Conrad's debuutsingle "The Marollian Man" vertelt over de avond toen Jean Thielemans 'Toots' werd.

In 1952 liet jazzgitarist Jean Baptiste Tielemans alles en iedereen in Brussel achter en verhuisde naar New York. De man had ongeveer niets – of beter: hij had van alles één. Een eenkamerflat, één kookpitje, één gitaar. En als hij erg zuinig leefde, had hij op vrijdag geld genoeg voor één biertje. Op zo’n avond ging hij zijn geluk beproeven in The Hickory House, een restaurant en jazzclub op 52nd Street, waar pianist Dr. Billy Taylor elke week een jamsessie leidde. Die avond bracht Jean geen gitaar mee. Hij haalde een harmonica uit zijn borstzakje, blies de verzamelde beboppers omver, en werd ... Toots Thielemans.

Over die avond in het leven van de baron van de Marollen gaat The Marollian Man, de debuutsingle van Conrad.

‘Be yourself. No more, no less'

Journalist Bart ‘Conrad’ Cornand (Gent, 1973) maakte de voorbije decennia naam door de menselijke verhalen achter mythische muzikanten op te tekenen. Van Toots Thielemans en Keith Jarrett tot Mark Knopfler en Ry Cooder: Cornand volgt het spoor van de rondtrekkende, zoekende mens. Het is hét grote thema achter de ep Songs of Hope and Grit, die tegen de zomer volgt.

Conrad is al jaren actief als muzikant, maar debuteert nu pas onder eigen naam. De ontlading kwam er in 2019, toen regisseur Cathérine Ongenae hem vroeg om muziek te schrijven bij de kortfilm Rewilding. Samen met multi-instrumentalist Gianni Marzo (Marble Sounds, Isbells) maakte hij een spookachtige soundtrack in de geest van Daniel Lanois. De lijfspreuk van Toots Thielemans, met wie Conrad verschillende keren naar de VS trok, was daarbij zijn kompas: ‘Be yourself. No more, no less.’

Daarom ligt The Marollian Man op het kruispunt van country, blues en jazz – de plek waar de Zenne in de Mississippi vloeit. Conrad verzamelde daarvoor een droomband rond zich, met als kern de ritmesectie van Toots: Nicolas Thys op contrabas en Dré Pallemaerts op drums. Thielemans’ protegé Steven De bruyn speelt harmonica, pedalsteelgitarist Bart Vervaeck zorgt voor de twang, An Pierlé voor de backing vocals. En dat allemaal in een productie van Koen Gisen, de Lanois van de Lage Landen.