Tears for Fears brengt nostalgie naar Lotto Arena

Na meer dan een halfjaar vertraging hadden we, bij FrontView Magazine, afgelopen woensdag het geluk aanwezig te mogen zijn bij het optreden van Tears for Fears in de Lotto Arena. En daar waren we maar al te blij om. Want al leek het er eerst niet op, uiteindelijk was de avond sold-out.

Dit concert was maar één van de tig stops in de ‘Rule The World Tour’ van het Britse popduo Roland Orzabal en Curt Smith. 36 jaar na hun eerste hit ‘The Hurting’, die vanavond ontbrak op de setlist, en 15 jaar na hun verzoening/reünie, blijven de heren van Tears for Fears immens populair. Bij de eerste noten van ‘Everybody wants to rule the world’ veren de hardcore fans al recht van hun stoelen. En het duurt niet lang voor de hele Lotto Arena recht staat. De toon is direct gezet.

Zelf ben ik bekend geraakt met de groep via de prachtige cover van ‘Mad World’ door Amerikaanse singer-songwriter Gary Jules en Michael Andrews in 2006. Alsook via mijn vader die vroeger diverse hits van de groep luid door de, nu ouderwetse, stereoboxen liet klinken. Meteen was ik verkocht. En ik ben niet alleen. Ondanks dat het merendeel van de aanwezigen bestond uit plus vijftigers waren er ook wel wat jongere gezichten te zien in de zaal. En daar waren de twee heren duidelijk blij om gestemd. “For those old enough to remember. Of young (ones) who just found out.” Dat de heren vandaag de dag nog zo een naamsbekendheid genieten bij het jeugdigere publiek is mede te danken aan enkele geslaagde covers van andere artiesten, waaronder de eerder vermelde Gary Jules, maar ook de Nieuw-Zeelandse Lorde, die in 2013 furore maakte met haar eigentijdse versie van ‘Everybody wants to rule the world’ als soundtrack voor de blockbuster ‘The Hunger Games: Catching Fire’.

Dit erkennen Orzabal en Smith ook. Zo noemen ze zichzelf ‘lucky’ dat andere artiesten hun nummers hebben willen coveren en worden weer de namen van Andrews, Lorde en zelfs Kanye West aangehaald als voorbeelden. Om ook eer te doen aan andere artiesten opteert de band ervoor om zelf het nummer van ‘Creep’ van Radiohead te coveren. En wat een succes. Ik kan mezelf niet stilhouden op mijn stoel als ik luidkeels meezing. De opvoering dwingt me recht, maar het tragere ritme van het nummer pint me vast op mijn stoel. Gelukkig is er de rest van de avond ruimte genoeg om mee gevoerd te worden in de muziek. Zo gaat het publiek voluit bij de hit ‘Change’, opgewonden door de flitsende en uitgesproken beelden en teksten op het gigantische videoscherm achteraan het podium. En daalt Roland bij het gemixte ‘Head Over Heels / Broken’ even het podium af (rechts-en linksonder) trot groot jolijt van de voorstaanders. Het dak vliegt er echt pas af bij ‘Woman in Chains’. Zangeres Carina Round toont zich een waardige vervangster voor gospel zangeres Oleta Adams. En de avond kan niet meer stuk. Ondanks de kleine vocale foutjes bij enkele andere nummers, waaronder ‘Advice fort he Young at Heart’, leunt deze ‘Woman in Chains’ performance toch wel dicht aan bij de perfectie. En die kleine vocale imperfecties waren nog niet de grootste zondes. De wrevel tussen Orzabal en Smith was nog duidelijk voelbaar. Een ongemakkelijke poging tot gitaarsamenspel en het gebrek aan interactie gedurende de hele avond maakte dat wel erg duidelijk. Al had iedereen daar gelukkig lak aan. Nee, de grootste zonde van avond: de duur van het concert. Na een klein ander halfuur was de setlist al volledig afgerond. En zoals het laatste nummer, en tevens grootste hit, al duidelijk maakt, ‘shouten’ we voor meer. Wie weet tot een volgende keer, en hopelijk weer in de Lotto Arena.