Roger Hodgson verovert Koninklijk Circus

Roger Hodgson is beter gekend met legendarische stem van Supertramp. De inmiddels 67-jarige Brit was niet alleen de zanger van de meeste, populairste en beste songs van Supertramp, hij was ook diegene die ze allemaal schreef. Eén voor één zijn dit vandaag allemaal tijdloze nummers geworden.

Enkele jaren geleden (2005) zag ik Roger Hodgson voor het eerst spelen in deze zelfde locatie. Aan de setting was niet veel veranderd. Dezelfde groene struikjes op de achtergrond en dezelfde bandleden. Op vrijdag 9 juni 2017 trad hij op in het Koninklijk Circus te Brussel.

Take The Long Way Home is de toepasselijke opener van het concert, met Hodgson achter zijn keyboard, waarna hij vertelt dat hij erg blij is om terug in Brussel te zijn in deze unieke locatie. Als tweede song wordt School gespeeld, een van de vele songs waarbij Roger gitaar bespeelt. Hodgson gaat opnieuw achter zijn keyboard zitten en speelt opnieuw één van zijn Supertramp-nummers, Breakfast in America (van zijn gelijknamig zesde album uit 1979). Als hij Breakfast In America inzet gaat echt het spreekwoordelijke dak eraf! En het klinkt echt goed en dit is zonder twijfel de enige echte stem van Supertramp.

Bij het nummer Hide in Your Shell vertelt hij dat met dit nummer soms diepe emotionele punten raakt. Het kan niet altijd helpen maar toch mensen raken op zoveel vlakken. Ik hoop dat mijn optreden jullie 2 uur lang zal boeien en alle problemen uit de wereld even te laten vergeten. Hij krijgt hij hiermee al het hele publiek mee en een daverend applaus.

Ook bij Puppet Dance (uit het album Hai Hai van 1987) neemt Roger Hodgson ons mee op de gevoelige toer. Achter zijn vleugelpiano spreekt hij over de dood, over het heen gaan van vrienden. “For me it’s a quest, and how to express my feelings”, heel mooi en emotioneel.

De meest in het oog (maar vooral het oor) springende muzikant in de uitstekende band is multi-instrumentalist Aaron MacDonald, die zo’n beetje alles bespeelt waarop geblazen wordt: diverse saxofoons, blokfluit, klarinet, en zelfs voor de allereerste keer doedelzak. Speciaal voor het nummer Along Came Mary. Aaron kreeg na zijn prestatie een halve staande ovatie. Wel voor mij was een volledige staande ovatie van de hele zaal meer dan verdiend. Dit was alweer een moment om echt van te genieten.

A Soapbox Opera van het album Crisis is ook zo’n juweeltje waarbij Roger zijn katholieke beeld in vraag stelt dat in zijn hoofd naar voor komen. Dan is het tijd voor “The Logical Song” mijn favoriet om eerlijk te zijn en dit al meer dan 40 jaar! De tekst gaat over hoe de onschuld en het wonder van de kindertijd snel gaan. En de manier hoe kinderen verkeerdelijk kunnen worden onderwezen als verantwoordelijke volwassenen. Of hou soms creativiteit en passie kan beperkt worden.

De tweede set volgt na een klein half uur pauze en bevat onder meer Lord is it Mine waar Roger Hodgson weer plaats neemt achter zijn piano. We krijgen het verhaal te horen dat hij zijn eerste gitaar kreeg op zijn twaalfde en toen al liedjes begon te schrijven. Bij Death and a Zoo ook van het album Open the Door vraagt Roger zich af wanneer men zou gevangen worden als een wild dier zou je dan liever gedood worden of leven in een zoo? Een prachtig nummer waar Aaron blokfluit speelt.

Nadien is er nog een prachtige uitvoering van Even In The Quietest Moments, en Only because of You. Bij Had a Dream (Sleeping with the Enemy) gaat iedereen rechtstaan en meedansen. Het tempo wordt duidelijk opgevoerd naar het einde van de show.

Tijd om de andere bandieten voorstellen natuurlijk. Meer bepaald Kevin Adamson op keyboards en backing vocals, Bryan Head op drums en David J. Carpenter op basgitaar. Deze worden één voor één op een daverend applaus ontvangen met één uitschieter = Aaron MacDonald. “I hope you enjoyed the audience as much as I do” zei Roger Hodgson nog.

Hij sluit de tweede set af met een opnieuw indrukwekkende uitvoering van een van zijn klassiekers, Fool’s Overture. Hodgson vertelt voordat het lied begint dat dit oorspronkelijk verschillende songs waren die hij maar niet kon afkrijgen, waarna hij besloot ze samen te voegen. Het concert eindigt met drie bis nummers: allereerst het liefdesliedje Two Of Us en uiteraard de grote hits Give A Little Bit en It’s Raining Again, waarbij een volledig Koninklijk Circus gaat staan en meezingen. De rijen worden zelfs uitgedund en het publiek gaat zich voor het podium gaan plaatsen.

Roger Hodgson bewijst opnieuw dat hij de enige echte stem van Supertramp is en dat hij op 67 jarige leeftijd nog niets van zijn energie verloren. Dat de setlist niet zo veel verschillend was dan de vorige keer vond ik op zich niet zo erg. Het was gewoon weer fantastisch en genieten. Tot de volgende keer ...