St Germain schakelt na 15 jaar over van nu-jazz naar afro-jazz

Na 15 jaar, terug van weggeweest, niet zoals Iggy Pop op Rock Werchter maar als een verderzetting van hun legendarische plaat 'Tourist'. Aangepast aan een hedendaagse sound, brengt St Germain ook nieuwe invloeden die mij doen denken aan de Arsenal sound, na ja... de vraag van de kip en het ei. Ze zijn geen copie van elkaar maar wel aanverwanten.

In november vorig jaar in de AB en amper drie maanden later terug en uitverkocht. In 2000 lagen de accenten op een jazzy drive en heden ten dage is er een wereldmuziek invloed. Dat uit zich vooral in nummers op de CD, St Germain, die vorig jaar uitkwam. Om het publiek op dreef te brengen was er een DJ van de Centraal Afrikaanse Republiek als voorprogramma.

Het kan ook anders

St Germain bewijst dat alternatieve muziek een breed publiek kan aantrekken. Volgens mij heeft de band nooit concessies gedaan aan de mainstream, ze zijn zichzelf gebleven. Tussen de DJ en de start van het optreden kregen didgeridoo, walvis- en regenpijpgeluiden te horen, onderlijnd door purper en blauw draaiende spotlights.

De inspirator van de band noemt Ludovic Navarre en gebruikte St Germain als pseudoniem omdat hij daar gewoond geeft. Toen nu-jazz en deephouse, nu in afro-jazz gedrenkte feel good muziek.(citaat Knack) Er verscheen een afrikaan op het podium met een meer dan waarschijnlijk een inheemse gitaar. Ik miste wel de bomen van het 'Arsenal' optreden van mei vorig jaar. De artwork van de CD werd geprojecteerd op de achtergrond. Een sterk beeld, dat me deed denken aan het dragen van een masker in deze nogal onpersoonlijke en afstandelijke wereld.

Rare instrumenten, stevige sound

De set opende met 'Forget Me Not', heel langzaam alsof iedereen moest wennen aan die nieuwe groepssamenstelling met vooral Afrikaanse bandleden. De meest rechtse muzikant had een heel raar instrument, een soort harp, in de vorm van een gigantisch fallus symbool. Nummer twee was meteen raak. 'Real Blues' is herkenbaar en ritmisch, de toon is gezet voor een avond waar stilzitten onmogelijk zou blijken te zijn. In dit nummer, dat om en bij de 12 minuten duurt, viel de band tot vijf keer stil om onmiddellijk weer verder te gaan. Mooie opbouw en krachtig omdat ik steeds dacht dat het nummer eindigde en dan toch ook weer niet. We kregen een xylofoon op de Nord piano, een bas solo om u tegen te zeggen en dansende muzikanten met lange kleding.

La vie en rose

'Rose Rouge' kreeg de juiste belichting mee, ja goed geraden... roze en rood. De DJ kwaliteiten Van Lavarre kwamen nu naar boven omdat het nummer een bewerking is van de evergreen van Timmy Thomas. (En de grootste hit van St Germain uit het album 'Tourist') Solootje van de sax en van de gitarist met een glanzend lang blauw kleed dat net iets te klein is voor hem. Al deed het nummer 'Hanky Punk' vermoeden dat er iets heftig zou gaan volgen, niets is minder waar. Eerst de hi-hats, dan een heel eenvoudig rifje en na twee minuten de opbouw van het nummer. De sax werd ingeruild voor de dwarsfluit en we waren weer vertrokken voor een tiental minuten.

Nummer vijf bracht ons naar een blues ritme, dit keer niet van Harlem maar vermoedelijk van Mali. Opnieuw kwamen de herinneringen van het Arsenal-optreden opduiken. Het grote verschil is dat St Germain geen frontzanger heeft. 'So Flute' startte natuurlijk met de dwarsfluit en vanaf dit moment werd het één groot feest. Het publiek was helemaal in de ban van de afro-jazz. Een schitterende avond met veel sfeer, een speciale sfeer...