Kursaal in vuur en vlam door AC in DC

In een nog kerstverlicht Oostende treffen we de mannen van AC in DC aan. Met een melodie sectie van Action in DC, die op Graspop 2008 al eens een spetterende show gaven, en de zang van High Voltage, die we in GC Den Egger al eens mochten beluisteren, kan dit enkel een geslaagde avond worden vol met covers van AC/DC!

AC/DC brengt jong en oud(er) op de been. Wanneer we rondkijken in de foyer zien we zowel jonge gasten en meiden die ten tijde van Black Ice nog in de wieg lagen, als kerels en dames die er al van bij het begin bij waren, inclusief rode horens op de petjes.

In een goed bezet Kursaal doemen de eerste gitaargeluiden van “Riff Raff” al door de 12, hoe kan het ook anders, Marshall luidsprekers en uit de gitaar van Erwin Wuite, die de rol van Angus Young op zich neemt. Als deze sound zich de rest van de avond verderzet, kunnen we het optreden nu al geslaagd noemen.

We merken onmiddellijk de goede sfeer en de tonnen energie op die zich voltrekken tussen de bandleden. Bij “Hell Ain't A Bad Place To Be” trekt deze sfeer zich door naar het publiek, waar de eerste fanatieke headbangers hun werk doen.

Qua nummerkeuze zit het ook goed, merken we wanneer er volop in de handen geklapt wordt tijdens “Shoot To Thrill”. Met het volgende nummer, “Dirty Deeds Done Dirt Cheap”, blijkt hoe het samenspel tussen lead en rythm gitaar correct zit, als tussen bassist en drummer, zoals het hoort.

De lichteffecten laten bij momenten wel te wensen over, zo is het podium volledig in gebruik door alle artiesten, maar staan ze regelmatig in het donker doordat de schijnwerpers niet volgen. De nummers volgen in sneltempo, maar de energie wordt er niet minder op, integendeel!

Na een verwijzing door Wouter Kerkhofs naar de early eighties van AC/DC met het nummer “That's The Way I Wanna Rock And Roll” springt hij bij “Let's Play Ball” op de luidsprekers tot grote vreugde van de aanwezige rockers.

Bij “Jailbreak” brengt het pauzemoment bij de heartbeats sectie met handengeklap door het publiek kippenvel door de zaal. Met “Back In Black” net voor de pauze, is het publiek goed opgewarmd voor het tweede deel van de show.

Het tweede deel start met een luide “Hells Bells” waar zowel gitarist als zanger op de luidsprekers springen. Bij de start van “Bad Boy Boogie” zit de sfeer er weer volop in met een technisch correcte solo van Erwin Wuite, waar de à la Angus Young strip act een komische noot in het optreden brengt.

Nu zitten ze volop in het ritme en worden de nummers wat sneller en de act groter. Zo springt Erwin bij Wouter in de nek tijdens “High Voltage” en doen ze samen een tour door het publiek, zoals het een echte AC/DC coverband beaamt. Weliswaar herkennen we deze setlist en acts uit eerdere optredens van High Voltage en mogen er wel eens alternatieven gebruikt worden om de acts voor de frequente bezoekers wat minder voorspelbaar te maken.

Na “Let There Be Rock”, “You Shook Me All Night Long” en de vuureffecten op het podium bij “Highway To Hell” staat meer dan de helft van het publiek al recht bij een zuiver gespeeld “TNT” en een ruige “Whole Lotta Rosie”.

Bij de bisnummers “Rock ’n Roll Damnation” en uiteraard ook “Thunderstruck” staat het Kursaal in vuur en vlam voor en door de heren van AC in DC.

Als we nadien in de foyer nog de woorden “Uniek”, “Fantastisch” en “Magnifiek” horen vallen, kunnen we alleen maar concluderen dat AC in DC het muzikale (rock)jaar in het Kursaal op een puike manier heeft gestart.