Depeche Mode klaar voor de ‘next revolution’

Na het grote succes afgelopen mei (een uitverkocht Sportpaleis), besloot Depeche Mode afgelopen zondag 26 november nogmaals halt te houden in Antwerpen voor hun Global Spirit-wereldtournee. En wederom was het Sportpaleis volledig gevuld met jong en oud, waarin met name de 40plussers overheersten.

Het doel van de elektropop band was duidelijk: het starten van de volgende revolutie. Hier hadden ze dan ook de nodige moeite voor gedaan. Op elke stoel lag een vlaggetje klaar met 4 duidelijke instructies: zwaai na het tweede nummer, zwaai tijdens ‘Where’s the Revolution’, zwaai tijdens .... en ten slotte zwaai tijdens ....

Een revolutie kan echter niet opgelegd worden, en zo ook het publiek niet. Menig vlaggetjes bleven dan ook liggen na het tweede nummer ‘It's No Good’. Al kan dat ook te maken hebben gehad met het niet lezen van de instructies; slechte wil bij het publiek was er zeker niet. Al bij de eerste noten van de avond van ‘Going Backwards’ veert de helft van het zittend publiek recht. Ook zanger Dave Gahan, multi-instrumentalist Martin Gore en toetsenist Andy Fletcher “give it their all”. Zo druipt het zweet al van Gahan’s gezicht na de eerste 10 minuten. Enthousiast draait hij heel de avond rondjes met zijn armen gespreid en maakt hij sensuele dansbewegingen, die het publiek helemaal wild maakt. Ook flaneert hij, tijdens het donkere, statischere ‘A Pain That I'm Used To’ enthousiast over de, raar maar waar, rooskleurig verlichte catwalk. Ook medemuzikant Fletcher, weliswaar gebonden aan zijn keyboard, laat zich van zijn beste kant zien. Stoer, met een zwarte zonnebril op, maant hij het publiek aan recht te staan en te klappen tijdens het blauwgezinde ‘Precious’. En natuurlijk multi talent Gore bewijst zich de hele avond een sterke muzikant.

Nochtans maken de heren het zichzelf niet makkelijk. Enkele van hun grootste hits, ‘People are People’ en ‘Just can’t get enough’ komen niet aan bod. Er wordt daarentegen geopteerd voor een range uit hun 14 (!) studio albums, waaronder als nieuwkomers, vanuit hun nieuwste album ‘Spirit’, opener ‘Going Backwards’, ‘Cover me’ met bijhorende videoclip op achterscherm, en het catchy ‘Where’s the Revolution’. Bij dit laatste nummer lijkt er toch enigszins een revolutie op gang te komen. De vlaggen gaan enthousiast en hevig zwaaiend de lucht in. Tot dit type nummer verleent Gahan’s stem zich ook uitstekend. De zwaardere beat en lagere noten worden perfect ingevuld.