Hoppen op Hoodie Allen

Er zijn van die momenten waarop je jezelf wat te oud voelt. Als 26-jarige hoop je dat die momenten zich niet al te vaak voordoen. Vorig jaar was 't wel van dat. Toen stond 'k op het concert van Macklemore & Ryan Lewis. Het publiek bestond uit 12-jarigen en hun ouders. Die laatste groep waren meteen ook de enige mensen die ouder waren dan mij. Vorige week was het weer zover. Toen stond 'k in de AB met rondom mij Generation-Y en Z. De pubers zeg maar. Ze slaagden er in om de AB Box voor de helft te vullen voor hun hiphopidool 'Hoodie Allen'.

Hoodie zelf is ook 26 en een allerbeste sympathieke kerel. Voor de show zag 'k 'm aan de merch booth handtekeningen uitdelen. Weinig celebs die zo gewillig op de foto gaan met hun fans. En ook tijdens het optreden zocht ie vaak contact op met de fans. Mooi zo! Die fans hielden geregeld hun smartphones in de lucht. Om selfies te maken, om Snapchats te schieten en vooral om de dansbare hiphophits van Hoodie Allen op te slaan in hun digitale geheugen. Want met nummers als Cake Boy, Fame is for Assholes en All about it speelt de jonge Amerikaan perfect in op zijn nieuw verworven status van celeb. Het optreden daverde voort, het handengeshake met de fans was af en toe iets te enthousiast en het publiek soms iets te groen achter de oren om de bindteksten van Steven Adam Markowitz (zo heet Hoodie Allen in 't echt) te kunnen volgen.

Afsluiten deed de meegereisde DJ met nog een stevig setje. Dat had niet gehoeven. Of het is omdat ik daar te oud voor ben. Dat kan ook.