Interview Monolyth over debuut-EP 'Habesha' met een intense liefdesgeschiedenis als rode draad

Hun invloeden lopen uiteen van Massive Attack en Portishead tot Justin Timberlake en Coldplay.

Hun debuut-EP, HABESHA, vertelt in zes nummers een liefdesverhaal, van de eerste ontmoeting tot de aanvaarding, waarbij euforie, twijfel, ontgoocheling en uiteindelijk liefdesverdriet elkaar afwisselen.

Het project van Théo Roland en Gaëtan Heymans werd volledig gecomponeerd en geproduceerd in hun eigen studio. Het werd opgevat als een film: een emotionele reis, een sonisch landschap en een visuele identiteit die samen één samenhangend verhaal vormen.

HABESHA is veel meer dan zomaar een EP. Het is een muzikale identiteit op zich: een introspectief en oprecht project dat vorm krijgt als een reis door de emoties, tegenstrijdigheden en realiteit van een generatie. Elk nummer vormt een hoofdstuk in een diep persoonlijk verhaal, waarin melancholie, energie en tederheid samenvloeien met ingehouden woede. Met poëtische, directe en ongefilterde teksten verkent de vocalist zijn eigen kwetsbaarheden, relaties en verwachtingen.

Frontview Magazine had rondom de EP  release een diepgaander interview met de heren van Monolyth.

Waar verwijst de titel Habesha naar? Een snelle zoektocht bracht me bij de Ethiopische cultuur. Is er een bijzondere band of betekenis verbonden aan deze titel?

“Ja, inderdaad. De term Habesha vindt zijn oorsprong in de Ethiopische cultuur. Ik (Gaëtan) bedacht deze naam omdat ik een bijzonder intense liefdesgeschiedenis heb beleefd met een Ethiopisch meisje, die me om verschillende redenen diep heeft geraakt.

Aanvankelijk kwam ik op het idee om voor elke fase van een relatie een nummer te schrijven: de ontmoeting, de ontdekking, de hechting, de ontgoocheling, de breuk en de aanvaarding. Toen ik vervolgens een naam voor de EP zocht, wilde ik iets kiezen dat rechtstreeks naar haar verwees. Na enkele weken herinnerde ik me dat ze me ooit iets had verteld over de achtergrond van de term Habesha. Toen dacht ik: ‘Dat is een mooie manier om iets over de persoon in kwestie te delen, zonder al te veel over haar prijs te geven.”

De EP Habesha volgt in zes nummers het verloop van een liefdesverhaal, van de eerste ontmoeting tot de aanvaarding. Bevat het verhaal autobiografische elementen?

“Alles waarover ik op de EP zing, is echt gebeurd. Je kunt het zien alsof je gedurende alle zes de fasen een kijkje in mijn hoofd krijgt: een soort persoonlijk dagboek.”

Welke nummers weerspiegelen de verschillende fasen van deze reis: euforie, twijfel, ontgoocheling en uiteindelijk de breuk?

De nummers staan allemaal in de juiste volgorde op de EP. We wilden het verhaal vertellen als een film, met een begin en een einde.

·         As I Ran → De ontmoeting

·         Those Habesha Eyes → De ontdekking

·         Falling → De hechting

·         Twisted Fate → De ontgoocheling

·         Blurry Vision → De breuk

·         Loud Silence → De aanvaarding

Wie ontwierp de opvallende hoes van de EP en zit er een bijzonder verhaal of concept achter het artwork?

“Julie Ghenet is de kunstenares achter de schilderijen. Ze is bovendien de moeder van Théo. Ze is een gevestigde kunstenares en toen we haar schilderijen zagen, waren we meteen verkocht.

Those Habesha Eyes gaat bijvoorbeeld over de ontdekking van twee geliefden, verteld vanuit mijn eigen perspectief. In het nummer onderzoek ik de onzekerheid die ontstaat wanneer je verliefd wordt op iemand terwijl er nog zoveel onbeantwoorde vragen zijn en zoveel onuitgesproken blijft. Ik weet dat ze me niet alles vertelt, maar toch kies ik ervoor mijn hart te volgen en me volledig aan de ervaring over te geven.

Vanuit dat verhaal bekeken, vind ik dat het schilderij perfect past. De twee geliefden lijken bijna te branden in de levendige tinten geel, oranje en goud, die me doen denken aan het werk van Gustav Klimt. Hun warmte en intensiteit weerspiegelen de passie en aantrekkingskracht tussen de twee personages, terwijl de donkere, ruwe achtergrond staat voor de onzekerheid, twijfels en onbeantwoorde vragen die hun relatie omringen.

Wat het schilderij voor mij bijzonder passend maakt, is het contrast tussen die twee elementen. De geliefden baden in licht, warmte en emotie, terwijl de duisternis op de achtergrond aanwezig blijft. Die staat voor alles waar ik ervoor kies niet naar te kijken. Het weerspiegelt de beslissing om de liefde een kans te geven ondanks alle onzekerheden, om je hart te volgen, zelfs wanneer je weet dat nog niet alles aan het licht is gekomen.

