Recensie: Pussy lounge Part 4 dubbelaar vol freestyle madness
Pussy lounge at the Park mocht ook dit jaar weer rekenen op een volledig uitverkochte editie aan de Asterdplas in Breda. Dit unieke concept van b2s weet keer op keer te imponeren met zijn outdoor karakter, spetterende showelementen en attributen en de niet te vergeten sexy danseressen. Sinds enkele jaren gaat het festival gepaard met de release van een bijhorend compilatie album. De residents Darkraver, Ruthless, Paul Elstak en The Viper, worden vocaal ondersteund door de vaste waarde MC Ruffian. Deze dubbelaar staat vol met knallende klassiekers en freestyle madness.
Het rijkelijk gevulde album bestaat uit maar liefst 75 tracks, verspreid over twee schijven. De eerste zijde trapt af met een intro van de residents Darkraver en Ruthless, die tevens het eerste deel voor hun rekening nemen. Verder staan in de startblokken tal van jumpstyle platen geprogrammeerd die het tempo rustig de hoogte in werken. Ruthless brengt hier al snel verandering in met zijn nummers Paranoia, Bass Droppin en Bounce to the Beat.
Mark with a K doet het zoals steeds weer met zijn nummer Something More, waarna het tempo er even uitgehaald wordt door Bestien en Davoodi. Maar niet getreurd, Candyman zorgt al snel voor de nodige bpm’s met de megahit MF Hit My Beat. De heren van LNY TNZ mogen tevreden zijn met hun veroveringen op deze zijde. Bass, Fired Up en Highest Gear passeren allen vlot de revue. De melodische deun van het nummer Play Stop Rewind komt van niemand minder dan Francois & Pat B. Tot slot wordt bij de aantrede van The Sound of the Beast (Dr. Rude remix) van de Donkey Rollers het zwaardere geschud boven gehaald.
Voor een knallende aanloop naar het einde zorgen de heren van Dutch Movement met Da Pussy Syndrome Part 3, maar ook Steve Shit met Common ya’ll Move Ya’ Bodies. Tot de laatste tracks van deze zijde behoren enkele euforische platen die nog voor een waar kippenvelmoment zorgen. Symbols en Reawakening worden kort opgevolgd door nummers van Deepack, The Prophet en Zatox. Das Weite Land mag zeker niet ontbreken en Dione sluit de eerste schijf waardig af met Oldschool Mayhem, wat ons tevens naadloos bij de volgende zijde brengt.
Het tempo zit er nog goed in, dus de volgende twee residents weten wat hun te doen staat. Zo starten Paul Elstak en The Viper met De Wereld Op Z’n Kop. De tracks werden in tijdsduur verlengd waardoor er ‘slechts’ 30 nummers prijken op de tracklist van zijde twee. Hoewel deze zijde zeer gevarieerd is, komt er toch veel eigen werk van beide heren naar boven. Zij zijn dan ook meester in het genre en hebben tal van releases achter hun naam staan. Denk hierbij maar aan Push Em Up, The Dj’s Pumping, Come As One, Blow Da Club Down, Kingdom Come, I’m Not An Addict en ga zo nog maar even door.
Naast de residents en grootmeesters zelf, stonden uiteraard nog enkele andere stevige kleppers geprogrammeerd. Bass Be Louder van Scott Brown en I Like It Loud van de Marshall Masters doen het ook steeds goed. Korsakoff weet tussen al het mannelijke geweld haar vrouwelijke talent aardig naar voren te schuiven met haar track Still Wasted en de heren van Evil Activities tekenen ook steeds present op het compilatie album van Pussy lounge, ditmaal met Violent Silence. Heerlijke happy hardcore deuntjes van 2 Brothers On The 4th Floor met Come Take My Hand en Got Get Busy van Weirdo brengen ons dichter bij het einde, waarbij wel een zeer toepasselijke afsluiter zijn opwachting doet. Bodylotion sluit het album af met een knaller van formaat, genaamd Always Hardcore. (TVT)