Cannaerts & Van Cutsem - Morning Light

Soms springt een CD in eigen beheer uit de massa en vraagt om speciale aandacht. Als Jan Cannaerts en Patricia Van Cutsem samen hun werk vereeuwigen, dan trekt dit de aandacht. Ze hebben er een jaar aan gewerkt, een reeks optredens gedaan en het resultaat werd gepresenteerd in Mechelen, op zaterdag 8 oktober ll.Hoe breng je twee uitersten bij elkaar? Hoe kan er harmonie ontstaan tussen twee tegengestelden? Met die vraag ging ik naar één van de drie concerten.

De spanning tussen twee uitersten

Op het podium, twee stoelen en middenin twee tafeltjes gedekt met teksten en vier glazen water. Links de gitaar en rechts een drone harmonium. Jan Cannaerts is een troubadour, Patricia Van Cutsem is één van de engelen stemmen van Keruna. De spanning tussen die twee kan je ook uitdrukken door enkele vergelijkingen: de Blue Velvet Club of het folkcafé - Hannelore Bedert of Melanie de Biasio - vlaamse blues of deep soul. Ik ben er na het concert nog niet helemaal uit. Ze een plaatsje geven is een hele opdracht.

Toch passen ze thuis in het circuit van de culturele centra, of een podium op één van de folkfestivals. Ze zouden kunnen spelen met een band maar bloeien evenzeer in de intimiteit van een kleine zaal met 100 aanwezigen of het bruine café waar Vlaanderen zo rijk aan is. Ze zijn in ieder geval aan elkaar gewaagd. Je kan het zien als twee energiebalonnen, die als ze elkaar sporadisch raken, garant staan voor vuurwerk.

De stem en de gitaar

Patricia Van Cutsem overtuigt door een warme stem met een breed spectrum en een bijna perfect beheer van tonaliteit. Ze zit er steeds op en durft de comfortzone van de doorsnee singer-songwriter te verlaten. Jan Cannaerts overtuigt door een bijna feilloos gitaarspel. Ook hij durft speciale riffs aan, die soms aanvoelen aan Spaans klassiek gitaarspel. Hij durft een intro te brengen die je stil maakt en waarbij je mond stilaan opent van verwondering. Als ze elkaar vinden, dan ontstaat er een energie die ik wil vergelijken met de soundtrack van ‘Into The Wild’ waar Eddie Vedder er in slaagt om emotie en verhaal tot een absolute climax te brengen.

Afwisseling in emotie

Rustige ballads en meer uptempo nummers wisselden elkaar af. Zo was er een ‘a capella’ nummer, The Land of Falling Leaves, dat ging over het sterven van de mama van een vriendin. De stoelen gingen aan de kant en beide artiesten brachten in hun stemtimbre de emotie rond zulk een geladen gebeurtenis. Een ander topmoment was toen het publiek werd uitgenodigd om mee te zingen. Het deuntje dat Jan Cannaerts speelde was de baseline voor het ganse nummer. Patricia Van Cutsem zong op het thema een schitterende tekst. Het publiek voelde zich één met het podium.

Ik hoop dat dit duo zich verder professionaliseert en zal opgepikt worden door een label. Want daar horen ze thuis. Een volgende stap zou dan een full-CD zijn met een tour doorheen Vlaanderen in het circuit van de betere clubs en wie weet staan ze ooit op het podium van de Handelsbeurs in Gent of De Casino in Sint Niklaas.