lalma lanceert nieuwe single 'echo the wolf' uit debuutplaat die uitkomt op 6 mei

john roan maakt deel uit van arsenal, een band die al meer dan 2 decennia furore maakt met hun dansbare elektronische popmuziek en sterke live-reputatie. dit bijzonder persoonlijk verhaal kon echter enkel verteld worden middels een geheel andere entiteit of identiteit. lalma werpt zich op als de perfecte belichaming daarvoor. zonder enige significante kennis over het genre begint hij te graven in de duistere onderwereld van de black metal, en al snel komt hij tot het besluit dat dit zijn vehikel zal worden. wordt hij gedreven door de snelheid waarmee de muziek voortgestuwd wordt? is het de psychedelische aspect van de muziek dat hem triggert? hijzelf heeft er geen pasklaar antwoord voor, maar zijn buikgevoel zegt hem dat hij dit de taal is die gesproken moet worden.....

als teaser voor het album werd in april vorig jaar ‘the realm’ uitgebracht, en was gelinkt aan ‘the rhythm of the band’, de documentaire naar de hand van hendrik willemyns van arsenal, waarin hij het naderende einde van muziek onderzoekt, alsook het mogelijke einde van zijn band. een jaar later brengt roan een album uit die hij ‘ănˈtʌmbrə’ doopt, en het viert voorzichtig de trage terugkeer van het licht na een lange periode in de schaduw te hebben vertoefd. de remonte is zowaar ingezet. in 10 songs geeft hij een inkijk in de relatie met zijn moeder en verhaalt hij over de dingen die een enorme indruk op hem hebben nagelaten en die hem opgezadeld hebben met een koud en ongemakkelijk gevoel. desondanks is ‘ănˈtʌmbrə’ niet de gitzwarte plaat geworden die hij dacht dat het zou zijn. het verdriet en de duisternis zijn aanwezig, dat staat buiten kijf, maar zoals de titel doet vermoeden, zijn het gevoel van hoop en een toekomst heel hard aanwezig. zo denkt hij er in ieder geval over.

'echo the wolf’ is de tweede single van ‘ănˈtʌmbrə’, het album dat begin mei gereleased zal worden. het lied vertelt het verhaal van een wolf ‘midway his path', die zijn nakomelingen en zijn leven tot nu toe aanschouwt en probeert de bron van vervreemding van zijn roedel te vinden. maar niet al te hard, want hij heeft het gevoel dat hij het zonder hen goed heeft gedaan om te bereiken wat hij echt wilde en zonder zijn eigen waarden te verloochenen. maar hij is erg wantrouwend tegenover de toekomst. zullen zijn welpen de luxe hebben om in hun eigen tempo en onder hun eigen voorwaarden te groeien en zich te ontwikkelen? zullen ze dapper genoeg zijn om, indien nodig, de strijd aan te gaan met de gevestigde waarden? zal hij op een dag in staat zijn om met een gerust hart te huilen?

Live

16/06/2022 - Graspop Metal Meeting, Dessel