Red Hot Chili Peppers zorgen voor pikante avond in Sportpaleis

Afgelopen zaterdagavond was het drammen in het Sportpaleis. 4 heren van formaat zorgen voor een uitverkocht Sportpaleis. The Red Hot Chili Peppers namen ons terug naar onze jonge jaren met hun uitgebreid repertoire. Hun eigen jonge wilde jaren kwamen niet aan bod.

De schrik bekroop me enigszins dat de avond met name zou bestaan uit nummers van hun nieuwste album ‘The Getaway’. Niet bekend met hun meest recente werk belooft dat een saaie avond te worden. Ik werd echter snel gerustgesteld. Een resem aan nummers passeerden de revue en zorgden voor een fijne avond en optreden. Met 13 studio albums heb je al wat ruimte in je songkeuze ook.

Om het publiek op te warmen werd gekozen voor een stevige intro jam waarbij basgitarist Flea, gitarist Josh Klinghoffer en drummer Chad Smith volledig hun gang konden gaan. De intro werd direct opgevolgd door ‘Around the World’ van het album ‘Californication’. Het nummer zelf zorgde niet voor een wow effect en was het dus ook niet ideale keuze als tweede song. De visuele versterking bij het nummer liet wel een diepe indruk na. Een waar plezier voor het oog waren de tientallen lampen boven het podium, en deels publiek, die roodgekleurd één voor één uit de lucht leken te vallen om vervolgens samen met de beelden op het achtergrondscherm lange rode bewegende pijlen te vormen. Doorheen de hele avond kwamen tal van figuren tot leven via deze dynamische belichting. Golvende wolken, draaikolken en regendruppels zorgden voor een waar spektakel. Dat echte spektakel bleef uit bij de bandleden. Waar we in het verleden toch wel wat gewoon zijn van de bandleden, hielden ze het deze avond erg kuis. Een aparte en fluorescerende outfit van basspeler Flea trok de nodige aandacht, alsook het T-shirt van zanger Anthony Kiedis dat halverwege de show uitging. (Al zijn we ondertussen niets anders gewoon vanuit hun vele videoclips en optredens.) De extreme provocerende outfits en bewegingen bleven uit. Al was er wel voldoende beweging an sich van de band. Als een ware marionettenpop beweegt Kiedis over het podium vliegend van de ene zijde naar de andere. Ook overige bandleden Flea (bass), Josh Klinghoffer (gitaar) en drummer Chad Smith delen in de bizarre dans (?) bewegingen en kunnen niet anders dan in topconditie zijn om de gehele avond zo’n show neer te zetten.

Veel werd er niet gesproken. Bij de aanvang van “Scar Tissue” werd bemoedigend geroepen “Sing along if you can” en ook de intermezzo’s van meest recente groepslid Josh Klinghoffer werden aangekondigd. Al kon ik hier niet helemaal volgen wat de bijdrage was aan de show buiten dan een adempauze voor de overige bandleden. De verschillende covers die hij solo bracht van o.a. Leanord Cohen en Jacques Brel tonen wel dat hij een gevestigde waarde is geworden in de groep na 7 jaar.

Het publiek geniet duidelijk van het optreden met hun knikkende hoofdjes. Het echte enthousiasme laat echter op zich wachten tot de eerste duistere noten van ‘Dark Necessities’ waarbij zanger Antony voor het eerst ook duidelijk in beeld komt op het achterscherm met z’n enorme afschuwelijke snor. Wie bekend is met de videoclip van dit nummer weet wellicht waarover ik spreek. Ook de minder bekende nummers ‘Go Robot’, ‘Detroit’ en ‘Feasting on the Flowers' van het nieuwe album komen aan bod, maar zorgen niet voor veel ophef. Pas bij ‘Californication’, dat ingeleid wordt door een gitaarduel, en helemaal bij megahit ‘Under The Bridge’ ontlaait het enthousiasme opnieuw bij het publiek en brengt mij 19 jaar terug naar een cover van All Saints dat 6 jaar na het origineel is uitgebracht. Opgevolgd door ‘By The Way’, geaccompagneerd van een gestoorde hypnotiserende clip, duidt dit het top moment van de avond aan. Het publiek is dan ook helemaal opgezweept en smeekt voor meer. Eindelijk staat iedereen recht en gaan alle gsm lampjes aan. Na best wat wachten komen de heren terug om de show af te ronden. ‘Give it Away’ bewijst zich als perfecte afsluiter van de avond.