The Decemberists: Té goed is net niet goed genoeg

The Decemberists zijn geen klein bier. Zo scoorde de band uit Portland al een nummer 1 in de Amerikaanse albumlijst met ‘The King is Dead’. Deze week kwamen ze songs uit die plaat en uit het nieuwe album brengen in de AB. Een AB die niet helemaal tot de nok gevuld raakte. Vreemd.

Al helemaal vreemd werd het toen Serafina Steer als voorprogramma mocht starten om 19u30 voor een zo goed als lege zaal. De guitige zangeres werd begeleid door een al even jeugdige violiste en drumster. Echt smooth verliep het niet, maar dat maakte ze hier en daar goed met wat ongelofelijk droge humor. Tegen het eind van haar set raakte de AB wat voller, haar zelfvertrouwen leek te stijgen en de songs werden net iets beter. Er lijkt nog wat werk aan, maar al bij al amuzing.

Dat The Decemberists graag naar België komen, bleek niet alleen uit ‘t feit dat ze eerder al in de Trix stonden maar ook uit de Manneke Pis die een prominente plaats kreeg op ‘t podium. Onze nationale trots dicht bij het gebeuren. Dat gebeuren werd ingezet met de meest logische song ooit: ‘The Singer Adresses His Audience’. