Fleetwood Magie in het Sportpaleis

Een goeie twee jaar geleden besloot ik een platencollectie aan te leggen. De vinylhype had ook mij te pakken. Om stevig te kunnen starten, bracht 'k een bezoekje aan de oom van mijn vrouw. Die was nog DJ geweest en had in zijn kelder een aantal dozen vergeten pareltjes. Denk aan Michael Jackson met Thriller of John Denver, Meat Loaf en AC/DC. En ook die ene band met dat folkpop album dat zowat iedereen wel heeft liggen: Fleetwood Mac en Rumors. Wat een heerlijke nummers staan er op dat album! Het is dan ook niet voor niets het zesde best verkochte album allertijden. Testje voor de muziekkenners: enige idee wat de 5 anderen zijn? Check Google even voor de antwoorden.

Maar goed, aan elk mooi verhaal komt een eind. En ook dat van Fleetwood Mac in zijn meest succesvolle bezetting bleef niet duren. Alleen ... revivals zijn in, reünies zijn een ding en oudjes blijken plots over hun vetes heen te zijn. Christine McVie had zich terug bij de band gevoegd en zo trokken ze weer op tour. On With The Show werd de titel van hun tournee. On With The Review dan maar!

Goedkoop waren de tickets in 't Sportpaleis niet en het was ook niet de eerste keer dat de band ons landje bezocht. Een goed jaar geleden stonden ze nog op een onzer podia. Dus was het die 100 euro wel waard, puur om Christine McVie terug bij de rest te zien? Kort antwoord: Het was elke cent waard! Lang antwoord:

Twee nummers duurde het voor de hele zittende zaal joelend begon mee te klappen en fluiten. Twee wereldhits dan ook. Fleetwood Mac hoeft die nu eenmaal niet te sparen tot de bisnummers, ze hebben keuze zat. Dat tweede nummer was 'You Make Loving Fun' en verdorie wat zijn de heren en dames knap oud geworden. Zeventigers zijn het, die elk op hun eigen manier nog al huppelend het podium kunnen oversteken en het publiek kunnen meedragen met hun stem. Ook al stond achteraan wel wat hulp met een achtergrondkoortje en een hoop muzikanten. Ah, wie stoort dat? Het was mooi om te zien ook hoe de bandleden zichtbaar van elkaar genoten. Dat dit verwonderlijk is kun je lezen in een artikel uit de Knack. Seks, drugs en rock 'n roll hadden de bandleden uit elkaar gedreven. De liefde voor muziek bracht hen terug samen. (En centjes misschien ook wel)

Lindsey Buckingham, Stevie Nicks, Christine McVie, John McVie en Mick Fleetwood, ik wou dat jullie mijn grootouders waren. Niet dat die van mij niet leuk zijn maar oh wat waren jullie geweldig. Elk met jullie eigen nummers, elk met jullie eigen moment-de-gloire. Jullie verdeelden de set op een volwassen, professionele manier. Ieder kreeg een paar nummers om in uit te blinken. Met de akoestische reeks als absolute kippenvelmoment. Landslide, gebracht door Lindsey en Stevie, deed het publiek en mijn haren rechtstaan. Dat gebeurde nog wel eens. Bij 'Go your own way' stonden mensen zelfs al tijdens het nummer recht. Ik hoorde hier en daar een heupje kraken, de fans zijn niet altijd meer van de jongste, maar zag toch vooral handen in de lucht. En handen op elkaar bij het eind van elk nummer. Gejuich, hier en daar mensen die rechtspringen alsof het jullie laaste nummer is en bovenal vreugde.

Afsluiten deden jullie met Don't Stop. Ik heb die moeten missen. Het openbaar vervoer in België is vrij klote dus ik moest wat eerder door. Maar weet dat ik niet wou dat jullie stopten. Het was zo mooi. En ik had zo graag zo'n goeie 40 jaar geleden jullie periode van seks, drugs en rock 'n roll meegemaakt. Het vuur waarmee jullie nu op het podium stonden moet toen fenomenaal geweest zijn. Ik miste gisteren de Champions League finale, maar zag in de plaats wel 1 van de beste optredens uit mijn nog prille leven. Ik hoop alleen maar dat mijn reünie later even episch mag zijn.