Classic Rock op de Lokerse Feesten dankzij Neil Young
“Topdag” op de Lokerse Feesten ... het publiek wordt zachtjes opgewarmd naar een unieke ervaring featuring Neil Young met de Crazy Horse band.
Heel vroeg beginnen “The Bony King of Nowhere” op het zonovergoten plein. Deze band wordt toch onderschat op de Belgische scene. Met vooral fijne muziek trachten zij het publiek te overtuigen. De vroege vogels in het publiek kunnen dit echter niet naar waarde appreciëren.
Totaal anders komen de jongens uit Cambridge, Lonely the Brave, vol enthousiasme en overtuiging aan de beurt. Het iets oudere publiek, dat voor de top-act steeds talrijker opdaagt, kan deze groep wel pruimen. Zij spelen kordaat en krachtig, nummers die begin september op hun eerste album zullen prijken. Het is nog geen Black Rebel Motorcycle Club of Kasabian gehalte, maar er zit “een niet te onderschatten potentieel” in deze gasten.
Enkele luchtballonen “op vossenjacht” glijden langzaam voorbij terwijl het podium wordt klaargemaakt voor de “local hero” die Admiral Freebee is. Vol overgave geeft Tom Van Laere met een 6 koppige band het beste van zichzelf. Uiteraard komen de meest populaire songs van deze multidisciplinaire kerel aan bod en raakt het publiek stilaan opgewarmd voor wat nog moet komen. Tussendoor verwijst Tom ook naar de fabuleuze headliner, om de aanwezigen er nog eens aan te herinneren dat we allemaal voor “een unieke ervaring” staan. Deze avond gaan we nooit meer vergeten!
Ons geduld werd slechts enkele minuten op de proef gesteld tot Neil en zijn band uitpakken met een 28 minuten durende opener ... Down by the River. Neil werd ondersteund door gitarist Frank Sampedro, drummer Ralph Molina en bassist Rick Rosas ( 2 “gospel” - backing vocals). De krasse 60-ers brengen hetgeen verwacht wordt ... prachtig gitaarspel waarin geborgenheid, vriendschap, verdriet en tristesse te vinden zijn. Heart of gold, Powderfinger, Standing In The Light Of Love ... rollen van het podium dat het een lust is. Uiteraard werd in de tweede helft het legendarische “Rocking in the free world” luidkeels meegezongen ... wat met “Cortez the killer” maw een iets heftigere performance brengt. Al bij al moeten we toch stellen dat deze super-act iets aan overtuiging en kracht heeft ingeboet. We moeten tenslotte eerlijk zijn, welke 68-jarige kan dit opbrengen ... laat staan effectief ook “doen”.
Finaal kunnen we tevreden zijn ... maar zonder franjes. Door de lange gitaarimprovisaties leek de performance soms iets langdradig. De heren deden hun ding ... en daar bleef het dan ook bij. Bij de laatste nummers kwam er alsnog een glimlach op het nukkige gezicht van Young maar dat kon de sfeer niet doen overhellen naar euforisch. On top krijgen we ook nog “de protesting Young” te horen, omfloerst met de boodschap om onze aarde te beschermen ... alsof we dat nog niet wisten? Anyway, goed om eraan herinnerd te worden.
Conclusie: blij en tevreden dat we erbij waren ... (Ronny Laureyssens)
