The Black Crowes zorgen voor Rock-'n-roll op een zondagavond

"Rock'n'Roll on a Sunday Night!", riep Chris Robinson in dat prachtige amfitheater van het Rivierenhof, "What else!". Eat this, George Clooney.

The Black Crowes brachten een bluesrockfeest zoals alleen zij dat kunnen: opzwepend, doorleefd en met evenveel grooves in hun gitaarspel als littekens op hun ziel. Hoeveel dichter kan een mens bij het Walhalla komen?

Als je opent met Remedy, Thick n' Thin en Jealous Again als eerste drie nummers, dan heb je niet alleen het publiek meteen mee; dan kijken ook de goden in het Walhalla welwillend neer op die dondergoden op het podium. Toegegeven, dat zijn songs van bouwjaar 1992 en 1990, maar een perfecte song valt nu eenmaal moeilijk te verbeteren. The Black Crowes werden in 2025 en 2026 genomineerd voor de Rock & Roll Hall of Fame. Als er ooit zoiets bestaat als intergalactische rechtvaardigheid, dan krijgen ze die plek ooit.

Van 2015 tot 2019 spraken de broers Chris en Rich Robinson niet met elkaar. Dat moeten gezellige kerstfeestjes geweest zijn... Het is ook vandaag niet zo dat de broederliefde er voortdurend vanaf spat, maar ze beseffen zichtbaar dat ze elkaar nodig hebben: als creatieve songsmeden, als boegbeelden en als twee polen waartussen de Crowes-elektriciteit blijft knetteren. Hun samenzang in Wiser Time was daarvan een mooi, bijna ontroerend bewijs.

Chris Robinson blijft intussen een niet te evenaren podiumbeest. Nog altijd op blote voeten, al staat hij tegenwoordig wel op een zacht tapijtje (hij wordt dan ook later dit jaar zestig). Hij danst, zwiert, kronkelt en predikt alsof rock-'n-roll geen genre is, maar een religieuze praktijk. Dat hij ooit met actrice Kate Hudson getrouwd was en intussen aan zijn vierde huwelijk toe is, laten we hier verder elegant terzijde. Al past het natuurlijk wel in het grotere Crowes-universum: liefde, drama, overgave en de nodige barstjes in de vernislaag.

Hard to Handle en Soul Singing werden door het publiek gretig meegezongen. En The Black Crowes zouden The Black Crowes niet zijn zonder zich minstens even heerlijk te verliezen in uitgesponnen jams, waarbij de gitaren snerpen, de bas groovet, de drums stuwen en Chris als een dansende derwisj zijn slungelachtige lijf in bochten wringt waarvoor een lichaam eigenlijk niet ontworpen is.

Eindigen deden ze met het wonderschone, ingetogen She Talks to Angels, gevolgd door Sting Me en Twice as Hard. Als bis kwam er nog een toepasselijke cover van It's All Over Now, oorspronkelijk van Bobby en Shirley Womack, maar vooral vereeuwigd door The Rolling Stones.

En om het met de Stones te zeggen: 'It's only rock'n'roll, but I like it!'