Dankzij Willow even in de zevende "plastieken” hemel

Het leven van muziekjournalist is leuk maar je interesses moeten breed zijn. In één week van jazz naar rock naar electropop, namelijk het concert van Willow in de uitverkochte AB Club. Het is open staan voor alles, en proberen emotie te combineren met technische kennis over muziek.

Five Days krijgen de kans om zich te tonen

Willow had Five Days gekozen als voorprogramma en dat bleek een goede keuze. Een degelijke popsound neerzetten met zijn drieën, dat doet me terugdenken aan The Police. Five Days speelde deze week elke dag op StuBru een cover ter ere van de Week van Eigen Kweek. Met stip het laatste nummer, You Go of Hugo (whatever), en zeker ook die topcover van een van mijn favorites : "I can't live in a living room" van Red Rebra.

In de tijd tussen de twee optredens heb ik mezelf vermaakt met het bekijken van het binnenstromend publiek. Koppeltjes, waar het duidelijk het meisje was die hier naar toe wou, meisjes tussen de 20 en de 30, halflang haar tot op de schouders, meestal met moderne bril, korte botjes en merkkledij. Vriend in de slipstream met als hoofdopdracht de drankjes te gaan halen, met of tegen de goesting. Tja, voor Willow moet je iets over hebben.

Kunstzinnig artwork als decoratie

Dat Willow iets heeft met kunst, dat weten we van de geslaagde video's, waar ze trouwens ooit een MIA-award voor gekregen hebben. De kunst bestond uit een podiumbreed doek met de artwork van hun nieuwste CD "Plastic Heaven". De kunstkenners onder ons weten dat dit schilderij moet voorstellen "à la prima", met dikke lagen verf van zeer uiteenlopende kleuren.

De intro klonk spacy, “Goose”-achtig, hoofdzakelijk electronisch en groeide zowel in volume als intensiteit. Mooi, want zulke dingen komen niet voor op hun CD. Nadat alle muzikanten letterlijk en figuurlijk ingeplugd waren kwam het eerste nummer te voorschijn : “Two Children". Het voordeel van een concert van Willow is de herkenbaarheid van hun nummers en ze namen de controle over met "Control" waar de zanger zijn beweeglijkheid nog eens in de “prima-verf" zette. Weet je... Als ik hen zo bezig zie op het podium, dan hoor ik een andere sound dan die van de CD.

Op het podium bepaalt Willow de sound

Als je als band gepusht wordt, dan beslist de producer hoe de CD gaat klinken en die is duidelijk gericht op een jong publiek dat van dance en electronic houdt. Maar op het podium is Willow de baas, de té overstylde kantjes vallen weg en de rockband van Rock Rally 2010 is terug. Ze hebben die sound van de jaren tachtig waar groepen zoals The Eurytmics de toon hebben gezet voor pop met synths. Pieter-Jan kondigde kort en duidelijk de volgende aan : “Gold”. Eigenlijk was die aankondiging niet meer nodig want alle spots stonden al op goud. Mijn gedachten dwaalden even af naar het gelijkaardige nummer van Spandau Ballet. Tjonge, wat een tijd heb ik toen mogen meemaken en 30 jaar later kom ik nog steeds die invloeden tegen van de New Wave en de vroege punk.

Ze komen de nieuwe plaat voorstellen, zei hij, alsof we dat nog niet wisten. De eerste keuze valt op “The World Slows Down" met zijn catchy refreintjes. Toch was alles steviger en het klonk geloofwaardiger. "I'll be dead if I let you go", knalt uit de PA. Na "Restless Body" vertelde Pieter-Jan wat over hun geschiedenis met de videoclips en zegt dat “Sweater" hun eerste clip was. Er stonden wel degelijk enkele verloren hip-hopster met sweater, brede broek,Vans en pet te wachten op die CD-sound die maar niet kwam. (gelukkig = mijn mening) Het ritme ging steeds trager naar het einde van het nummer en maakte het publiek stilaan klaar voor "Temperature Drop" met een refrein dat klonk als U2 en onze frontman die het charisma van Bono overnam.

Danger is sensual

Het nummer "Danger" is één van de redenen waarom ik gekomen was maar ik herkende het niet onmiddellijk omdat het begon met een "Stromae"-achtig arrangement. Maar na een halve minuut was ik weer helemaal mee en bleek de live-versie gekruid te zijn met extra synth-accenten. "Sensual" is een van de woorden uit de tekst en zo voelde ik mij ook. Hun nieuwe single, waarvan volgende week de video uitkomt, noemt “Stay Stay Stay" en zal zeker erg snel de speed-lift nemen in De Afrekening, ik gok op 20 weken deze keer.

Pieter-Jan zei een beetje verkouden te zijn maar daar was echt niets van te merken, hij dankte nog even de AB en ging dan volledig op in “Remedy”. Het was gericht naar de helft van de zaal : "you drive me wild, I am yours” . Zo eindigde een iets te kort concert (50 min) maar ze kwamen maar al te graag terug voor de “encore”.

Ik kreeg terug die jaren 80-rillingen met hun cover van Billy Bragg : “A New England" - even stemmen en dan voor guitar and vocals only : "I dont want to change the world, I am looking for new England" - schitterend, dat moet je kunnen... respect!!! We kregen nog de titelsong van de nieuwste telg : "Plastic Heaven” gevolgd door een real heavy rocknummer : “Giants”, het eerste nummer dat ze ooit gemaakt hebben.

Hiermee onderlijnde Willow dat ze klaar zijn om hun live-reputatie verder te bevestigen en dat ze mogen verwacht worden als headliners op menig zomer-festivals.