Porcelain id lanceert debuutalbum BIBI:1

Je bent net verhuisd naar de grote stad, belandt op een feestje waar je niemand kent en iemand stapt op je af en vraagt: ‘Hey, ben je hier alleen?’. Dat is precies het gevoel dat Porcelain id beschrijft op hun debuutplaat BIBI:1, kort voor het Arabische koosnaampje Habibi. Porcelain id is het pseudoniem waaronder Hubert Tuyishime (die/hen/hun) sinds 2020 eigenzinnige songs op de wereld loslaat.

Het album - geïnspireerd op hun verhuizing van de stille Kempen naar Antwerpen - klinkt als het stadsverkeer inwandelen tijdens de spits en erop vertrouwen heelhuids uit de chaos te geraken. Het is een ode aan spannende ontmoetingen met wildvreemden en aan de vrienden bij wie je daarna weer kan thuiskomen. Een verhaal over vreemdeling zijn in een stad die je zo lang hebt geromantiseerd, de afwijzing die gepaard gaat met die integratie en de valse nostalgie waarmee je later op alles terugblikt.

Op het eerste gehoor lijkt het volledig Engelstalige BIBI:1 misschien een bruusk afscheid van de autobiografische intimiteit en lofi singer-songwriter muziek op de eerder verschenen EP’s Mango en Reprise, en vooral van nummers als Vlaanderen. Maar voor Porcelain id voelt het als een organische evolutie. Eentje richting meer abstractie, experiment en elektronica, maar nooit afstandelijk, en nog altijd voortbouwend op de kern van Porcelain id.

De nieuwe sound is het gevolg van een intense samenwerking met producer en partner in crime Youniss Ahamad, die zich ondanks hun verschillende muzikale achtergronden meteen uitgedaagd voelde na Porcelain id’s legendarische elevator pitch: ‘Ik wil iets maken dat zich situeert tussen Nick Cave and the Bad Seeds en Yeezus van Kanye West’.

Samen maakten ze in Youniss’ home studio de blauwdruk voor BIBI:1. Track per track, zonder achterom te kijken. Een sporadisch, maar rigide proces dat de intensiteit van het album ten goede kwam. In de studio werden de songs naar een hoger niveau getild. De twee nodigden een pak getalenteerde vrienden en jonge muzikanten uit in de studio om partijen toe te voegen, een schril contrast met de solitaire aanpak van eerdere EP’s. Aram Abgaryan (recording engineer/synths/vocals), Nard Houdmeyers (gitaar), Tim Caramin (drum), David Idrisov (bas), Alban Sarens (sax) en Emma Hessels (vocals) kwamen langs. Aram Santy zat achter de knoppen tijdens de mix-sessies.

Het resultaat klinkt als de ultieme symbiose van Porcelain id en Youniss. Lofi, maar ambitieus. Breekbaar, maar ruw. Poppy, maar ontregelend. Soms uitdagend. Dan weer uitnodigend. Af en toe zelfs dansbaar. Elke song vormt een kleine vignette die deel uitmaakt van een divers, maar coherent geheel. Adam Coming Home en Low Poly liggen het dichtst bij de melancholie van Porcelain id’s eerder werk, terwijl Lights! een nieuw pad inslaat. Man Down is dan weer geïnspireerd op de Antwerpse studenten die elk jaar verdrinken en klinkt als een zwalpende nachtwandeling door de stad. Voor Brilliant kreeg David Idrisov de vraag ‘om bas te spelen alsof Chet Baker geen trompettist, maar een bassist was’, een bizarre opdracht die hij met verve volbracht. En Cellophane flirt met emo-trap en werd ingezongen met frambozen tussen de tanden, om het effect van grills te simuleren.

LIVE

• 15/3, 4AD, Diksmuide
• 21/4, AB, Brussel
• 1/05, Les Aralunaires, Arlon
• 7/06, Best Kept Secret Festival

Alle tour data HIER.