorprogramma in een stilaan vollopende zaal, . Deze groep, met nogal wat synths en bijbehorende arrangementen, was mij volledig onbekend. De jonge vrouw, zangeres Inda Duran, en vooral de taal waarin ze zong intrigeerde me. Ik ontdekte al snel (waar het internet al niet goed voor is) dat zij zich inspireerde op Indonesische melodieën, en dus waarschijnlijk in een van de vele (of verschillende?) Indonesische talen zong. Mijn nieuwsgierigheid naar waarover ze zong werd een beetje beantwoord, toen ze zei dat het volgende nummer over “pink cars and dumplings” ging. Ook hier hadden boventitels een hulp geweest, alhoewel... het klonk vooral veelal vrolijk en je zag wel dat zij en haar band er duidelijk plezier in hadden. Misschien is dat al voldoende!