The Code van Uncle Wellington, voorloper van een nieuw album

Uncle Wellington is een Belgische band rond Jonas Bruyneel met standplaats in Gent. Ze maken nummers die het midden houden tussen tussen bezwerende pop en jazz met een hiphopvibe, melancholische folktronica en/of beats. Voor Record Store Day 2015 bracht Uncle Wellington de gelimiteerde EP When it takes a lot of time uit met producer Jasper Maekelberg. Na finaleplaatsen op Jonge Wolven, Verse Vis en Westtalent, loste de band in 2016 de single The Catcher, geproducet door Filip Tanghe (Balthazar, Soldier’s Heart). In het najaar van 2016 ging Uncle Wellington de studio in met producer Filip Tanghe voor een persoonlijke plaat waarin de muzikanten de grenzen van hun instrument verkennen en vooral schaamteloos overschrijden. In mei 2017 stak de band samen met Tanghe de plas over om The faster I waltz, the better I jive af te werken met John Davis (Nick Cave, Gorillaz) in Metropolis Studios (Londen). Dat album komt uit op 12 oktober aanstaande.

‘Denk aan Agnes Obel meets Warpaint meets Cat Power meets Feist. We kunnen alleen maar hopen op meer werk van Uncle Wellington waarbij we lekker tot rust kunnen komen.’ (Dansende Beren)

The code 'We cracked the code, unlocked the stupid things we thought, could hide us.' The code is de eerste single uit The faster I waltz, the better I jive. Het nummer illustreert geduldig wachten op beter, tussen realisme en naïviteit in. Een kleine knipoog sloop in de openingszin: de misvormde Leonard Cohenfrase vond haar weg in het nummer in The Yellow Door in Montreal, waar de Canadese grootmeester een van zijn eerste optredens speelde. En dat luttele weken voor zijn dood.

Videoclip The code In 2015 trok Bruyneel met een camera door IJsland op zoek naar de mythische Grettir, een IJslandse sagaheld die nu nog symbool staat voor de geïsoleerdheid van het eiland. De Londense experimentele filmmaakster Katia Ganfield (No Tape Inside) nam die beelden genadeloos onder handen. De videoclip werd een ritmische, atmosferische en bevreemdende visuele vertaling van The code.

https://www.youtube.com/watch?v=piJy0cjmMoM

Album:

The faster I waltz, the better I jive vertelt een persoonlijk relaas over langdurige ziekte. De nummers verkennen wat het betekent om te slapen met één oog open, welke verhoudingen drastisch omgegooid worden, en tegelijk hoe mooie gebeurtenissen een betoverende weerklank krijgen. Het is een plaat vol knipogen, tekstuele frivoliteit, zweterige seksualiteit en analoog experiment: van een gedeukte trompetviool en afgedankt harmonium tot een dichtgeslagen garagepoort in een Ardens heuvellandschap. The faster I waltz, the better I jive komt uit bij Vynilla Vinyl (Amatorski, Echo Beatty) en John, I'm Only Dancing (Modern Art, Boonyi). Uncle Wellington is Frie Mechele, Esther Coorevits, Sven Sabbe, Renaud Debruyne en Jonas Bruyneel.

Release Show: 12/10 – Trefpunt - Gent