Equal Idiots in AB: rauwer en sterker

Equal Idiots, Belgische trots en gevormd door beste vrienden Thibault en Pieter, zijn al geruime tijd een onmisbare kracht in de Belgische muziekscene. Met het album Adolescence Blues Community hebben ze een blijvende indruk achtergelaten en hun plek in de muziekwereld veroverd. Thibault levert scherpe teksten en krachtige zang, die alleen maar sterker zijn geworden, terwijl Pieter's energieke drumspel de band een ritmische basis geeft. Hun concert in de Ancienne Belgique, ter ere van hun nieuwe titelloze album, markeerde een nieuw hoofdstuk voor de band waarin ze een steviger geluid omarmen. Vergeet alles wat je dacht te weten over Equal Idiots, ze hebben zichzelf opnieuw uitgevonden. Naar eigen zeggen zijn ze volwassen geworden en slaan ze een nieuwe weg in. Het beloofde een avond vol rauwe energie te worden en het publiek, vooral uit de Kempen, was er helemaal klaar voor.

De avond werd afgetrapt door Mitraille, een garagepunkband uit Antwerpen. De band kent één constante: hard gaan. De nummers volgden elkaar in een snel tempo op, soms zo snel dat het moeilijk was om het ritme bij te houden, wat het publiek het gevoel gaf dat het tempo hen overrompelde. Ondanks dat, zette Mitraille een stevig optreden neer.

De gember en honing hebben duidelijk gewerkt, want Thibault’s zieke stem was nauwelijks merkbaar. Al vroeg hij wel om hulp, voor het geval zijn stem hem in de steek liet. Openen met I Am The Light was een slimme keuze, het publiek ging meteen los en de moshpit vormde zich al snel, zelfs bij een wat gespannen ogende Thibault. Het leek erop dat hij zo graag wilde dat alles goed zou verlopen, dat hij af en toe vergat om zelf te genieten. Tijdens het hardere Barcode gooiden de bandleden zich echter volledig in het moment en leek alles om hen heen te verdwijnen. Het publiek werd wilder dan wild en de moshpit groter dan groot.

Naarmate de show vorderde kwam zowel de band als het publiek meer los. Crowdsurfers sprongen één na één op het podium om daarna weer het publiek in te storten. Thibault’s opmerking “het crowdsurfen mag beginnen, hé gasten” bracht het laatste zetje voor een complete chaos. Het was duidelijk dat de front row geen plek was voor de zwakkeren. St. Catherine werd prachtig gebracht en leek even voor een rustiger moment te zorgen in de set, hoewel het publiek in de pit nog steeds energiek bleef springen. De ruwe kracht van het daaropvolgende Pandemonium liet de zaal stil worden en sneed door merg en been. De band speelde ook een korte cover van Zombie van The Cranberries, wat bij een paar verraste fans voor opgetrokken wenkbrauwen zorgde.

Tijdens Butter (Up Down) vertrouwde Thibault het gitaarwerk toe aan Mitraille-gitarist Mathias Roggeman en sprong hij zelf het publiek in voor een stagedive tot aan de FOH en terug. Zijn fans droegen hem letterlijk op handen. Adolescence Blues droeg hij op aan een vriend die wegens gezondheidsredenen niet aanwezig kon zijn, maar de show via een livestream volgde. Gitarist Stijn Vanhoegaerden van Brutus, die hielp bij het maken van het nieuwe album, speelde mee op Rainbow. Zo zorgde Thibault voor wat persoonlijke tintjes in de show en versterkte de band met zijn publiek. De avond eindigde met een knallende uitvoering van Put My Head In The Ground, waarbij de band en het publiek nog een laatste keer alles gaven.

Equal Idiots bewees wederom geliefd te zijn in ons Belgenlandje, zelfs met hun rauwere geluid. De overgang naar een hardere sound werd enthousiast onthaald door het publiek, dat uitbundig meezong en danste. Thibault en Pieter hebben niet alleen hun muzikale grenzen verlegd, maar ook een sterkere band met hun fans opgebouwd. Het is duidelijk dat Equal Idiots klaar is voor de volgende stap in hun carrière, en we kunnen niet wachten om te zien welke verrassingen ze nog voor ons in petto hebben. Hun jongensdroom is werkelijkheid geworden.