Editors in Sportpaleis: Win or Fail?

De laatste jaren was het wat stiller rond de Britse Band Editors. Dat ze nog alive en kicking zijn, bewezen ze vorig jaar reeds in een tot de nok gevulde Barn op Rock Werchter. Alsook kwamen ze in 2022 nog uit met hun zevende album ‘EBM’.

Editors heeft reeds veel success gekend in ons kleine landje. Hun populaire passages op Werchter. Wie herinnert zich niet het beeld van de ‘superfan’ die op Werchter 2010 ‘No Sound But The Wind met volle overgave meezong. Hun pakkend optreden op het dak van het Glazen Huis, wederom in Antwerpen, datzelfde jaar, staat nog in mijn geheugen gegrift als gisteren. Niet verrassend dat deze rockband op mijn wishlist stond om nogmaals in het echt te zien. Na reeds het genoegen te hebben gehad hun live te mogen zien spelen op Rock Werchter 2013. Toch al een goede 11 jaar geleden. Ik ging dan ook met enthousiasme naar het Sportpaleis in Antwerpen op vrijdag 8 maart om de Editors terug aan het werk te zien.

Ik geef toe, ik ben voornamelijk bekend met hun grotere hits. Dat was misschien ook één van de redenen dat ik initieel wat op mijn mijn honger bleef zitten. Ik was niet overtuigd. Smith zijn zangtalent is buitengewoon. Geen valse noot te bespeuren. En ondanks de recentere toevoeging van producer Benjamin John Power in 2022 is de band feilloos op elkaar ingespeeld. Het voelde alleen wat saai met momenten. De songs gingen naadloos in elkaar over, maar bleven grotendeels in hetzelfde elan. Opener ‘Two Hearted spider’, werd opgevolgd met het één na andere gelijkend nummer ‘Sugar’, ‘Karma Climb’. Er was weinig interactie met het publiek. Ook de op zich geslaagde cover van ‘Killer’ was niet overtuigend genoeg. Na de helft van zijn set, kwamen pas de eerste woorden uit de mond van zanger Smith: ‘Thank you very much Antwerp!’. Maar heel oprecht klonk het allemaal niet. De fotograaf/videograaf die tijdens de eerste songs veel mee in beeld kwam, leek met momenten belangrijker voor Smith dan het publiek.

De vurenregen tijdens ‘A ton of Love’ zorgde dan wel weer voor wat visueel genot. Alsook het steeds natter wordende t-shirt van de drummer die regelmatig op beeld kwam. Halverwege de set kwam er eindelijk wat meer schot in de zaak. ‘The Racing Rats’, ‘Bones’, ‘Munich’ en een ‘An End Has a Start’ zorgde eindelijk voor de nodige vibes waarop de vele muziekliefhebbers hadden gewacht. Het intermezzo van ‘Strange Intimicay’ met stemvervormer was dan even een kort dwaalspoortje. Gelukkig barste het feest volledig terug los tijdens ‘Papillon’. Na 1.5 uur meewiegen, sprongen de fans nu de longen uit hun lijf.

Om daarna in volle extase te genieten van Tom’s prachtige renditie van ‘No Sound but the Wind’. En dat was voor heel wat mensen de kers op de taart. Daar het minder bekende ‘The Phone Book’ en ‘Nothing’ al zorgde voor een grote uitstroom uit het Sportpaleis. The Editors sloten af met, hoe kan het ook anders, ‘Smokers Outside the Hospital Doors’. Al bij al nog een geslaagde avond, al leek dat initieel niet het geval.

Wie deze band graag (nogmaals) in actie ziet, moet gelukkig niet al te lang wachten daar ze hun optrede maken op het indierock-festival Live/s Live op de Middenvijver op het Antwerpse Linkeroever eind juni.