Marble Sounds, poëzie en rocken in één pakket

Marble Sounds heeft een vaste plaats verworven

Doorbreken in de muziek business, bekend worden, fans hebben, internationaal touren,... het heeft allemaal zijn tijd nodig. Bewijs daarvan is de groep Marble Sounds die sinds 2007 aan de weg timmert. Althans, in 2007 kwam hun eerste EP op de markt en dit was een mijlpaal in de Belpop.

De groep kreeg body en de full CD van 2010, Nice is Good, bracht echte parels naar voor en maakte duidelijk dat Marble Sounds zocht naar een vaste plaats. Ik was toen al verliefd op Two and Still Counting, een nummer dat opvalt tussen de soms té dromerige muziek omdat het al aangaf waar deze groep later naar toe zou gaan.

De nauwe banden tussen Marble Sounds, Isbells en Sweet Little Mojo zijn openlijk bekend en daardoor krijgt deze mini-muziekstroming veel bijval in binnen- en buitenland. We zijn als belgen erg goed in post-rock omdat enkele herkenbare elementen ervan ook wel onze cultuur onderstrepen : introvert, een levenstraagheid, een intrinsieke acceptatie. Het sluit naadloos aan bij de tijdsgeest van crisis en doelloosheid. (cfr. de sfeer van het boek/film, de ondraaglijke lichtheid van het bestaan)

De essentie van het leven

Maar die melancholie creëert wel prachtige muziek die teruggaat naar een fundamentele essentie van het leven en dat is hetgeen mensen nu aanspreekt, nl. authentieke klanken die je terug doen voelen. Je kan van een concert een eerder tamme bedoening verwachten maar juist daar verschilt Marble Sounds van dit patroon.

Op het podium komen ze er steviger uit en krijg je toch een extra live-gevoel.

Marble Sounds is bekend van enkele schitterende video's op YouTube en een kanaal genaamd MarbleSoundsTV (klik hier) met bijna 500.000 volgers. Dit geeft het belang weer van kwaliteitsvolle video's ter ondersteuning van de sfeer en sound die je als groep wil aannemen.

Een volwaardig dubbelconcert

Gisteren concerteerden ze met Sweet Little Mojo als voorprogramma in de Gentse Vooruit.

En die Mojo deed het super goed, het was eigenlijk geen voorprogramma maar eerder een dubbelconcert. Hetgeen ik er vooral van meeneem is dat hun set meer rock is dan Marble Sounds, dat de drummer ongelofelijke dingen doet en dat ik voorlopig althans nog geen echte stijl/herkenningspunten heb gevonden.

En dat is wat Marble Sounds typeert, herkenbaarheid. Alles is netjes gearrangeerd en in elk nummer voel je de vibe van de groep. Wat mij persoonlijk zo aanspreekt is de Fender-piano, met een echte vintage-sound. Om mijn stelling kracht bij te zetten start het optreden met The Summer of the Sun gevolgd door Photographs, een sterke opening en het publiek was mee en in the "mood".

Na My Friend werd er beroep gedaan op Renée, die niet kwam en als excuus werd er gemeld dat ze andere culturele verplichtingen zou gehad hebben. Dus over naar A New Breeze dat zachtjes overging in The time to Sleep. Een fase van het optreden waar de melancholie even mocht zegevieren. Blijkbaar had de mededeling over Renée toch zijn doel want ze kwam aanzetten voor het nummer Sky High waarvan ze, mede door haar inbreng, één van de topmomenten van de avond maakte.

Vanaf dan nam de factor rock het heft weer in handen en kwamen er, vermoed ik, nieuwe nummers. Geen aankondiging, geen titels maar wel keigoede nummers. Het hoogtepunt was de speciale intro van Dance Clarence Dance waar Pieter Van Dessel aan het publiek vroeg : wie deze intro herkent is ... (nen krak zeker ?) De liveversie is een stuk steviger en is mijn "number one" van de avond. Dit nummer is, in mijn mind, evenwaardig aan Blaudzun's tophit "Promises of no mans land".

Mijn laatste impressie gaat over de openheid waarmee Pieter Van Dessel zijn publiek aanspreekt. Ik had een afstandelijke groep verwacht weggedoken in hun eigen wereld maar communicatief zijn ze zeer toegankelijk. Opvallend hoe ze iedereen dankten, ook de organisator, Democrazy, die steeds in hen heeft geloofd.