Hetzelfde geldt voor Blurry Vision. Dat nummer gaat over het uiteenvallen van een relatie. Het schilderij toont twee mensen en wanneer je naar hen kijkt, weet je niet of ze elkaar loslaten of zich net stevig aan elkaar vastklampen. Het is een erg donker en ruw schilderij dat de sfeer van het nummer perfect weergeeft.”

‘As I Ran’ klinkt zowel gedreven door groove als filmisch. Welke filmische beelden of scènes roept het nummer bij jou persoonlijk op?

“Om wat context te geven: toen ik haar ontmoette, bevond ze zich in een bijzonder ingewikkelde situatie, die nadien zelfs nog verslechterde.

De songtekst is heel beeldend, alsof je de gebeurtenissen voor je ogen ziet. De beelden die ik tijdens het schrijven voor me zag, waren vooral die van mezelf, dwalend door mijn eigen wereld, tot ik plots een soort oproep van ver uit de ruimte ontving. Die wekte iets in mij en ik kon de drang niet weerstaan om erop in te gaan en te gaan kijken.

Ik zag mezelf door de ruimte springen en langzaam naar haar toe ‘rennen’, terwijl zij steeds dichter bij de zon kwam. Die zon staat voor de situatie waarin ze zich op dat moment bevond.

Ik maak ook gebruik van de mythe van Icarus om het gevoel dat ik in die periode had te verbeelden. Je zou het zo kunnen zien: zij was Icarus en ik de deus ex machina in haar leven, degene die haar terug naar de aarde bracht, oftewel naar het ‘normale leven’. Op dat moment besefte ik het nog niet, maar toen alles achter de rug was, realiseerde ik me dat ik in feite al zinspeelde op het reddersyndroom waarmee ik zelf worstelde.”

Er loopt duidelijk een filmische rode draad door jullie muziek. Eigenlijk zou de EP het perfecte vertrekpunt kunnen zijn voor een kortfilm, vind je niet?

“Absoluut! We hebben daar zelfs al een idee voor in gedachten.”

De zang op ‘Those Habesha Eyes’ en ‘Twisted Fate’ klinkt prachtig en opvallend zuiver. Hebben jullie een specifieke opnametechniek gebruikt om dat geluid te bereiken?

“Théo vroeg Gaëtan om de grenzen van zijn stem op te zoeken door twee bijzonder intense screams op te nemen. Vervolgens heb ik de zangpartijen in de mix over elkaar heen gelegd om een koorachtig effect te creëren, met meer diepte en textuur als resultaat. Voor het refrein van het nummer streefden we daarentegen naar een heel zachte, rustgevende zangklank. De grootste uitdaging was om de screams zowel krachtig als muzikaal te laten klinken, in plaats van louter agressief. Tot slot heeft onze geluidstechnicus mijn oorspronkelijke mix verder verfijnd met aanvullende bewerkingen en waardevol advies. Zo kreeg de zang uiteindelijk een meer gepolijste klank.”

‘Twisted Fate’ heeft iets bijna sacraals. Is dat een sfeer of beeld dat je ook in het algemeen met liefdesverhalen associeert?

“Ik weet niet of ‘sacraal’ precies het woord is dat ik zelf zou gebruiken, maar in zekere zin wel. Ik ben opgegroeid met ouders die van elkaar hielden, en dat doen ze tot op de dag van vandaag nog steeds. Als kind keek ik al naar hen op, en ik denk dat dat mijn kijk op de liefde heeft gevormd. Ik heb altijd een wat naïef, geromantiseerd beeld van de liefde gehad, waarbij ik haar misschien zelfs als iets sacraals beschouwde. Diep vanbinnen weet ik dat de liefde niet altijd zo eenvoudig of perfect is, maar ik denk dat een deel van mij nog steeds in dat ideaal wil geloven. Dus ja, ik denk dat het iets is wat ik in het algemeen met liefdesverhalen associeer, ook al beantwoordt de werkelijkheid niet altijd aan dat ideaal.”

‘Blurry Vision’ opent met een experimenteel elektronisch geluid. Is zo’n klankexperiment soms het vertrekpunt voor het ontstaan van jullie nummers?

“Bij ons kan een geluid zeker het vertrekpunt vormen voor een muzikale compositie, al volgen we geen vast proces. Ideeën kunnen ontstaan terwijl we naar een scenario kijken of eraan schrijven, net zoals audiovisuele ideeën kunnen voortkomen uit muziek die we laat op de avond improviseren.

We halen ook veel inspiratie uit geluiden die we in het dagelijks leven of online tegenkomen: het geluid van ruitenwissers, een helikopter, een ventilatorblad, een oude opname of een sample waar we toevallig op stuiten. Soms kan één enkel geluid de vonk zijn voor een volledig muzikaal of visueel idee.”