Het huis met Walter Damen: “Ik ben een schaap in wolfskleren”

Walter Damen is de derde gast van Eric Goens in Het huis. De 55-jarige advocaat is in de rechtbank een echte machine: hij rijgt de processen aan elkaar en pleitte al talloze opzienbarende rechtszaken. In Het huis toont hij de mens achter de machine. Want ook buiten de rechtbank heeft Walter al stevig wat watertjes doorzwommen.

Hij verdedigde seriemoordenaar Renaud Hardy, Sharia4Belgium, een van de Reuzegommers én Sven Pichal. Al die processen maakten van Walter Damen een van de spraakmakendste strafpleiters van het land. Bij aankomst in Het huis benoemt Eric dan ook meteen wat velen over de advocaat Walter Damen denken: “De eerste indruk is vaak: wat voor een onbetrouwbare mens is dat?” Maar Walter countert die uitspraak meteen en vertelt hoe een procureur hem ooit treffend omschreef. “Die noemde mij een schaap in wolfskleren in plaats van omgekeerd. En eigenlijk klopt dat”, zegt Walter. In Het huis toont Walter voor het eerst wie hij echt is. Eric wandelt met Walter langs zijn levensweg en laat geen enkel verhaal onbesproken.

Bijzonder onderwijs

Hoewel hij als kind nooit de diagnose ADHD kreeg, is Walter ervan overtuigd dat dat vandaag wel het geval zou zijn. “Nu had ik sowieso rilatine moeten nemen. Ik ben blij dat ADHD toen nog niet officieel bestond. Ik was een heel vrolijk kind, maar stuiterde alle kanten uit. Maar een ADHD-hoofd is ook wel heel mooi: je gedachten springen alle kanten uit en je bent zeer creatief. Vandaag zijn we creatieve mensen wat aan het doden door ze te versuffen met rilatine”, vindt Walter.

Hoewel de jonge Walter een hyperactieve stuiterbal was en constant taterde, kon hij tot zijn zesde merkwaardig genoeg niet praten. Hij stootte enkel klanken uit en alleen zijn zus begreep hem. “Volgens het CLB was ik bestemd voor het bijzonder onderwijs. Maar ik heb intensief logopedie gevolgd en thuis had mijn mama een systeem met letterkoekjes ontwikkeld. Als ik het woord correct uitsprak, mocht ik ze opeten. Ik ben uiteindelijk naar het normaalonderwijs gegaan en op een jaar tijd heb ik mijn spraakachterstand ingehaald.”

Hoewel alles op jonge leeftijd normaliseerde, bleef het CLB Walter intensief opvolgen. Op zijn 18de raadde het CLB hem zelfs af om rechtenstudies te volgen. “Ze zeiden: Dat is te hoog gegrepen, dat gaat hij niet kunnen. Maar ik ben een je-m'en-foutist en deed het toch.” Walter groeide uit tot een van de beste redenaars van het land, al is hij vandaag nog steeds niet foutloos tijdens zijn betogen. “Ik merk dat ik soms nog woorden omdraai. Ik heb eens een halfuur staan pleiten voor een moging tot poord in plaats van een poging tot moord”, lacht hij.

Darmkanker

Twee jaar geleden werd Walter op een maand tijd vijfmaal geopereerd na een complexe darmkanker. Het begon voor hem nochtans als een fait divers. Hij zweeg over de kanker tegen zijn kinderen en vader en vertelde hen dat het om een ontstoken appendix ging. “Als de darmkanker ingekapseld zat en niet uitgezaaid was, dan moesten ze dat gezwel gewoon weghalen en kon ik na vijf dagen naar huis”, legt Walter uit.

Door heel wat complicaties draaide zijn “plan” volledig anders uit. “Ze haalden 21 centimeter darm weg, ik kreeg een longontsteking en suikerhypo’s en mijn bloed verzuurde plots enorm. Op een bepaald moment had ik de zuurtegraad van een citroen. Door de verzuring van je bloed halen je organen daar geen energie meer uit, kan je orgaanfalen krijgen, in een coma belanden en overlijden.”

Zo ver kwam het gelukkig niet. Maar door de complicaties verloor Walter op twee weken tijd maar liefst 22 kilo. Hij woog nog amper 62 kilogram. Hij begon zelfs te ijlen en zei aan zijn vrouw dat hij niet gecremeerd maar begraven wilde worden. “In het medisch verslag las ik achteraf dat mijn ziekte levensbedreigend was en de kans reëel was dat ik ging sterven. Maar op het moment zelf liet ik geen enkele vorm van paniek toe bij mezelf, omdat dat toch niets oplevert. Ik heb de angsten doelbewust weggeduwd. De kanker was namelijk niet uitgezaaid en ik moest geen chemo krijgen. Dat betekende dat ik meteen in de volgende fase terechtkwam: het herstel.”

Stoma

De manier waarop Walter met de darmkanker en complicaties omging, is bewonderenswaardig. Na een maand in het ziekenhuis mag Walter eindelijk naar huis. Hij sleurt wel nog vijf maanden een stoma met zich mee. “Ik heb met die stoma zelfs gepleit, maar had altijd schrik dat die stoma zou lossen. Dat is ook meerdere keren gebeurd. Ik gaf eens een lezing en voelde het plots overal warm worden. Ik had gelukkig een dikke trui aan, waardoor niemand het zag. Op het toilet heb ik er dan wc-papier tussengepropt. Ik ben naar huis gereden en kon geen thuisverpleegkundige meer bereiken. Dan heb ik de stoma maar zelf vervangen en dat was een moment van absolute bevrijding: ik was niet meer afhankelijk van verpleegkundigen.”

Hoe is zijn leven veranderd na de darmkanker? Walter is een enorme chaoot, maar hoe uit zich dat in het dagelijkse leven? Waarom werd hij advocaat? Waarom is hij niet de artistieke richting uitgegaan, zoals zijn oom Hubert, nicht Katelijne en achternicht Karen? Welke gênante verhalen vertellen zijn verrassingsgasten? Je ontdekt het allemaal in de derde aflevering van Het huis.

In de volgende afleveringen ontvangt Eric Goens in Het huis basketbalster Julie Vanloo, Vlaams viceminister-president Melissa Depraetere (Vooruit), tv-gezicht en voormalig Miss België Goedele Liekens, snookerspeler Luca Brecel en singer-songwriter Stef Bos. In dit twaalfde seizoen viert Het huis een jubileum. De laatste aflevering van dit seizoen wordt namelijk de honderdste aflevering van het programma. Wie goed kijkt, zal doorheen de reeks opvallende én onopvallende verwijzingen naar de honderd afleveringen ontdekken.

Het huis met Walter Damen: op dinsdag 10 november om 20.55 uur op VRT 1 en vanaf 06.00 uur 's ochtends op VRT MAX.