The Cat Empire : feest in de Roma

(Een deel van) het publiek was vrijdagavond al flink opgewarmd door de 21-jarige Australische singer-songwriter Steph Strings die het voorprogramma verzorgde van The Cat Empire. Een vrouw met haar gitaar. En hoe bespeelde zij haar gitaar! Het publiek werd door haar muziek, meesterlijke gitaarsolo’s (af en toe begeleid door songs), opgezweept. Zij konden dit wel smaken. Steph werd dan ook toegejuicht en aangemoedigd. De sfeer zat er in. Degenen die pas tijdens de pauze de zaal binnenstroomden hadden echt iets gemist!

Maar van zodra The Cat Empire hun optreden inzette, was het duidelijk ... dit zou écht helemaal een feestje worden! En wat voor één. Al meteen bij “Bulls”, hun openingsnummer, kwam er al beweging op de vloer. En bij de volgende song, “Oscar Wilde”, werd het feestje helemaal afgetrapt.

Felix Riebl (vocals, percussion, Cuban tres) en Ollie McGill (piano, keyboards and backing vocals), de enigen van de oorspronkelijke bezetting, brachten samen met enkele oudgedienden en nieuwe gezichten een geweldige live show. Op de blaasinstrumenten werden de bekende Kieran Conrau (trombone, bass trombone, backing vocals) en Ross Irwin (trumpet, backing vocals) vergezeld van de Cubaan Lazaro Numa, die deze blazers aanvulde met zijn trompet, maar ook percussie- en zangtalent toonde. Ook Daniel Farrugia achter de drums was opnieuw van de partij.

Je kon er gewoon niet naast zien: twee krachtige muzikale vrouwen, vulden de band aan. Grace Barbé, was niet enkel sterk op de bass, maar bracht zelf ook een aantal songs : “In my pocket” (zong ze hier in het Kreools?), “The lost song”, en “Mous Pran Fler”, gebaseerd op een traditional uit de Seychellen.

En daarnaast, de recente “aanwinst” voor de band, percussioniste Neda Rahmani, die de verschillende instrumenten – waaronder conga’s, steel drum, en nog zoveel meer - bespeelde. Bovendien was zij net als Felix ongelooflijk energiek. Het aantal keren dat zij beiden, over heel het hele podium acte de présence gaven, lopend, springend, ... Ze hebben heel wat kilometertjes afgelopen, die twee.

The Cat Empire speelt een mix van jazz, funk, rock, ska, reggae, latin, salsa, en wie weet wat nog allemaal. Deze groep is niet in een hokje te plaatsen. Bovendien lijken me de songs vaak onverwachte wendingen te nemen qua ritme, waardoor ze me nogal eens op een verkeerd (dans) been zetten. Want gedanst werd er! De tropische ritmes deden ons al dromen van festivalweides in de zomer. Ballonnen vlogen door de zaal, sommigen bekeken het concert gezeten op iemands schouders, er werd gecrowdsurft, en vooral ... bijna niemand bleef stilstaan, ... Er werd gedanst, handen in de lucht gestoken, en uit volle borst meegezongen.

De meeste nummers werden extra lang gebracht, met muzikale intermezzo’s, waarin verschillende muzikanten konden improviseren. Zo kregen de blazers speelruimte in “Sleep won’t sleep”, “How to Explain”; Felix et al. brachten een indrukwekkend percussie middenstuk in “The Rythm”, en de drummer kreeg ruimte voor een solo in “Fishies”. Wat een virtuositeit. En de songs bleven dus maar doorgaan, ...

Het hoeft niet gezegd, maar toch, het publiek gaat uit de bol, bij verschillende zeer gekende nummers zoals “How to Explain”, “Like a drum” en “Two shoes”. Bij dit laatste nummer werden er verschillende schoenenparen op het podium gegooid. Blijkbaar was het al een tijdje geleden dat de zanger deze – ooit traditie (?) – nog eens meemaakte.

Naar het einde toe kwamen de grote hits “Brighter than gold”, “Steal the Light” en “Still Young”. Bij dit laatste nummer verliet de band het podium, maar de zaal bleef zeer lang de “oh oh oh” doorzingen, wachtend op een vervolg. En de muzikanten kwamen inderdaad terug op, pikten nogmaals de song op, om deze af te ronden en dan de encores in te zetten.

Lazaro, die voordien al eens een ode bracht aan de Soneros de Verdad, met zijn cover “A Buena Vista” bracht nu“La Bamba”. Vervolgens vermengde dit zich met een cover van “Twist and shout”, en samen met Steph Strings, werd “Rock n Roll” vertolkt.

Tenslotte werd de avond afgesloten met “The Chariot”. Tijdens het eerste deel kwamen verschillende personen echter het podium op, tot er moest worden ingegrepen, en de muzikale vibe enigzins verminderde. De bandleden werden ondertussen voorgesteld. Maar, gelukkig, vervolgens werd de muzikale draad toch weer opgepikt om het concert met kracht af te ronden. Wat een mooi concert, en wat een feest!