Broken Circle Breakdown Bluegrass Band : grappig, intensief en ontroerend.

Al verscheidene malen was aangekondigd dat het de allerlaatste concerten zouden zijn, dus ik was maar al te blij dat er toch nog een reeks kwam in de AB. Ik besef dat ik de zoveelste recensie schrijf over één van de meest succesvolle tours in Vlaanderen, maar ik doe het in mijn stijl. Vorige week maandag moest ik passen omwille van de staking, maar woensdag 17 december werd mijn dag. Ik beschouw het als een eindejaarsgeschenk, want samen met het concert van 40 jaar The Nits was dit iets waar ik al een jaar naar uitkijk.

Helden in de AB

Je herkent de mensen vrij snel in de uitverkochte AB, namelijk country-fans met boots en jeans-hemden. Ze bewegen op die typische manier zoals bij het line-dansen, dus het was een vrolijke boel, eerst met King Dalton, nadien met de tapes in de tussenperiode. Met een naam als Johan Heldenbergh kan het niet anders, de groep werd werkelijk als helden onthaald, een aandoenlijk moment, heftiger als voor een internationale band die de AB aandoet. Johan bevestigt het nog eens, de AB is de tempel en hij kan niet begrijpen dat ze met hun muziek vier keer voor een uitverkochte AB spelen, dat zijn 8000 mensen.

De Broken Circle Breakdown Bluegrass band (waauw, een mondvol) start in hun geliefde setting / opstelling, namelijk in een groep bij elkaar rond 1 micro, ze was het bij het ontstaan van de bluegrass omdat er maar geld was voor 1 micro. Voor het tweede nummer, Black Mountain Rag, gaat de groep terug in spreidstand en heeft iedereen zijn eigen micro, tja de vooruitgang hé. Het is een instrumentaal nummer en zo zullen er nog velen volgen in de loop van de avond. Ook benoemt Johan regelmatig een nummer als gospel of jazzy, ja zelfs folky maar dat komt omdat de roots van de bluegrass mede liggen in Ierland.

Humor en acteurtalent gecombineerd met zangtalent

Niet alleen Johan laat zijn acteurtalent zien, verpakt in aangename humor, maar Veerle kan het ook. Zij brengt een heel verhaal over Michael Jackson op wie zij verliefd was in haar jeugdjaren. De bassist doet mee en ondersteunt haar verhaal door de baslijn van Billy Jean te spelen. Uiteindelijk bleek dit een inleiding te zijn om te komen tot Bob Dylan die ooit meezong met het kerstliedje “We are the World" van die Michael en we eindigen bij de scheiding van de ouders van Veerle. Ze schakelt over van humor naar bittere ernst en brengt een cover van Bob Dylan "Don't Think Twice, It's All Right".

De groep gaat weer in het hoekje staan om een verhaal te brengen over Dolly Parton, die volgens Johan alleen maar op haar rug kan slapen (? deuh ?) Het nummer noemt "Little Maggie" maar het gaat niet over jeweetwelwie...

Tussen de nummers door zijn er de voorstellingen van de groepsleden en voortdurend wordt er gewisseld tussen Nederlands, Frans en Engels, een echte babylonische spraakverwarring, maar wel grappig soms.

Mijn keuzes uit een twee uur durende show

De nummers kende ik van de live-cd maar echt live blijft een wereld van verschil. We gaan er nog eens door, let op, bijna twee uur concert is niet samen te vatten in een artikel dus hierna komen mijn keuzes :

Cowboyman : voorafgegaan met een verhaal dat Johan zo graag een cowboy had geweest maar het uiteindelijk moet laten bij een wannabe-cowboy - tevens het nummer dat de groep speelt als Elise het café binnenkomt in de film en verliefd wordt.

Sandmountain : met een mooie solo van zowel Bjorn Eriksson als violist van dienst Nils De Caster

Rueben’s train : omdat de meeste verhalen over treinen gaan en omdat het, volgens Johan, maar één akkoord heeft and off course, het eerste bisnummer : "If I needed You” - het succesnummer van de film, nu al een evergreen

Als ze nog eens optreden, bv in het Sportpaleis, dan ga ik zeker terug. Het is grappig, intensief, aangenaam, ontroerend, en zo veel meer ... dat mag iederen zelf invullen, maw. het is zoals de film.