Charles Aznavour: “Hier encore, j’avais quatre-vingt douce ans …”

« Hier encore, j’avais vingt ans; Je caressais le temps et jouais de la vie » (Hier Encore)

Gisteren, zondag 4 december, bracht Charles Aznavour ons meerdere jaren terug in de tijd... naar de magische tijd dat we twintig waren, en naar de tijd die sindsdien verstreek, ... Het was niet gisteren dat we twintig waren, maar de tijd tussen toen en nu lijkt inderdaad een ogen-blik geleden, ... Waar zijn deze jaren heen, 35 voor mij, 72 voor hem?

« Plus je m'enfonce dans ma vie; Plus je ne peux que constater; Qu'au vent léger de mes folies; Je n'ai pas vu le temps passer » (Je n’ai pas vu le temps passer)

Aznavour heeft in ieder geval niet stil gezeten ... Hij heeft een mooie carrière achter de rug, althans als we zijn concert inderdaad als een afscheid beschouwen, zoals werd aangekondigd. En het publiek was hem er meer dan dankbaar voor! Al voor hij één noot had gezongen, kreeg deze coryfee een staande ovatie.

Om uit zijn zeer uitgebreide oeuvre - hij schreef meer dan achthonderd liedjes en vertolkte er nog meer - een keuze van een twintigtal songs te moeten maken voor dit bijna twee uur durende concert, zal niet gemakkelijk zijn geweest. Aznavour bracht een mooi overzicht van zijn repertoire, van deze vervlogen tijd, met liedjes uit de jaren zestig (Désormais, Hier Encore, La Bohème, Il faut savoir), zeventig (Les plaisirs démodés, en het toen zeer gecontesteerde Comme ils disent). Daarnaast waren er ook meer recente nummers zoals Les emigrants (1986) – een thema dat onder andere verwijst naar zijn ouders –, Je voyage (2003) – met zijn dochter Katia, backing vocal bij verschillende nummers, maar nu in duet met haar vader –, en uit 2015 Avec un brin de nostalgie.

Af en toe miste Aznavour een noot, een woord, ... Hij moest soms hulp zoeken op de monitor - bijvoorbeeld bij het minder gekende nummer T’en souvient-il. Maar het is hem vergeven. "Als men 92 is, ziet men niet zo goed meer, hoort men niet zo goed meer en herinnert men zijn teksten niet zo goed meer," verontschuldigde hij zich al bij aanvang al lachend. En hij stak er ook een beetje de draak mee, want wie geloofde hem toen hij heel ostentatief de woorden “mes amis, mes amours, mes emmerdes” ging aflezen van het scherm?

De zanger ging af en toe eens zitten, maar gedurende het meeste van de show stond hij kranig recht. Hij danste nog even alleen, intiem, cheek to cheek, en maakte zelfs nog een paar huppelende danspasjes en sprongetjes in de lucht.

Samen met de zes musicanten en de twee zangeressen op de achtergrond, bracht Aznavour het publiek stilletjes meer en meer naar de apotheose toe, langs verschillende van zijn grote successen, zoals She, Mes emmerdes, ... Het publiek begon mee te zingen, op het ritme van de muziek te klappen. Vooral met Les deux guitares was het handgeklap niet meer te stoppen en het volgde de versnelling van het ritme ...

Met La bohème en Emménez-moi eindigde de zanger en er volgde een staande ovatie, terwijl verschillende fans tot bij het podium geraakten om bloemen en kaartjes te geven, en de man van dichtbij te zien.

“Op pure klasse staat geen leeftijd en rasartiesten zijn met geen stokken van het podium te slaan...”, zo stond in de aankondiging van het concert ... en er was niet gelogen. “Hier encore, j’avais quatre-vingt douce ans ...” en ik zong met passie in Antwerpen ...