Paloma Faith: wanneer het voorprogramma de hoofdact overtreft

Paloma Faith is geen klein bier in Engeland. Met haar eerste plaat scoorde ze dubbelplatina en haalde een pak Brit Awards nominatie binnen. De 32-jarige jongedame die naast haar muziek bekendstaat door haar retro-styled, big-haired look, stond deze week in een uitverkochte AB.

Wat ben ik blij dat ik altijd ook het voorprogramma beluister. Want was was Jake Isaac goed. De jongeman kwam zijn eerste 4 of 5 plaatjes brengen. Slaagde er bij het tweede nummer al in om de AB mee te laten klappen. En vulde daarna met zijn soulstem makkelijk de hele zaal. Aangename kerel, nodige flair. Plus wat een songs! Soulful, met wat John Legend links hier en daar, en een guitige lach. AB bij deze een oproep: zet deze man in de Club als main act. Echt.

Een topvoorprogramma belooft vaak veel goeds. Paloma Faith kwam op, mooi gecouffeerd, zette haar eerste hit in en nam het publiek mee. Yup, dit kon wel iets worden. Alleen leek nummer 3 mij iets te veel op nummer 4 en 5 en 6. Paloma, die jazz, soul en Motown mixt is, leek mij doorheen de hele show iets te veel een one-theme pony. Ze had het over de liefde, het niet voelen van liefde, de slechte gevolgen van liefde, het leven na een slechte liefde. Haar cover tijdens de bisronde werd ‘River Deep, Mountain High’ van Ike & Tina Turner. Een nummer over jawel, de liefde.

Gelukkig maakte Faith veel goed door haar schattigheid en spontaniteit in de bindstukken. Ze heeft een Franstalige vriend en probeerde daarom zoveel mogelijk van haar bindteksten in het Frans te zeggen. Daarvoor had ze zelfs een hele tekst voorbereid op papier. Cute, een beetje awkward, maar wel serieus amusant.

Al bij al bleven de nummers niet echt plakken. Daarvoor waren ze te veel en te vaak lovesongs.

PS: AB als jullie Jake Isaac boeken, let me know ik kom zeker af!