Onderland, een aparte blik op verantwoordelijkheid

Wie is er verantwoordelijk? Een vraag die bij vele situaties wordt gesteld, vooral bij een ramp. Maar vinden we daar altijd een eenduidig antwoord op? Is dit niet voor iedereen anders? Is niet iedereen een beetje medeverantwoordelijk? Deze vraag houdt ons en de spelers bezig tijdens de voorstelling. We zien hoe elk personage er het zijne van denkt, de verschillende visies over die befaamde verantwoordelijkheid. Maar we zien ook hoe beïnvloedbaar een mens is, hoe hij/zij het ene moment zeker kan zijn en het andere moment begint te twijfelen. De ene blijft uiteindelijk standvastig, de ander verandert van gedacht. Allemaal mensen, mens mensen, met gevoelens, twijfel, angst, vol van liefde voor iets of iemand, elk op hun eigen manier.

Robbert Rigurson (Warre Borgmans), een rijke zakenman met het hart op de juiste plaats, staat op het punt een prijs te winnen. Maar dan stort zijn wereld in, letterlijk en figuurlijk. Zijn levenswerk, het project en de werknemers waar hij zo trots op was, in één klap verdwenen. Een donkere wolk hangt over de stad na het gebeuren van deze (on)verwachte ramp. Was dit te voorzien? Was het project te risicovol? Was het hebzucht of juist naastenliefde? Wie is er verantwoordelijk? Vragen die iedereen in de stad bezighoudt. Vragen waarop 2 indringers (Laura François & Michaël Pas) een antwoord willen na het verliezen van hun man/zoon Vic. Daarom houden ze het proces “Justice for all”. Robbert wordt bijgestaan door zijn broer Willem (Dimitri Leue), tevens de burgemeester van de stad, en zijn grootste goudklompje, zijn CTO, Linda (Clara Cleymans).

De acteurs weten ons te intrigeren en mee te nemen in de verhalen van hun personages. Stuk voor stuk proberen ze ons van hun standpunt te overtuigen en zo zal ieder personage zijn/haar aanhang vinden en het publiek in verschillende meningen verdelen. Wat meteen interessante spreekstof biedt na de voorstelling. Het fascineert hoe je deze situatie kan terugbrengen naar situaties in het leven. Want iedereen komt vroeg of laat zo’n situatie (misschien niet persé een ramp) tegen waarop je merkt dat mensen de situatie helemaal anders bekijken dan jezelf. En toch kan je jezelf vinden in argumenten van elk personage.

De innerlijke twijfel, hun evolutie, hun gevoelens, de standpunten, alles werd op zo’n mooie manier gebracht door de acteurs. Nog een extra pluim voor Clara Cleymans, die op minder dan een week de rol instudeerde om Alice Reijs dit weekend te kunnen vervangen, knap werk! Ook deze voorstelling van Leue zat vol met typische woordspelingen. Soms toverden ze een lach op het gezicht van de kijker, soms deden ze je denken “touché”, wat het alleen maar interessanter maakte om te kijken. Een voorstelling die je even meeneemt in verschillende werelden/visies, je doet ontspannen, maar ook laat nadenken.

Het decor is eenvoudig, maar sprekend. Een replica van de mijn als achterwand, geplaatst in de zaal waar Robbert Rigurson zijn prijs in ontvangst zou nemen. Twee goudklompen, of eigenlijk gebruikskunst zoals ze het zelf noemen, die multifunctioneel zijn. Een zitbank een spreektafel, wat je maar wil. Samen met licht en muziek zorgen ze ervoor dat verschillende situaties op de juiste manier geaccentueerd worden. Tijdens het stuk zijn er enkele rustmomenten waarin er niet gesproken wordt, toch laat het de kijker niet los. Door kleine choreo’s worden emoties, de innerlijke strijd en de verbondenheid van de personages weergeven. Een moment waarop alles even kan binnensijpelen. Ook enkele grappige momentjes breken soms de spanning, zoals bv. wanneer Warre een wafel wil eten maar het plastiekje niet meteen eraf krijgt, net op het moment dat er stilte werd geëist.

De theatervoorstelling “Onderland” werd geschreven door Dimitri Leue en is een vervolg op zijn boek “Wij is niets”. De voorstelling begint namelijk waar het boek eindigt. Het boek dat op dezelfde dag uitkwam als de voorstelling begon met zijn try-out. Je leest het, ze staan los van elkaar en je kan de voorstelling perfect volgen zonder het boek eerst te lezen. Of je de voorstelling anders beleeft als je eerst het boek gelezen hebt weet ik niet, maar ik kan je wel zeggen dat het verhaal gaandeweg de voorstelling duidelijk wordt. De grote lijnen van het verhaal vooraf worden meegenomen in de voorstelling. Doch wat zich juist allemaal vooraf afspeelde en waarom mensen bepaalde keuzes maakten kom je niet te weten. Wat het dan weer juist interessant maakt om het boek te gaan lezen. Wordt de vraag die ons heel de voorstelling lang bezighield anders beantwoord als je de voorgeschiedenis weet? Of zou je nog steeds hetzelfde denken? Aan jou de keuze of je eerst het boek leest, of meteen de voorstelling gaat bekijken. Maar wij raden deze fijne voorstelling alvast aan!

Tickets en info kan je terugvinden op: https://leue.be/voorstelling/onderland/