Arno: 'Opex', nieuw postuum album uit op 30 september

Alles begint en eindigt bij de blues. Daar begon Arno Charles Ernest Hintjens in 1970 zijn muzikale traject, en daar stopt het meer dan vijftig jaar later. De chevalier met de rauwste stem ten noorden van de Seine is naar de eeuwige jachtvelden vertrokken, maar trakteert ons nog op een laatste langgerekte oerschreeuw: ‘One night with you/ is what I’m now praying for’.

Opex is genoemd naar de woonwijk in Oostende waar Arno opgroeide. ‘Daar hebben mijn vader en moeder elkaar leren kennen’, zegt hij. Dat was een andere tijd. Mensen leefden trager, Oostende lokte elk weekend volk uit het hele land en Arno ging bij zijn buurjongen Frank Bailleul naar ‘One night’ van Elvis Presley luisteren. ‘De herinnering is me altijd bijgebleven. Ik heb het nu opgenomen om ‘merci’ te zeggen aan de muziek.’

Opex is een familiealbum. In ‘Grand-père’ figureert Charles Hintjens, Arno’s grootvader die hem destijds meenam naar volksbals en liet zien hoe je vrouwen verleidde. ‘I can’t dance’ herneemt een van de beste songs van Tjens Couter, het duo met Paul Couter waarmee hij jarenlang toerde. ‘La vérité’ is gebouwd op een beat van Felix Hintjens, de jongste van Arno’s twee zonen die ook in de muziek zit. ‘Ik had hem gevraagd iets voor me te maken’, zegt Arno. ‘Hij heeft twee stukken geleverd. Op het andere (‘I’m not gonna whistle’) speelt mijn broer Peter saxofoon en ik harmonica. Wel, zo wilde ik het: het is mijn laatste plaat, niet?’

De plaat werd in stukjes en beetjes opgenomen, over een periode van één jaar. In het voorjaar van 2021 namen Arno en bassist/producer Mirko Banovic vier nummers op in diens thuisstudio in Gent. Die stemopnames zijn behouden, aan de muziek is in het najaar verder gewerkt in de ICP-studio in Brussel, waar in het voorjaar van 2022 de andere songs gemaakt en afgewerkt werden. ‘Het was een lang proces, omdat we rekening moesten houden met de beperkingen door de coronacrisis en met Arno’s gezondheid’, zegt Banovic. ‘Maar verder ging het zoals altijd: we zetten ideeën uit en werkten er samen op verder.’

Voor de muzikanten – naast Banovic ook Bruno Fevery op gitaren en Sam Gysel op drums – was de ervaring emotioneel. ‘We werkten zo snel mogelijk, daar houdt hij van’, zegt Banovic. ‘Brutalistisch, spontaan. Maar hij was moe natuurlijk. Je voelde dat hij zoveel mogelijk wilde geven, maar dat hij pijn had. Het belangrijke is dat hij alle opnames nog gehoord en goedgekeurd heeft. Dat is geen plaat die postuum in mekaar gestoken is: het is echt zijn plaat.’

Enkel het duet met Mireille Mathieu heeft Arno niet meer beleefd. ‘La paloma’ had hij al eens opgenomen met Charles & Les Lulus, en hij praatte het afgelopen jaar vaak over een remake, op zijn eigenzinnige manier. ‘Mireille en ik hebben met elkaar gebeld, en ze zag het zitten. Ik heb haar altijd een goeie zangeres gevonden’, zegt hij. Dat een dubby versie nu op de plaat staat, maakt ze helemaal àf.

En Opex bevat nog meer arnoïsmen. ‘Boulettes’ is nog maar eens een song over zijn edele delen, met een niet mis te verstane hedonistische boodschap: ‘On fait la fête/ Embrasse mes deux boulettes’. Het donkere ‘Take me back’ past dan weer in de zelfreflecterende sfeer van Arno’s laatste albums Human incognito en Santeboutique, en verdient een plaats in het rijtje ballads waarin Arno een vrouw vraagt om hem, doler die de weg kwijt is, terug bij haar te nemen. ‘Ik heb de vrouwen altijd liever gezien, en die song had ik al een tijdje liggen.’ En in die donkere sfeer krijgen we er een mooie pianoversie van ‘Court-circuit dans mon esprit’ bij, uit de sessies van Sofiane Pamart voor het album Vivre .

Het nieuwe album baadt in een halftrage, moerassige sfeer, die verdriet paart aan hoop. De drums zinderen, de gitaren echoën en Arno laat eerlijk horen hoe zijn stem elke dag aan kracht inboette, maar hoe zijn ziel tot op het laatst een groots gevecht leverde. ‘Muziek was een belangrijk deel van mijn leven’, zegt hij. Meer nog: ze was de muze die hem uit zijn onzekerheid trok en kracht gaf, zodat hij anderen blij kon maken.

Opex is, finaal, zijn laatste mantra. Jarenlang vierden we het leven in zijn volle glorie met de extatische jubel van ‘O la la c’est magnifique’, en nu laat Arno vanuit de Noordzee weten dat de zon zijn nieuwe minnares is, en dat we vandaag moeten leven. ‘La vie d’aujourd’hui est plus importante’. Dat is wat hij nalaat: ‘Ik leef in het nu, en dat is ook hoe ik vind dat je het leven moet zien.’