© Sieme Hermans
Ciska Ciska trekt een muzikale tarotkaart met debuutalbum ‘Page of Cups Reversed’
Er staat een gitaar naast haar stoel. Niet als decorstuk, maar als verlengstuk van haarzelf. Enkele uren eerder speelde Ciska Dhaenens, het gezicht achter Ciska Ciska, nog een korte liveset op het Willy-terras aan M Leuven. Straks wacht haar een nieuw podium: als support van High Hi in de tuin van M. Tussen beide optredens door is er tijd voor een gesprek met Frontview Magazine. Over tarotkaarten, Marokko, een debuutplaat die jaren in de maak was en een tweede album dat verrassend genoeg al bijna klaar is.
Dat Willy haar een warm hart toedraagt, is ondertussen geen geheim, want Ciska Ciska werd eerder al uitgeroepen tot belofte van de maand.
"Willy soigneert ons," aldus Ciska.
Muziek kwam er niet na een grootse openbaring. Ze was er gewoon altijd.
"Ik zing volgens mij al mijn hele leven," zegt ze. "Piano ben ik beginnen spelen omdat ik mezelf wilde begeleiden. Later werd dat de gitaar. Toen ik nog op de middelbare school zat, bracht ik al een eerste EP uit. De selectie voor Humo's Rock Rally heeft daarna echt veel in beweging gezet."
Hoewel ze piano leerde spelen, ontstaan haar nummers steevast op gitaar.
"Daar begint alles. Dat is de ruggengraat van een lied. Pas daarna zoeken we als band hoe het uiteindelijk moet klinken."
Die zoektocht mondt binnenkort uit in Page of Cups Reversed**, een debuutplaat waar over een lange tijdspanne aan werd gebouwd.**
"Die nummers bestrijken een lange periode. Er zit veel tijd, veel zoeken en veel groeien in. Dat we dit nu als band kunnen uitbrengen, voelt ongelooflijk."
De albumtitel verwijst naar een tarotkaart. Geen vrijblijvende esthetische keuze, maar een samenvatting van wat de plaat vertelt.
"Wanneer die kaart omgekeerd ligt, verandert haar betekenis volledig. Dat past bij deze songs. Het is een verhaal over coming of age, maar dan zonder de romantiek die daar vaak aan wordt gekoppeld. Soms moet je je eerst jarenlang door moeilijke periodes worstelen voor je eindelijk ziet waar je naartoe wil. Deze plaat gaat over die struggle."
Wanneer ik de Aas van Bekers opper, de tarotkaart die staat voor vervulling en een nieuw begin, schiet ze meteen in de lach.
"Ik dacht eigenlijk eerder aan de King of Cups, dat is degene die viert dat hij het gehaald heeft. Maar goed, die Aas mag ook."
Tarotkaarten zijn voor haar geen glazen bol, wel een aanleiding om na te denken.
"Je voert er fantastische gesprekken door. Niet omdat de kaarten de toekomst voorspellen, maar omdat ze je dwingen stil te staan bij dilemma’s in je leven."
Opvallend genoeg denkt ze niet eindeloos na wanneer ze muziek schrijft.
"Ik ben geen eeuwige twijfelaar. Als een nummer komt, dan komt het. Onlangs gebeurde dat terwijl ik aan het fietsen was. Dan weet ik dat ik naar huis moet, mijn gitaar moet pakken en het afwerken."
Pas op een podium ontdekt ze of een nummer ook buiten haar eigen hoofd werkt.
"Tijdens het schrijven heb je geen idee hoe mensen gaan reageren. Dat leer je pas wanneer je ze recht voor je ziet."
De band kijkt intussen al verder dan het debuut.
"We schrijven volop nieuwe nummers. Ze zijn ruwer. Er zit meer rafel op. En live voelen ze heel goed aan. En als je in openlucht speelt, is het beter om eens van Jantje te kunnen geven!"
Die tegenstelling tussen schoonheid en ongemak zit trouwens al volop in haar huidige werk. Neem Jump Right In**, de melodie klinkt bijna zorgeloos, de tekst is dat allesbehalve.**
"Dat vrolijke is bewust misleidend. Het is een masker. Van buiten lijkt alles licht, maar daaronder valt een relatie volledig uiteen. Je blijft achter met een gebroken hart."
Ook vocaal bleef Dhaenens zoeken.
"Julia Jacklin was lang een voorbeeld. Niet om haar te kopiëren, maar omdat haar manier van zingen me aansprak. Zo wilde ik ook mijn stem gaan gebruiken. Uiteindelijk moet je ontdekken welke stem echt van jezelf is. Daarom experimenteer ik veel. Soms heel klein en breekbaar, soms net heel krachtig."
Zelf noemt ze haar manier van zingen vooral intuïtief.
"Ik denk daar eigenlijk niet zoveel over na wanneer ik zing."
Misschien geldt dat ook voor City Lights**, een van de meest persoonlijke nummers op de plaat. Het ontstond na een solozwerftocht van vijf weken door Marokko.**
"Ik wilde leren alleen te zijn. Ik heb snel heimwee en vertrek nooit zonder een klein hartje. Die reis was soms moeilijk, maar tegen het einde besefte ik dat het me gelukt was. Dat gevoel wilde ik vastleggen voor de mensen die ik onderweg zo hard gemist heb."
Ook de beelden rond haar muziek zijn nooit vrijblijvend. Op de artwork van Utopia verschijnt Dhaenens als een trendy, stijlvolle menselijke marionet.
"Dat beeld vat het nummer samen. Het gaat over wat er gebeurt wanneer je je geluk volledig afhankelijk maakt van iemand anders. A puppet on a string was een mooie metafoor."
Helemaal op het einde van die song sluipt er zelfs een vleugje jaren tachtig binnen.
"Dat synthlijntje schreef Adriaan Van De Velde op een mini-keyboard tijdens een treinrit naar Parijs. Het paste meteen. Misschien heb ik onbewust toch iets met de eighties, al was ik er zelf niet bij," zegt ze lachend.
(Ciska Ciska bracht eerder tijdens een Willy-radiosessie de Kate Bush-cover ‘Running Up That Hill’.)
Opmerkelijk genoeg is de blik alweer naar voren gericht. Nog voor het debuut goed en wel verschenen is, ligt de opvolger al op de tekentafel.
"We zijn aan het laatste nummer bezig."
En die tweede plaat?
"Die wordt rauwer, véél rauwer. Op het debuut ben ik ontzettend trots, maar achteraf vind ik dat sommige songs misschien net iets te afgewerkt zijn. De volgende keer wil ik minder polijsten en meer tonen wie we live zijn."
Release 11 september 2026
