Een legendarische Juke-box, John Fogerty genaamd
Ken je dat gevoel nog? Je stapt een volkscafé binnen, een toppenbiljart lacht je tegemoet, de sanseveria's kleuren de vensterbank en elke pint is eigenlijk een 33er. In de hoek staat een jukebox en wat je ook doet, dezelfde beperkte set van waauw-liedjes is beschikbaar. Waarom Spotify als je met 20 klassiekers van elk concert een trip down memory lane kan maken?
Want John Fogerty is een jukebox. Op zijn 'Celebration Tour' speelt hij op elk concert min of meer dezelfde set, maar hij geeft ook gewoon wat het publiek wil: Creedence hits zonder opsmuk. Met wat knipoogjes naar solowerk (Joy of My Life, opgedragen aan zijn vrouw Julie; of Mystic Highway) en covers die helemaal passen bij zijn houthakkershemd en schurende Louisiana sound terwijl hij gewoon van California is (Cotton Fields).
CCR was een trio (toch de periode na het afscheid van Tom Fogerty), zeg maar twee middelmatige muzikanten en één genie. Nu wordt dat genie omringd door zes muzikanten, met een strakke ritme-sectie, degelijke keyboards en een backing vocal die meer dan ooit Creedence songs mag opluisteren met een meesterlijke sax. Zoon Shane Fogerty treedt helemaal op de voorgrond, mag nu ook bekende rifs en gitaarstukken overnemen en toont dat het talent bij hem terecht gekomen is. Zoon Tyler Fogerty speelt ritme-gitaar en doet een sambaballen-act op de Golliwogs-song Fight Fire, maar je kan je niet van de indruk ontdoen dat hij ook eigenaar is van het minibusje om te kunnen toeren, want muzikaal is hij geen meerwaarde. Nu ja, treedt maar eens in de voetsporen van een vader die opgenomen is in de Rock and Roll Hall of Fame, the Songwriters Hall of Fame en een ster heeft op de Walk of Fame in Hollywood. Vraag maar aan Axel Merckx, Julian Lennon en pakweg Jezus hoe moeilijk het is om legendarische vaderschoenen te vullen. John is 80 en maakt van optredens meer een meer een familiegebeuren en ach, wie zijn wij om dat stiekem niet geweldig te vinden.
Zijn stem schuurt ondertussen meer van ouderdom dan van dat karakteristieke geluid dat 'the sound of a generation' werd, maar in tegenstelling tot sommige andere optredens van deze toer, hielt de stem het (behalve bij Fortunate Son). Zijn gitaarspel blijft nog overeind, met als hoogtepunt een geweldig duel tussen John en Shane bij The Old Man Down The Road, trouwens moeiteloos gewonnen door de papa.
Toch bruiste het optreden niet van energie. Dat had ook met het publiek te maken, want soms had je de indruk dat de beroemende rock-concerten van CCR nu verworden zijn tot een aperitief-concert voor bejaarden. Het middenplein van het Sportpaleis was met rijen klapstoeltjes gevuld, er werd her en der aan oorapparaten gefrutseld en op de rijen voor mij werd duidelijk gemaakt dat oudere prostaten geen optreden van 100 minuten meer aankunnen. Maar hoe mooi was het, om twee en soms zelfs drie generaties samen te zien genieten. Veel dertigers die met de 'oudjes' hun jeugd kwamen herbeleven, de jongeren trots blikken werpend als papa die vervangknie nog heftig mee liet bewegen op Fortunate Son en mama luidkeels meezong op Have You Ever Seen the Rain.
Zoals vaak bij zijn optredens de laatste jaren gaf Fogerty geregeld uiting aan hoe trots en blij hij is terug eigenaar te zijn van zijn songs. Waar zijn leeftijdsgenoten hun catalogus verkopen voor verschrikkelijk veel geld, is het goed om zijn trots te voelen. Je moet het maar meemaken, bijna 50 jaar (!) juridische strijd moeten voeren om songs te mogen beheren die je allemaal zelf geschreven hebt. Pas vanaf 2023 kan hij terug bepalen wie wanneer welke song waarvoor mag gebruiken. En hij kan ook niet meer beschuldigd worden van plagiaat, want dat overkwam hem in de jaren 70 omdat zijn nieuwe songs klonken als CCR songs. Zijn excuus "I f*** wrote all the songs" klinkt voor mensen met muzikaal gevoel overbodig, maar spitsvondige juristen beschuldigden hem dus van plagiaat, op zichzelf...
De hoogtepunten voor ons waren Keep on Chooglin' met een wall of sound waar wijlen Brian Wilson en Phill Spector jaloers op zouden zijn; en het feit dat er eindelijk beweging kwam op het middenplein en in de tribunes bij de Creedence hits tegen het einde van de set. Dat scheelt meteen in vibes. Misschien volgende keer dat pilletje toch wat eerder laten nemen, zodat er ook in het eerste uur al rechtgestaan kan worden ...
Wat maakt iemand tot een legende? Hits natuurlijk, honderden artiesten beïnvloed hebben, een inspiratiebron zijn voor velen en gewoon nog altijd veel goesting hebben om liedjes te spelen en mensen te zien genieten.
Nog deze tip voor het management: eindig niet met een toast op België waarbij de fles Duvel duidelijk gevuld is met water, dat heeft een bierdrinkend en bierminnend volk meteen door. Maar ach, de Jukebox was rijk gevuld en het was even heel fijn vertoeven in die bar vol herinneringen. John, keep on rocking, you are 'The joy of our lifes'!
