Kim Wilde herleeft jonge jaren in 013

Op de laatste dag van haar tour door Nederland, in de 013 in Tilburg, ging Kim Wilde er helemaal voor. Het was per slot van rekening ook haar verjaardag.

Zowel Lawrence Hill die in het voorprogramma stond, als Kim openden met de woorden ‘We willen nog niet huis!’. De Britse singer songwriter viel niet tegen. “Save tonight tomorrow I’ll be gone.” kwam met zijn rauwe stem goed tot recht. Al had hij bij momenten een agressieve tint in zijn stem.

Zijn favoriete zanger is de overleden Tom Petty. Een nummer van hem mocht dus niet ontbreken. ‘In honor of him’ bracht hij ‘Learning to Fly’. “Love that guy. Always will”.

Kim, nog steeds een ravissante verschijning, betrad het podium in stoer zwart, hippe jack en zwarte handschoenen. De rode accenten, sjaal en blouse maakten het plaatje af. Die kleur heeft haar altijd geflatteerd. In het voorprogramma van Michael Jackson, zowat 30 jaar geleden, stal ze ook al de show op haar knalrode hoge schoenen. Het is een beeld dat mijn moeder altijd is bijgebleven.

En niet alleen haar presence is top, ze komt ook echt aardig en sympathiek over. Deze combinatie, samen met haar energiek zang is een belofte voor een sfeervolle avond. En al was haar zang niet altijd feilloos, ze is een waar podium beest.

Kim startte met het toepasselijke ‘Addicted to you’. Het zal wel zijn; applaus dat voor een artiest verslavend is. Na Addicted sprak ze het publiek aan “Hey Tilburg!”.

Ze moest haar stem nog even opwarmen. De hoge tonen bleven achterwege; die kon ze in haar jonge jaren feilloos aan.

Het podium werd de hele avond met een mooi lichtspel gekleurd. Vaak assorti met de rode accenten in haar kleding. Mooi.

Bij ‘Anyplace, Anywhere, Anytime’ schuurde ze speels tegen haar head key gitarist aan. Het publiek nam de zang even over. Een gitaarsolo op het einde sluit de song.

“How gorgeous.” sprak ze het publiek aan. “And on this day last day of our Dutch tour. I’m going to sing a few old songs if that’s okay, a few suprises if that’s okay. This is your gig!”

Na enkele rustige nummers met enkel haar broer als begeleider (de rest van de band kon even pauzeren) werd ze toegeroepen door een man uit het publiek. Ze antwoordde meteen “What? You want to sing Happy Birthday for me?” Iedereen zong mee uit volle borst “Happy Birthday” en Kim werd overstelpt met bloemen, vooral rozen (“I love roses!”). Zichtbaar ontroerd en dankbaar sommeerde ze vriendelijk een podium medewerker om ze allemaal in haar kleedkamer te leggen en er vooral voorzicht mee te zijn. De eveneens gekregen knuffel hield ze nog eventjes bij zich. “You make me feel like a queen!” Daarna nemen de bandleden weer plaats en gaat het feestje verder. De sfeer wordt alsmaar beter. “Thank you Holland for making my Birthday something special. I’ll definitely will be coming back to Holland on every Birthday.”

Een duet met haar opwarmer Lawrence kon natuurlijk ook niet ontbreken.

Niet alleen Lawrence betrok Kim bij de show ook al haar bandleden kwamen in the picture. De interactie tussen de bandleden onderling was overigens mooi om te zien. De achtergrondzangeres, net terug uit Australië, was vocaal zeer bekwaam, maar had iets te graag de schijnwerpers op zich gericht. Misschien is dat een privilege van ‘de nicht van’ de échte publiekstrekker te zijn.

Nadat de band het podium had verlaten verscheen in grote letters ‘MORE?’ op het scherm. Na positieve reactie vanuit de zaal volgde daarop ‘INSERT COINS’ en daarna ‘STANDBY’. De 2 laatste toegiften met hoed en rode boa maakten het feestje compleet. Met een mooie apotheose ‘You spin me Round’ en ‘Kids in America’, het nummer waar alles lang geleden voor Kim mee losbarstte, werd nu het concert perfect afgesloten. Die Kim Wilde die gooit voorlopig nog geen handdoek in de ring. Daarvoor heeft ze nog teveel energie, en teveel fans, jong en oud!