Hoera, 10 jaar De Fanfaar scoort in de AB
Een van mijn hobby’s is om de kalender van de AB te doorlopen. Zien of er iets tussenzit wat interessant lijkt om te beluisteren. Ik spotte er een paar weken geleden: ’10 jaar De Fanfaar’. Daarbij moet ‘k eerlijk bekennen dat ‘k nog nooit van De Fanfaar had gehoord. Een bezoekje aan hun website leerde mij dat ze een Brusselse, Nederlandstalige rockband zijn, als band van Urbanus hebben getourd en volgens hen al 10 jaar lang schromelijk worden vergeten door de nationale media. Dat ik ze niet kende was dus niet helemaal verwonderlijk. Maar wiens schuld was het dat ze niet werden gedraaid? De media, of hun muziek? Om dat uit te zoeken trok ik naar de AB op vrijdagavond.
Naast hun 10de verjaardag viert De Fanfaar ook de lancering van hun nieuwe plaat ‘De Fanfaar’. Voor dit dubbelfeestje vult de AB Club zich met een grote groep jonge dertigers. Leuk publiek voor een band die al 10 jaar bestaat. Een vaste kliek ook duidelijk. Het concert start met een documentaire, een making of van hun nieuwste plaat. En daar zie je meteen dat deze groep niet alleen een geoliede machine is maar ook een bende dikke maten. De hele film door wordt er gelachen, gelold en vooral massas plezier beleefd. Dat belooft!
De Fanfaar vliegt er van bij de start stevig in met een paar hardere rocknummers uit hun nieuwste plaat. Wat daarbij opvalt is het plezier waarmee deze mannen op ’t podium staan. Geen sleet, veel gretigheid. Als jonge dartele veulens rocken ze on stage. In ‘Ze kan geen Engels’ hoor ik de eerste keer een vleugje humor. En bij ‘2015’ komt het melancholisch kantje van de band boven. Maar knallen doen ze vooral bij hun stevigere werk. ‘Superheld’ kan zo op de radio. ‘Ik wil dans’ is een regelrechte oorwurm. Na een half uur optreden vraag ik me luidop af waar die nationale media al die jaren is gebleven. Hallo, Studio Brussel?
Maar dan volgen wat oudere nummers. Brusselse nummers die net iets minder toegankelijk zijn en naar mijn gevoel tekstueel ook net iets te eenvoudig. Zeker wanneer ik ze naast het nieuwe werk leg. ‘Elvis’ uit hun nieuwe plaat ‘De Raven Komen’ vertelt het verhaal van de man die slechts in zichzelf gelooft en op het eind ook nog dat geloof verliest. Hij verliest zijn enige fan. Knap. Of ‘Waarom wil jij nog niet naar huis gaan?’ een nummer dat iedereen wel herkent. Je wordt verplicht door je vrouw om mee te gaan naar een saai feest. Verveelt je er steendood en gaat maar aan de drank. Tegen het eind van de avond is het niet jij die wegwil, maar je vrouw. Die twist, die pointe ontbreekt wat in het oudere werk dat ook nog eens qua sound heel sterk aanleunt bij De Fixkes.
Ik ben dan ook volgens mij op het ideale moment geïntroduceerd aan De Fanfaar. Ze hebben zich met ‘De Raven Komen’ duidelijk heruitgevonden. Hebben wat andere muziekgenres verwerkt. Hier en daar wat inspiratie gehaald. Ik hoor Flip Kowlier hier (net iets te veel zelfs bij het nummer Moeder), Gorki daar maar uiteindelijk vooral een eigen sound. 10 jaar De Fanfaar zou wel eens een mijlpaal kunnen zijn voor de band. De start van iets nieuws en iets wreed schoons.
