Graham Nash: I am a Simple Man

Ik wou Graham Nash wel eens aan het werk zien, dit icoon uit mijn jeugd ... want, oh nostalgie, één van mijn eerste en stukgedraaide platen was “Déjà Vu” van Crosby, Stills, Nash & Young. Ook al had ik hem wat uit het oog verloren gedurende zijn carrière, een paar jaar geleden herontdekte ik hem met zijn solo-album “This Path Tonight”. Dus, afspraak in het Koninklijk Circus op 24 oktober 2025.

Vierentachtig is hij ondertussen, maar Nash maakte het ons al heel snel duidelijk, hij wil voor ons, zijn publiek, blijven zingen, zolang het kan, en vooral, hij wil zijn nummers zingen “with the same passion I did when I wrote them”. En dat was al een tijd geleden, want Graham Nash bracht tijdens dit optreden uitsluitend ouder werk, zoals uit de periode van The Hollies en de samenwerking met Crosby, Stills en Young. Er waren geen songs uit (o.a.) de latere solo-albums “Songs for Survivors”, “This Path Tonight” en “Now”.

Zoals de naam van de tournee aankondigde (“More Evenings of Songs and Stories”) werd het ook een avond met anekdotes over zijn leven en het ontstaan van de songs; sommigen waren al meermaals verteld, maar we horen ze toch graag (opnieuw).

“I am a Simple Man”, zei hij, waarbij hij niet enkel verwees naar de titel van een nummer, dat hij schreef bij de break-up met Joni Mitchell, maar eigenlijk ook een statement maakte. “Ik schrijf simpele liedjes, en ik wil je ziel zo snel mogelijk raken. Ik wil geen 14 strofes nodig hebben om iets te kunnen vertellen.” (vrije vertaling)

Een gewone zin die hij tegen Joni zei toen ze thuiskwamen, “I’ll light the fire. Why don’t you put some flowers in that vase thay you just bought”, werd de start van een wereldklassieker (“Our House”). “I am a musician, that’s all I needed”.

Songs over dagdagelijkse ervaring, het leven zoals het is, .. een reis naar Marokko (“Marrakesh Express”), een LSD trip (“Cathedral”), toevallige ontmoetingen of samenwerkingen die tot liedjes leiden (“Bus Stop”, de ontmoeting met de toen nog jonge snaak Graham Gouldman; “Better Days”, de samenwerking met Rita Coolidge op zijn eerste soloplaat) en uiteraard de liefde (in volle bloei of voorbij). Vooral, toch in die periode, inspireerde de relatie met Joni Mitchell hem voor verschillende songs, zoals het al vermelde “Our House”, en “Simple Man” en “I used to be a King” bij/na hun break up. En uiteraard werd haar nummer “Woodstock” een hit voor haar vrienden Crosby, Stills en Nash.

En dan was - en is er nog steeds - zijn politiek engagement. De link met de huidige geopolitiek is niet moeilijk te leggen, en Graham Nash doet het soms zelfs heel expliciet. Zo is er “Immigration Man”, een nummer ontstaan toen hij de Verenigde Staten niet terug binnen mocht na een optreden met Crosby, Nash en Young in Canada.

In zijn verhaal over “Military Madness” vertrekt Nash bij de Tweede Wereldoorlog, toen zijn vader naar de oorlog moest, maar verwijst vervolgens naar Rusland, en ook naar Israël, waarbij hij heel duidelijk stelt : “They are committing a genocide in my opinion”. Hij hoopt dat de boodschap die ondertussen ook door het publiek wordt meegeroepen “No more war! No more war!” hoorbaar zou zijn tot onder andere in Washington en Tel Aviv.

Bij “Southbound train”, en vooral bij de encore “Find the cost of Freedom” verwijst hij nog sterker naar de Verenigde Staten en het huidige politieke klimaat. De USA gaat door een moeilijke tijd, hij vernietigt de democratie, en de vrije meningsuiting ..

Oudere liedjes, maar brandend actueel.

Graham Nash (die naast zang ook op gitaren, mondharmonica en piano speelde), was muzikaal vergezeld door Todd Caldwell (toetsen en zang), Adam Minkoff (bas, drums, gitaren en zang) en Zach Djanikian (gitaren, mandoline, drums, tenor sax en zang).

Zij zijn allen uitstekende, veelzijdige muzikanten en kregen de kans om eigen solo’s te brengen, en dus hun talent in de verf te zetten. Zach Djanikian bijvoorbeeld bracht een mandoline en saxofoonsolo, en Minkoff bespeelde zijn basgitaar terwijl hij tegelijkertijd drumde. Toetsenist Todd Caldwell speelde al in de band van Crosby, Stills & Nash. Graham Nash vraagt dan ook expliciet een applaus voor zijn muzikanten, “do me favor”!

En het publiek zong ook mee op verschillende van de klassiekers, zoals “Love the One you’re with”, “Teach your Children well” en uiteraard “Our House”.

Dit laatste nummer leek de afsluiter van het concert, en het publiek veerde recht voor de eerste staande ovatie. Maar Nash verliet het podium niet en zette “Teach your Children well” in. Er volgden uiteindelijk nog twee staande ovaties, en daartussen telkens nog nummers. Maar na de vraag van Graham Nash of we er dan nog een wilde, sloot hij met zijn muzikanten de avond af met een schitterende uitvoering van “Suite: Judy Blue Eyes”. Graham Nash verliet het podium, wij gingen naar huis.

En jawel, hij zong met de passie die hij had toen hij deze songs schreef, en onze ziel werd geraakt door de eenvoudige songs. Ook wij hadden geen 14 strofes nodig ...

Setlist: Wasted On The Way (Crosby, Stills & Nash); Marrakesh Express (Crosby, Stills & Nash); Military Madness; I Used to be a King; Right Between the Eyes (Crosby, Stills, Nash & Young); Bus Stop (Graham Gouldman / The Hollies); Immigration Man (Crosby & Nash); Better Days; Love the One You’re With (Stephen Stills cover); Simple Man; Southbound Train; Cathedral (Crosby, Stills & Nash);Just A Song Before I Go (Crosby, Stills & Nash); Our House (Crosby, Stills, Nash & Young); Teach Your Children (Crosby, Stills, Nash & Young); Find the Cost of Freedom (Crosby, Stills, Nash & Young); Woodstock (Joni Mitchell cover); Suite: Judy Blue Eyes (Crosby, Stills, & Nash)