Passenger draait Lowlands om zijn vinger

Het afgelopen weekend waren alle nieuwssites en social media in de ban van het driedaagse festival Lowlands. En dat is niet verwonderlijk. Dat het festival sinds lange tijd niet is uitverkocht, was niets van te merken op het terrein zelf. Integendeel. Nog voor 11u zondagochtend hadden al heel wat mensen plaats genomen aan de tafels of op de grasvelden in Cape Lowlands. Zo wordt namelijk het eerste gedeelte van het festivalterrein omschreven. Pas vanaf 12u werd ook Planet Paradise, het tweede stuk, toegankelijk gemaakt. Goed nieuws voor de massa die al klaarstond om binnen te stormen. Begrijpelijk. Het is dan ook aangenaam vertoeven op Lowlands. Buiten de indrukwekkende line-up biedt Lowlands tal van andere bezigheden. Voor de creatieveling was er een heus werkatelier opgericht waarin men vorm kan geven aan een eigen lampion . Al gebruikten sommigen het atelier om iets heel anders te creëren; waar ik best niet verder op in ga. De lampions konden ’s avonds laat bewonderd worden wanneer ze verlicht over het terrein werden geparadeerd. Ben je niet creatief, maar leer je wel graag nieuwe dingen? Dan kan je beginnerscursussen volgen gaande van origami naar ballonnenvouwen tot wijn proeven. Natuurlijk is dat niet de reden waarom je naar een festival gaat, hoofdprioriteit blijft wel die line-up. Ook zondag was deze op z’n allerminst indrukwekkend te noemen met optredens van internationale headliners Passenger, Kendrick Lamar, Major Lazer, maar ook Nederlandse talenten Kenny B en New Wave.

Net zoals de voorbije dagen was het weer dringen om een plekje te veroveren in de meeste tenten. Zelfs bij de iets minder grote namen in het begin van de dag. Om 13u hadden zich al heel wat mensen bij elkaar verschaard om het Amerikaanse trio Bear’s Den te bewonderen. Al snel hoor ik iemand de drie mannen vergelijken met Mumford & Sons. En inderdaad, een zekere gelijkenis is zeker op zijn plaats. Al dan misschien in een iets rustigere opstelling. Rustig was het een uur later zeker niet meer. Twenty One Pilots nam namelijk plaats op het podium. En dit jong geweld staat garant voor een knotsgek optreden. Na 2 jaar geleden te hebben opgetreden in de Charlie, één van de kleinere tenten, toont nu zelfs de Heineken niet ruim genoeg. Deze twee zwaar getatoeëerde kerels barsten van energie tijdens hun set. Een salto van de houten piano wordt gevolgd door een drumsessie op het drumstel óp het publiek. Dit alles maakt dat niet enkel de jonge, alternatieve fans, maar iedereen, dit optreden voor geen goud wil missen. En dat heb je nodig als artiest. Dat is ook wat ik miste bij Kenny B en The Maccabees. Al krijgt de Surinaamse reggaezanger het wel voor elkaar heel het publiek zijn hit ‘Parijs’ te laten zingen, strofe en refrein!

De zanger die vandaag de meeste indruk op mij maakte, was Passenger. Mike Rosenberg, aka Passenger, scoorde drie jaar geleden een monster hit met ‘Let It Go’. Ook meteen de voornaamste reden voor mij om deze jongeman eens in het echt bezig te zien. De Engelse folk rock zanger bewijst al snel een ware entertainer te zijn. Hij neemt ons mee in zijn ‘road to succes’ verhaal waarbij hij jaren op straat speelde over de hele wereld. En al overdrijft hij enigszins met zijn ‘Thank You’s’; hij weet het allemaal wel goed te brengen. Het publiek doet moeiteloos wat hij van hen vraagt, buiten dan hun kleren uittrekken zoals hij grappend voorstelt. Zo krijg de Engelsman iedereen stil bij zijn cover van Simon and Garfunkel en iedereen lachend en zingend bij de uitvoering van zijn song ‘I Hate’. Dat hij telkens dezelfde grapjes gebruikt als tijdens zijn andere concerten boeit niet. En dat het misschien niet waar is dat hij eerst ‘Big in Holland’ werd vooraleer ergens anders interesseert geen man. Dit is puur genieten. Ook al zorgen later op de dag Kendrick Lamar en Major Lazer ervoor dat het feest losbarst in de Alpha - waarbij aanstekers in de lucht gaan, er gecrowdsurft wordt, sexy danseressen ten tonele verschijnen en Major Lazer ‘goodies’ en ‘dollar bills’ worden uitgedeeld, of eerder gegooid – kunnen zij voor mij niet evenaren aan de one man show van Passenger.

Dit driedaagse festival met meer dan 250 performances verspreid over ruim 12 podia heeft mijn hart alvast veroverd. Misschien volgend jaar het jouwe ook.