Het “Alarm” ging af tijdens de voorstelling van de nieuwste CD van Nordmann

Het aparte aan de AB-Club is dat het publiek op de valreep aankomt. Dus sta je daar te geelogen tot 20u30, denkende dat de groep voor jou en een paardekop gaat spelen. Maar niets was minder waar want de Club liep juist op tijd aardig vol. En we gingen van start met een natuurverschijnsel : El Niño. (je weet wel, die storm die regelmatig zorgt voor de opwarming van het zeewater). De Kleine Jongen begon met een wederkerend stukje op de saxofoon en werd nadien in golven opgepikt door de andere muzikanten.

Het is mij een raadsel hoe ze aan de songnamen komen en hoe ze een nummer componeren? Je hebt van die rare titels zoals "Paling" en er is geen tekst, dus waar onstaat dit alles? “Jumanga”, een soort olijven (blijkbaar), werd ingezet met basdrum, zo had de drummer Elias Devoldere (de man met de krullenbos), al snel zijn solomoment. De sax van Mathias De Craene kreeg even rust tot half de song. Toen merkte ik pas dat de klankkleur van de Fender-gitaar echt wel typisch herkenbare is. Ooit vraag ik het aan Edmund Lauret, welke pedalen of speeltechniek hij gebruikt.

Oxford-English op gitaar

Tijd voor “Pfut", een nummer met een hoge graad van complexiteit, met gedurfde wisselingen. Matthias nam even het woord en dankte iedereen. Ze verwezen naar die vorige keer in de AB, toen ze covers mochten spelen naar aanleiding van 200 jaar Adolf Sax maar ja, nu was het toch wat meer hun feest want er is die eerste full-CD. En eindelijk een beetje, alhoewel erg kort, over hoe een nummer ontstaat en waarom ze het een bepaalde naam geven. Het ging over “Paling”, dat ontstond toen Edmund getuige was van een pijnlijk gebeuren nl. een paling die sneuvelde. (whatever) En dat het een nummer is van Edmund, dat werd snel duidelijk want hij schudde er een buitengewone solo uit. Hoe doet die het ?! Zelden heb ik een gitarist zo weten praten met zijn instrument, het is Oxford-English op gitaar.

Na mijn concert van Melanie de Biasio 10 dagen geleden waar ik als voorgerecht minimalistische jazz op mijn bord kreeg, was het tijd voor het hoofdgerecht nl. rockende jazz. De door mij gekende patronen van pop en rock vervallen en er blijft enkel professionalisme over (het zijn allemaal alumni van het conservatorium van Gent). Jazz was voor mij, tot voor kort, iets wat enkel door "pros" wordt begrepen en uitgevoerd. Maar de tijden en ikzelf zijn veranderd : Nordmann zat in de top drie van de Rock Rally en trekt alles open, "Jazz met ballen”, zo klonk het uit de mond van de aankondiger eerder op de avond.

Ik was bereid om mij verder mee te laten sleuren in een wervelende jazz-avond mede omdat ik een van hun songs warm in het hart draag, “Ohm”, mijn meditatieklank. De song startte al goed nl. met een koe-bel, een relikwie dat ik tijdens mijn reis in India leerde kennen als tempel-instrument. De hi-hats werden bedekt met een bos schelpen waardoor er een mooie gedempte klank ontstond die ook weer aansloot bij de sfeer van “Ohm”. Elias kreeg nu echt de volle spotlights tijdens een drumsolo, eentje om je vingers van af te likken. Om die sfeer te bestendigen vouwt Matthias zijn handen in de heilige groet van “nasmaste”.

Het “Alarm” ging af

Edmund probeerde zo goed als mogelijk uit te leggen dat ze een nieuwe CD en vinyl hebben, draaide wat met de hoes, maar het bleef bij een eerder bescheiden bijdrage. Hij kan beter spelen dan aankondigen maar in ieder geval super sympathiek en “humble”. Het “Alarm” ging af en we kregen een saxofoon-solo die klonk als een gereïncarneerde Bert Dockx op sax. De bassist, Dries Geussens, die al top was op de achtergrond, schoof nu op de voorgrond en liet zien wat hij in zijn mars had. Het zijn nerds op instrumenten, een diep gevoel van respect overviel mij.

Aan het bedanken kwam geen einde, die jongens zijn erg wel verrast door de aandacht die ze het afgelopen jaar hebben gekregen. We werden uitgenodigd om te dansen (met enige creativiteit zou dat wel lukken) en zelfs om mee te zingen op de nummers zonder tekst. Het volgende nummer, dat ik niet herkende, startte met fijne percussie en deed me denken aan de muziek uit een scène van de scandinavische versie van “The Bridge” (in het Deens: Broen en het Zweeds: Bron) ... een auto rijdt eenzaam over die grote brug van Denemarken naar Zweden.

We kregen nog “Lights” en “Nightwork” maar ondertussen had ik mijn hoofdschotel wel gehad en was mijn maag volledig gevuld. Welk mijn jazz-dessert gaat worden in de komende weken, laat ik jullie bijtijds weten. Misschien STUFF ?! (want die hebben ook een koe-bel)