Intergalactic Lovers verwennen alle verliefde koppels

Elke De Mey is een DIY-muzikant die haar weg heeft gevonden door als singer songwriter wat breder te denken, wat ruimer te componeren waardoor bevriende muzikanten eenvoudig kunnen inschuiven voor haar concerten.

Ze was al die tijd goed omringd door vrienden die hun sporen al hadden verdiend in bands als Douglas Firs en Balthazar. In een interview met Damusic noemt ze zichzelf realistisch en wil ze stap voor stap groeien. Vooral drie weken touren met Dark Dark Dark was een van haar topervaringen. Toen kreeg ze in Parijs de zaal stil en deze keer is haar dat ook gelukt, althans bij enkele nummers.

Eerst speelde ze solo om nadien met haar “friends" verder te gaan : gitaar, percussie en keyboards. Ze heeft een fijne hoge stem en daardoor komt haar "gelukkige valentijn" bijzonder aangenaam over. "Ik heb zo vaak in het publiek gestaan in de AB en van hier uit zien jullie er prachtig uit” was haar gevatte one-liner.

Genieten van Intergalactic Lovers

Een live concert is in de eerste plaats om te genieten want zonder dat kom ik niet toe aan een goede review. Bij een concert van Intergalactic Lovers is het eerste deel een vast gegeven zodat ik zonder veel nadenken mijn verhaal kon neerschrijven. De vorige keer dat ik hen live zag was op Leffingeleuren en sindsdien zijn ze bijna de hele tijd op tour geweest in Europa vooral in Duitsland en Nederland. Ik was vooral benieuwd hoe ze hiervan zijn terug gekomen ? Nog sterker ?

Met een spacy intro worden ze aangekondigd, het leek op die bijzondere legendarische intro van Emmerson, Lake and Palmer. Ken je die nog ? "Ladies en gentlemen, welcome back to the show that never ends" - het was niet met die woorden maar wel even Indrukwekkend ! "Nothern Road" werd de opener en telkens bij het woord "fire" schoten de vijf cirkels op de achtergrond als het ware in brand. De toon was gezet.

Intergalactic Lovers: Leve Valentijn !

Heel wat stond in het het teken van valentijn en we kregen als publiek een eerste geschenk nl. een nieuw nummer. De titel heb ik niet kunnen verstaan maar zoals het meestal gaat bij de Lovers is de meest herhaalde zin ook de titel dus ik gok op "How do we”. Om verder te gaan in het thema volgt “Someday" een song about lovers, of course. En "Great Evader" herkende van zijn bekende zinnen "Where has the light gone, I can't find it" en even later "Oh my lord I lost my mind”.

Lara is erg gegroeid als frontvrouw vooral in de communicatie met haar fans, meer zelfvertrouwen, origineler. We kregen de raad mee dat we geen spijt moeten hebben van bepaalde dingen die ons overkomen, van zaken die we fout deden en dat we ze best klasseren als ervaringen. Maw. hun evergreen "No regrets“. Een derde insteek voor valentijn was een knuffelrock-moment. De drummer verhuist naar de vleugelpiano en na een herkenbaar "To many people, to many thoughts" wist ik dat we beland waren bij ‘To many Sighs”. Het knuffelen is na enkele minuten vergeten en maakt geleidelijk aan plaats voor een head-bangend rockeinde.

Een toost op allen

Lara wou toosten op ons allen en vroeg onze hulp. Dit deed ze ook in Leffinge maar nu kreeg het een extra dimensie. Ze vroeg extra hard te roepen voor al die “klootzakken" die ons ooit pijn hadden gedaan... Of de “kutwijven" (correctie van haar iets later) Hilariteit in de zaal van zowel the boys als the girls... De toost kwam er onder de vorm van “Island”, en iedereen deed wat ons was opgedragen : drie keer "We are" roepen als Lara het aangaf. "Juist" zei ze, "dat is wat ik bedoel, zo moet het ..."

Bij "Bruises" vraagt Raphael De Mey wat quality time met zijn gitaar zodat Lara de tijd krijgt om de groep voor te stellen. Raphael vertelde dat hij een rood plectrum gekozen had voor valentijn en in één adem stelt hij Lara voor als een vrouw met een groot hart. Tijd om te dansen... want alles komt alles goed, ook voor de mama's en de kindjes : you know... "It’s getting better from the start".

We naderden het einde en haar gekende bewegingen werden nog heftiger, Lara ging helemaal op in de muziek en het momentum met het eeuwig mooie "Obstinate Heart". Een nummer met een diepe betekenis, zeker op valentijn, een nummer dat beschrijft hoe we ons overgeven aan de liefde en hoe pijnlijk een breuk kan zijn.

Dank je wel, Intergalactic Lovers. Vorig jaar noemde ik jullie “the proud of Belgium” en ik was nog steeds even fier dat we zulk een topband hebben die ons landje vertegenwoordigt in het buitenland..