"Soaked": doordrongen van de muzikale wereld van “Las Lloronas”

Ze stonden in de Roma vorige vrijdag, als voorprogramma voor Meskerem Mees maar ik ben helemaal wég van “Las Lloronas”, nog steeds “doordrongen” van hun muzikale wereld, van de songs van hun debuutalbum “Soaked”. En ik denk dat er velen anderen in het publiek ook mesmerized (betoverd) waren door dit trio die avond!

Drie jonge vrouwen, Sura Solomon, Amber in ’t Veld en Marieke Werner, wereldburgers uit Brussel, vormen het trio “Las Lloronas”. Sura is een Amerikaanse met de Belgische nationaliteit, Amber is Nederlandse en groeide op in Spanje en Marieke is een Brusselse van Duitse afkomst. Door deze internationale achtergronden komen veel culturele invloeden samen, die dit trio versmelt in een uitermate boeiende mix van akoestische melodieën, zang, én spoken word.

De drie vrouwen zijn doordrongen van traditionele muziek (vandaar blijkbaar de titel van het album), maar ook niet wars van hedendaagse klanken en ritmes. Ze brengen met klarinet, ukelele, accordeon, gitaar verschillende ritmes en muziekstijlen: folk, pop, klezmer, blues, hip, hop, flamenco. Ze zingen in vijf verschillende talen : Engels, Spaans, Frans, Arabisch, Hebreeuws, maar bovendien zijn vele van hun teksten een mix van meerdere talen. Al deze diverse culturele invloeden en klanken betoveren in een unieke eenheid en harmonie.

Elk nummer is een verrassende reis! De songs zijn poëtisch, vaak klein, kwetsbaar, breekbaar, intiem. Een magisch moment was bijvoorbeeld toen het drietal zonder microfoon, zonder instrument, heel stil, vooraan op het podium, Maria la Portuguesa, brachten. Je kon een naald horen vallen.

Hun ziel wordt blootgelegd, in de muziek én via de teksten, gezongen, al dan niet a cappella, of gewoon gesproken. Ze komen voort uit een sociaal engagement. “Las Lloronas” verhalen over wat hen bezighoudt, persoonlijke ervaringen, hoe ze in de wereld staan, migratie, identiteit ...

Ook hun naam “Las Lloronas”, te vertalen als “de huilenden (vrouwen)”, is betekenisvol. Het deed mij denken aan La Llorona, de huilende moeder uit de Mexicaanse folklore die haar kinderen heeft verdronken, waarna ze er ’s nachts huilend naar op zoek gaat. Ik veronderstelde dat de naam van dit trio hiernaar zou verwijzen, vooral ook omdat deze vrouwen geïnspireerd zijn door de Mexicaans-Canadese singer-songwriter Lhasa de Sela. Maar in een interview met de groep, leggen zij een andere link. “Sura’s grootmoeder komt uit Marokko en vertelde over vrouwen die “professionele huilers” waren en ingehuurd werden voor begrafenissen. Hun rol was om heel luidruchtig te huilen zodat de familieleden hun emoties konden uiten zonder zich daarvoor te schamen. Dat beeld inspireerde hun en is ook het idee achter 'Lágrimas', het eerste nummer van hun nieuwe album.”

Het prachtige “Bodies” bevraagt dan weer of we de ander wel ooit volledig kunnen begrijpen, en verwijst naar hoe we elk vanuit ons “lichaam” in de wereld staan, hoe bijvoorbeeld het feit dat ze witte vrouwen zijn, de blik op de wereld en de ervaringen bepaalt. Een confrontatie die ze des te sterker voelden op hun tour in Zuid-Afrika waar ze net vandaan kwamen.

“You are cute, blond,

woman, white,

You may pass unnoticed,

out of my focus,

You are the norm, you conform to

my standards of safety”

“Mutation” verwijst dan weer naar rolpatronen en -verwachtingen van mannen.

“Some soft, tender, some broken men

Authoritarian again,

Afraid to loose power, gain, to loose, to bruise themselves

To Life

‘Cause Life is tough

And Boys don’t cry?”

Maar ook migratie, vaak door vrouwen, komt aan bod:

“River of birds in migration,

a nation of women with wings”

De setlist was die avond Lagrimas - Creature (a cappella) - Between the bars – Bodies – Seasick – Mutation - Maria la Portuguesa (a cappella) – Prayer.

Las Lloronas, ... een voorprogramma dat de hoofdact had mogen zijn. Voor mij kon de avond niet meer stuk.