Patsy Cline: het eerbetoon van John Grant en Richard Hawley and Band

In 2023 sloegen John Grant en Richard Hawley de handen ineen om een ode te brengen aan Patsy Cline (1932-1963).  Samen creëerden ze het project John Grant sings the songs of Patsy Cline with Richard Hawley and Band. Deze zomer touren ze met een reeks concerten in Europa en gisteren was het onze beurt in het OLT Rivierenhof in Antwerpen.

Sommige bezoekers zakten naar het Rivierenhof af voor deze muzikanten zelf, die als vaste waarden elk een heel ander muzikaal verleden hebben. Mij trokken echter vooral de legendarische Patsy Cline en haar repertoire naar dit optreden.

Zij was in haar tijd zonder twijfel een culturele pionier en een “straffe madam” binnen de destijds door mannen gedomineerde countrywereld. Zo droeg ze op het podium broeken in plaats van brave jurkjes, hielp ze jonge zangeressen zoals Loretta Lynn, en pikte ze geen onrecht van mannelijke promotors. 

En ook muzikaal was ze een baanbreker. Aanvankelijk bracht ze de honky-tonk-ritmes van de countrymuziek naar een groter stedelijk publiek.  Maar pas toen ze de grenzen met de popmuziek doorbrak en een brug sloeg tussen beide genres, werd ze het boegbeeld van de Nashville Sound.

John Grant koos twintig nummers uit  haar muzikale erfenis. Deze is opmerkelijk uitgebreid gezien haar korte, maar zeer intense en succesvolle carrière;  ze stierf toen ze amper dertig was.

De gekozen songs boden een mooi overzicht: er waren nummers die verwezen naar haar beginjaren, zoals  “There He Goes”, “Crazy Arms” en  “Loose Talk”.  Uiteraard kon “Walkin' After Midnight” niet ontbreken.  Dit crossovernummer betekende in  1957 haar doorbraak  en  vloog direct naar een hoge positie in de pop-hitlijsten. Vanaf toen volgden nog andere  successen zoals “Crazy”, “I Fall to Pieces” en “She’s Got You”, die eveneens vertolkt werden tijdens dit optreden.  Ze werden aangevuld met uptemponummers in de herkenbare Nashville Sound, waaronder  “Your Cheatin’ Heart”, “Seven Lonely Days”  en "Blue Moon of Kentucky" (uitgebracht op haar postume album).

John Grants warme bariton leent zich perfect voor deze songs. Met zijn indrukwekkende, expressieve stem weet hij de emoties prachtig over te brengen. Hij maakt deze nummers tot de zijne.   Zijn diepe connectie met en liefde voor Patsy Clines oeuvre zijn duidelijk voelbaar. Het is overduidelijk dat Grant ze vertolkt met hart en ziel.

Aanvankelijk praatte hij de songs nogal feitelijk aan elkaar met details over de auteurs en  releasedata – bijna encyclopedisch en specialistisch.  Stilaan kwam hij wat meer op dreef en kregen we ook wat achtergrondinformatie over Patsy Cline en deelde John persoonlijke anekdotes, waaronder het verhaal over hoe hij haar muziek ontdekte.  De biopic “Sweet Dreams” uit de jaren tachtig speelde daarin een sleutelrol.  Hoewel hij de film niet helemaal waarheidsgetrouw en te geromantiseerd vond, maakte de soundtrack diepe indruk.  John liet ook niet na om meermaals te verwijzen naar een vierdelige cd-boxset uit de jaren negentig.  Dankzij deze verzameling leerde hij ook minder bekende parels kennen,  nummers die inmiddels tot zijn favorieten behoren.

En favoriete nummers, daar had hij er heel wat van! Het werd zelfs grappig, bijna een running joke tijdens de show;  Grant vermeldde talloze keren dat het volgende nummer zijn favoriete nummer was, of toch één ervan.

De rol van Richard Hawley en zijn band was minstens zo cruciaal op het podium.  Hawley schitterde met zijn prachtige baritongitaarklanken en werd uitstekend ondersteund door zijn vier vaste bandleden.  Al vroeg in de show werden de muzikanten uitvoerig in de schijnwerpers gezet,  iets wat vervolgens meermaals gebeurde.

Na “Blue Moon of Kentucky” verliet John Grant het podium, maar Hawley en de band gaven nog één keer alles en gooiden alle remmen los voor een krachtige finale.  Dit leek het einde van de set, maar de gitaren werden al snel opnieuw ingeplugd voor een encore.

John Grant blies samen met Richard Hawley  het tijdloze oeuvre van countrylegende Patsy Cline nieuw leven in.  Als twee muzikale grootmeesters  herwerkten  ze haar klassiekers tot eigen interpretaties en vertaalden ze die naar een modern publiek.  Patsy Clines muziek is zo opnieuw springlevend gemaakt voor  mensen die haar even vergeten waren of haar nu pas mochten ontdekken.

Setlist

“There He Goes”
"Seven Lonely Days"
“Just Out Of Reach”
“Crazy Arms”
"I Fall to Pieces"
"Loose Talk"
"Walkin' After Midnight"
"Strange"
"So Wrong"
"Shoes"
"She's Got You”
"Sweet Dreams"
“Yes I Understand”
“Heartaches”
“You’re Stronger Than Me”
"Your Cheatin' Heart"
"Leavin' On Your Mind"
“Never No More”
"Crazy"
"Blue Moon Of Kentucky"

Encore :   “If I Could Only Stay Asleep”