Iron Maiden met ijzersterke show in Sportpaleis

De Britse heavy metal legende Iron Maiden stond op donderdag 13 juni op het podium van Sportpaleis in Antwerpen en ze wisten er een waar spektakel van te maken. Als voorprogramma brachten ze The Raven Age mee. Wie The Raven Age nog niet kent, moet deze Britse heavy metal band zeker eens opzoeken en hun muziek door de boxen laten weerklinken. Ze zijn de laatste jaren al vaker met grote namen zoals Tremonti, Alter Bridge en Anthrax op tour gegaan, maar ook verschillende keren met Iron Maiden. Niet zo verwonderlijk eigenlijk, omdat de gitarist en oprichter van The Raven Age, George Harris, de zoon is van die andere bekende “Harris” op de tour, namelijk Steve Harris, de bassist van Iron Maiden.

Gezien de file op en rond de ring van Antwerpen heb ik helaas maar de laatste twee nummers van hen kunnen meepikken, maar ik zag en hoorde dat deze Britten zich volledig gaven op het podium en hun muziek prachtig neerzetten. Met hun optreden op Rock Am Ring in het achterhoofd kan ik mij voorstellen dat ze er vanaf het begin een goeie lap op hebben gegeven. Ze brachten echt zeer kwaliteitsvolle, stevige muziek en het was leuk om te zien dat ze de kans kregen om dit te delen met een afgeladen vol Sportpaleis. Ze lieten weten dat ze op 3 november terugkeren naar Antwerpen. Ze spelen er in Kavka Oudaan. Allen daarheen dus?

Daarna was het de beurt aan Iron Maiden om het podium te betreden. Wanneer het liedje “Doctor Docter” van UFO door het Sportpaleis weerklinkt, weten de fans dat het niet lang meer zal duren voor ze Iron Maiden aan het werk zullen zien. Ingeleid met een waar lichtspektakel op hun podiumdecor begon de band hun optreden met Caught Somewhere In Time, een oldie uit het jaar 1986. De band zette er het tempo stevig in om verder te gaan met Stranger In A Strange Land. Het publiek klapte als één man mee met de beweging die zanger Bruce Dickinson maakte, zelfs tot hoog in de tribunes die nagenoeg volledig vol zaten. Tijdens Stranger In A Strange Land kwam Eddie, de mascotte van Iron Maiden, als cowboy heel even op het podium gewandeld.

Het was daarna tijd voor het eerste nummer uit hun laatst gecreëerde album “Senjutsu”. “The Writing On The Wall” werd prachtig akoestisch ingezet door gitarist Adrian Smith. Ik vind het toch verdraaid leuk om zo’n zuivere gitaarmuziek live te mogen aanhoren. Ik kreeg er doorheen het optreden meerdere malen kippenvel van. De band speelde over het hele podium heen en Bruce Dickinson kon zelfs vanop het podiumdecor zijn hoge vocalen laten weergalmden over het hele Sportpaleis. Iron Maiden speelde vijf nummers van hun meest recente album Senjutsu en toonde live aan dat ze nog geen verroest ijzer zijn, maar perfect ingespeeld zijn op elkaar. Terwijl drummer Nicko McBrain voor de algemene backbeat zorgde, brachten gitaristen Adrian Smith, Janick Gers en Dave Murray een enorm prachtig gitaarspel. Wat een mooie opeenvolgende gitaarriffs en -solo’s! Het was echt puur genieten van wat deze oude rockers op het podium brachten. Dergelijke old school rock ’n roll hoor je niet meer vaak. Het blijft toch iets typerend voor die jaren ’80/’90 heavy metal.

Het publiek zong de (al niet meer zo) nieuwe nummers gretig mee, maar in tegenstelling tot mezelf stond en zat het publiek vrij statisch te kijken en te luisteren naar de band. Ik zat in de tribune en kon geen minuut stil zitten. Ik had ook geen moshpit verwacht, maar in tegenstelling tot de band zag ik weinig beweging in het publiek. Ze hadden het wellicht te druk met het genieten van de muziek. Op het podium genoot de hele band overduidelijk van de avond waarop ze hun werk konden brengen, maar het viel vooral op dat gitarist Janick Gers zich te pletter amuseerde en veel interactie had met het publiek.

Hun nieuwe nummers zijn echt absoluut in de klassieke Iron Maiden stijl, Bruce Dickinson die vlekkeloos de nummers zong met de gitaren en drums als stevige basis. Als je even wegdroomde en de instrumenten op de achtergrond verdwenen, hoorde je Dickinson’s zalige zangpartijen. Of wanneer zijn zang bij het wegdromen wat wegebde, kon je ten volle genieten van de magisch klinkende gitaarmuziek die vanop het podium het hele publiek inpakte.

Ze speelden uiteraard ook nog verschillende golden oldie’s. Onder meer Can I Play With Madness en Heaven Can Wait passeerden voor het ‘encore’. Het publiek zong uit volle borst mee terwijl ze rijkhalzend keken naar een nieuwe robot-Eddie die het podium opkwam. Ook een nummer waar de fans 37 jaar op hebben moeten wachten om het live te kunnen aanhoren stond op de setlist, namelijk Alexander The Great. Rondom me zag ik vele gezichten opklaren wanneer ze het begin van dit nummer hoorden spelen. Daarna doofden de lichten even en uit de duisternis weerklonken de beginnoten van Fear Of The Dark. Dat blijft toch echt een tijdloos nummer om te aanhoren. Het publiek in de tribunes stond spontaan recht om de band tijdens Fear Of The Dark en het zelf-getiteld nummer Iron Maiden beter te kunnen zien.

Hun encore zette Iron Maiden in met Hell On Earth en het was wel duidelijk dat ze geen kosten, noch moeite hadden gedaan om te besparen op pyrotechnics. Daarna klonken wederom de oh zo bekende beginnoten van een andere golden oldie, namelijk The Trooper. Het publiek was toch wat meer in beweging en zong het helemaal mee, ze wisten wellicht dat het einde van het optreden ging naderen en dat was ook helaas het geval. Iron Maiden sloot hun optreden in het Sportpaleis af met het fantastisch nummer Wasted Years. Voor de laatste keer die avond liet Bruce Dickinson zijn stem weergalmen, speelden de voortreffelijke gitaarvirtuozen hun wondermooie muziek en zweepte Nicko McBrain hun publiek nogmaals op met zijn snelle drumbeats. Op naar het volgende optreden om samen te genieten van deze Britse old school heavy metal!

Bram Van Waetermeulen

Foto's door Dorien Goetschalckx!