Ozark Henry kondigt nieuw album 'Dreamer' aan en covert Radiohead

Met Dreamer presenteert Ozark Henry zijn elfde studioalbum, de opvolger van August Parker (2025). Piet Goddaer verkent nieuwe muzikale horizonten waarin opgejaagde UK-garageritmes, hypnotiserende grooves en dromerige composities elkaar ontmoeten. Het resultaat is een album dat beweeglijker, nerveuzer en rustelozer klinkt dan zijn voorganger, zonder aan subtiliteit, gelaagdheid of emotionele diepgang in te boeten.

Na het energieke titelnummer verschijnt vandaag met Videotape een tweede track uit Dreamer. Het is een eigenzinnige interpretatie van het gelijknamige nummer waarmee Radiohead het album In Rainbows afsluit. In het origineel schuilt een vreemde, hartverscheurende intimiteit: het klinkt als een laatste boodschap, een bekentenis toevertrouwd aan een machine die haar maker zal overleven. Ozark Henry ontdoet het nummer van nog meer lagen en dringt door tot de essentie. Wat al uitgepuurd was, wordt bijna naakt: een stem, een piano en een stilte die zwaarder weegt dan welke orkestratie ook. De intimiteit is zo tastbaar dat Videotape minder als een opname klinkt dan als een aanwezigheid. Alsof iemand bij je in de kamer zit en afscheid neemt, zonder het woord ooit uit te spreken.

Samen laten Dreamer en Videotape de twee uitersten horen waartussen het album zich beweegt: de nerveuze energie van dansbare grooves tegenover de kwetsbaarheid van composities die tot op het bot zijn uitgekleed, maar juist daardoor rijk aan betekenis en detail.

Dreamer is een ode aan de kracht van blijven dromen, ook wanneer de wereld steeds minder ruimte lijkt te laten voor nieuwe mogelijkheden. Het album gaat over volhouden, over bouwen aan een toekomst zonder garanties en over de overtuiging dat verbeelding niet alleen een ontsnapping kan zijn, maar ook een vorm van vooruitgang.

Pre-order Dreamer hier: ozarkhenry.lnk.to/dreameralbum
Beluister Videotape hier: ozarkhenry.lnk.to/videotape

TRACKLISTING

1. Dreamer
2. Locust
3. Videotape
4. Violet Rave
5. Done
6. Anatomy
7. Jerusalem
8. Cellophane
9. Boy
10. Give Up The Ghost
11. Violet Rave Strikes Again

De zoektocht naar houvast en verbondenheid loopt als een rode draad door de plaat. In Locust schetst Goddaer een wereld die wordt beheerst door onrust, wantrouwen en verdeeldheid, voortgestuwd door een dreigende, bijna dwingende groove. Jerusalem zoekt het dan weer in verstilling en contemplatie. In zeven dromerige minuten klinkt het verlangen naar warmte, menselijk contact en aanvaarding. Daartegenover staat de pijn van uitsluiting, van nergens helemaal thuis te zijn en nergens onvoorwaardelijk welkom te worden geheten.

Met Boy slaat Dreamer een andere toon aan. De aanstekelijke popsong vertrekt vanuit de vrijheid om jezelf te zijn en stelt tegelijk vragen bij vastgeroeste ideeën over identiteit, gelijkheid en conformiteit. Ook Violet Rave, gebouwd op nerveuze, haast machinale ritmes, weerspiegelt de rusteloze tijdgeest. Technologie, artificiële intelligentie en de niet-aflatende stroom aan informatie bepalen steeds nadrukkelijker hoe we naar onszelf en de wereld kijken. De muziek vertaalt die onrust in een ritmische spanning die tegelijk aanzet tot bewegen en tot nadenken.

Ook in de productie krijgt die gelaagdheid een fysieke dimensie. Piet Goddaer bouwde Dreamer in zijn eigen studio laag voor laag op, met bijzondere aandacht voor driedimensionale klank en ruimtelijkheid. Paul Geluso verzorgde de mix in Dolby Atmos, met mastering door Morten Lindberg. Zo ontstaat een zorgvuldig geconstrueerde luisterervaring waarin ritme, ruimte en detail niet louter de muziek omlijsten, maar de luisteraar er middenin plaatsen.

Dreamer is minutieus gecreëerde pop die beweegt tussen onrust en overgave, tussen de drang om vooruit te gaan en de behoefte om stil te staan. Een album dat zich niet in één luisterbeurt laat vangen, maar zich laag voor laag ontvouwt voor wie bereid is echt te luisteren.