Jambers in de Politiek: De Langste Dag

25/5, de dag van ‘de moeder van alle verkiezingen’. De resultaten zijn inmiddels bekend, beschouwingen en analyses werden gemaakt. De Vlaamse regering is gevormd, er wordt onderhandeld over de federale. De grote overwinnaar van de verkiezingen was Bart de Wever, met meer dan 300.000 voorkeurstemmen.

Over deze verkiezingen is alles gezegd, geschreven en getoond. Behalve hoe de winnaar Bart De Wever die dag heeft beleefd buiten zijn publieke optreden. Van begin tot het einde, diep in de nacht, volgt Paul Jambers de N-VA kopman en overal zit Paul Jambers als enige op de eerste rij. ‘Jambers in de Politiek: De Langste Dag’ begint om 13 uur op de Grote Markt in Antwerpen waar Kris Peeters en Bart De Wever voor tientallen fotografen en cameralui een show weggeven als waren het de beste vrienden.

Even later zit Paul Jambers met Bart De Wever in de auto naar Brussel terwijl de eerste uitslag binnenloopt. Diksmuide, N-VA: 33%. De Wever glundert. Maar bij de volgende uitslagen staat hij weer met zijn beide voeten op de grond. Hij krijgt klappen van Maggie De Block. De Wever kent een moment van vertwijfeling, hij is onzeker wanneer hij de ondergrondse parkeergarage van ‘de barricaden’ binnenrijdt. Hier, op het hoofdkwartier van de N-VA, registreert Jambers de sfeer, hij legt vast hoe de kopstukken van de N-VA reageren op de binnenlopende resultaten, hij filmt De Wever terwijl hij zijn overwinningstoespraak inoefent, hoe hij de Latijnse gelegenheidsspreuk uitdenkt en die uitprobeert bij Liesbeth Homans.

Wanneer de voorzitter de tijd gekomen acht om naar buiten te treden, rijdt Paul Jambers mee in de autobus naar de zaal waar hij zijn speech geeft, hij registreert de chaos en de euforie. Tijdens zijn nachtelijke tocht terug naar Antwerpen heeft Jambers een erg persoonlijk gesprek met De Wever. Zelden liet de man zo in zijn hart kijken. In schril contrast tot het intiem gesprek in de auto volgt weer de vervoering van de massa wanneer De Wever, achterna gezeten door cameralui op de motor, de feestzaal in Antwerpen binnentreedt. Hier is de voorzitter tussen zijn geestesgenoten. Hier duikt ook voor het eerst zijn vrouw Veerle op. De Wever heeft kennelijk lak aan het gewoel, maar hij moet het ondergaan. De militanten van de N-VA weten van geen ophouden. Maar de voorzitter wil naar huis.

Paul Jambers zit naast De Wever in de auto wanneer hij door de nachtelijke straten van Antwerpen, samen met zijn vrouw, naar huis rijdt en volgt hem tot wanneer hij na de zware verkiezingsdag thuis komt. De Wever is moe, maar hij blijft een politiek beest. “De cijfers! Ik wil de cijfers!”, herhaalt hij voortdurend tegen een medewerker die achteraan in de auto op zijn mobiel tokkelt. Naast De Wever zit Veerle. Jambers praat met haar, wil weten hoe zij met al dat politieke geweld omgaat. Haar getuigenis is verrassend en in zekere zin ontluisterend. ‘De langste dag’ van Bart De Wever eindigt in mineur. “Sic transit gloria mundi, zo vergaat de wereldse roem”, zegt De Wever cynisch.

‘Jambers in de Politiek: De Langste Dag’ geeft een blik achter de schermen van de politiek zoals die in Vlaanderen nooit werd getoond. Op die manier is het een uniek politiek en menselijk document dat de actuele berichtgeving overstijgt.