Belpop icoon Kloot Per W: album "Arbre a filles" met hulp van oa Mauro & Trouvé uit op 22/04

Veelzijdigheid is in de lange carrière van Kloot Per W (Claude Perwez, 1955) altijd een sleutelwoord geweest. In de voorbije 45 jaar drukte hij zijn stempel op de meest uiteenlopende genres, van lofi tot noise, van ‘sexmetal’ tot reggae, van indiepop tot chanson, en maakte hij deel uit van bands als The Misters, The Employees, Polyphonic Size, De Lama’s en Stricktly Rockers. Daarnaast bracht hij een trits cassettes en soloplaten uit en werkte hij samen met haast iedereen die ooit iets heeft betekend in de vaderlandse popgeschiedenis. Hij hield er vooral de status van cultfiguur aan over.

Zijn vorig jaar verschenen ep Les Nuits blanches werd tot ver buiten de landgrenzen goed ontvangen en ook op zijn nieuwe langspeler Arbre à filles kiest hij resoluut voor de taal van Molière. Dat gaat hem prima af, want de muzikant, die opgroeide in de Vlaamse rand rond Brussel, werd tijdens zijn eerste levensjaren in het Frans opgevoed.

Voor de teksten kreeg Per W de hulp van Dominique Buxin, met wie hij al samenwerkte tijdens zijn periode bij Polyphonic Size. Ook vond hij een gedroomde medeplichtige in producer Pascal Deweze, die met zijn ode aan Claude François eerder al zijn gevoeligheid voor Frans chanson etaleerde.

Op muzikaal vlak verwijst Arbre à Filles vooral naar het vroege werk van David Bowie en Lou Reed. ‘Ik was een echte glamrock kid, geeft Kloot Per W toe. ‘Mijn uitgangspunt was dit keer Britse rock, maar dan zoals Fransen die zouden spelen.’ De plaat werd volledig live ingeblikt, met de hulp van onder anderen Mauro Pawlowski(met wie Per W in 2019 de lp Insider/Outsider opnam) en Rudy Trouvé.

Arbre à Filles, genoemd naar één van Kloot Per W’s schilderijen, bevat elf tracks, waaronder Tu me troubles, over ADHD, en Girl on the Phone, over stalking via de gsm. In het ironische Super Likeur heeft de zanger het over de dictatuur van de sociale media en de manier waarop het internet bij uitstek ‘les rois des cons’ van een megafoon voorziet. Het titelnummer is een surrealistische wensdroom, terwijl de artiest in La naissance du rock zijn eigen geboorte beschrijft en met Le Pays de Jacques Brel van Le plat pays van antwoord dient.

Want België is zoveel méér dan Vlaanderen: ‘Ces deux pays voisins / ce sont aussi les mien’.

Op zijn 66ste wordt Kloot Per W zich almaar meer bewust van zijn sterfelijkheid en de vluchtigheid der dingen. In Le temps caché maakt hij een onderscheid tussen verkwanselde tijd en de tijd die je ontglipt, zonder dat je je ervan bewust bent. De tekst van Je suis la mort is dan weer geïnspireerd door Der Kaiser von Atlantis, een concentratiekamp-opera van Victor Ullmann, een joods-Tsjechische componist die in 1944 in Auschwitz werd vergast. In het libretto weigert de Dood nog mensen te laten sterven, uit protest tegen de zinloosheid van de oorlog. Ook bij Kloot Per W is sterven de ultieme verlossing, de remedie tegen pijn en lijden.

Zware kost, zegt u? Wel, op Arbre à Filles is gelukkig ook ruimte voor humor. ‘Je sue, donc je suis’ parafraseert Per W Descartes in Girl on the Phone, terwijl hij vanuit het graf tongue-in-cheek opmerkt: ‘Je regarde passer les vers / Qui me regardent comme un dessert’. Ook in het hiernamaals mag er gelachen worden.