Sam De Nef stelt debuutalbum Dawn/Dusk voor

Er moet altijd een portie chaos zijn, anders werkt het niet’, vat Sam De Nef zijn modus operandi samen. Sam is een jonge songschrijver, een zanger en muzikant, maar bovenal is hij een schetsartiest.

Net zoals de schilderijen die hij soms vult met ontheemde figuren in bevreemdende landschappen, componeert Sam zijn songs door zorgvuldig na te denken over kleur en stemming. Spontane ideeën worden uitgewerkt tot duidelijke gedefinieerde vormen en melodieën. De impressionistische teksten zorgen voor de finishing touch, en de gastmuzikanten op Dawn/Dusk werden geselecteerd naargelang de persoonlijke toets die ze konden bijdragen aan het complete plaatje.

Het schrijven, componeren, en opnemen van de ruwe demo’s duurde één jaar lang, en dat in een periode van transitie. Sam verhuisde van zijn ouderlijke huis in het idyllische Edegem naar een appartement in Deurne, maar ondanks die fase van residentiële omwenteling baden alle tien songs op Dawn/Dusk in dezelfde intieme, huiselijke sfeer.

‘Songs from a room’, zoals een groot dichter (en De Nef-favoriet) ooit één van zijn albums doopte. ‘Ik werd enorm geïnspireerd door een bezoek dat ik bracht aan de familie van mijn Servische vriendin’, aldus Sam. ‘De manier waarop zij samen zingen en muziek spelen, thuis, rond de tafel of een vuur – zeer uitnodigend, zeer intiem – heeft echt mijn ideeën over muziek vorm gegeven’.

Sam’s ervaringen in Servië resulteerden ook in de song Olja, een tedere wals omzwachteld in euphonium – gespeeld door James De Graef van Shht (aka Loverman), die ook piano en Wurlitzer voor rekening neemt op het album –, genoemd naar en opgedragen aan de overleden oma van zijn vriendin Jovana. Een ode aan een warmhartige mater familias, ‘armed with the pride/ of a girl who never cried’.

Toen Sam vorig jaar z’n debuut-ep Lonely Day, Crowded Year uitbracht, droeg hij de invloeden van de Grote Songschrijvers (Young, Cohen, Dylan...) duidelijk op de mouw; in een minimale, grotendeels akoestische setting. Deze keer heeft zijn palet veel meer in de aanbieding, in grote mate dankzij de creatieve chemie met bandmaatje, multi-instrumentalist, en co-producer Pieter-Jan De Craene. Om bij de schildermetafoor te blijven: er zit nu meer diepte, contrast, en tint in de imaginaire portretten, stillevens, en vergezichten.

Je hoort het in De Craene’s lapsteel en de contrabas van vertrouweling Nicolas Rombouts tijdens Lonely Dinner, een heerlijk staaltje americana (‘flanderiana’?), over yellow roses en bowling alleys. Je hoort het aan de meeslepende viooltoetsen van Justine Bourgeus (alias Tsar B) tijdens Come Over en epische afsluiter Apollo, een song over de schoonheid en tragische romantiek van het jong zijn, een samenwerking van Sam met z’n broer Brent.

De jongere De Nef schreef ook mee aan de single Passerby’s Ghost, een intrigerend duet met zangeres Tenci, uit Chicago. Brent putte hiervoor uit zijn belevingen met lucide dromen en buitenlichamelijke ervaringen. ‘Hij is de enige die teksten kan bedenken alsof ik ze zelf heb geschreven’, zegt Sam over zijn broederlijke coauteur. Dragen verder nog bij aan de hechte, familiale aanpak van het opnameproces zijn vriend-des-huizes Camille Camille, en Jovana, die backing vocals zingt tijdens Bells.

‘PJ en ik namen soms tot vijftien verschillende versies van elke song op’, vertelt Sam. ‘We deden dat in verschillende studio’s, zowel in een profesionele als in een huiselijke, doe-het-zelf omgeving. Zo zochten we telkens opnieuw naar dat perfecte ogenblik waarop prettige ongelukjes en spontaniteit versmelten met duidelijke, vooraf welomlijnde ideeën. De magic spark, zoals ik het noem’. En zo werd Dawn/Dusk uiteindelijk de perfecte sketch. Ongedwongen maar nauwgezet uitgewerkt. Onbegrensd, maar enig mooi omlijst.

LIVE

• 23/11, AB Brussel
• 30/11, De Centrale, Gent
• 1/12, De Roma, Antwerpen
• 7/12, Cactus Club, Brugge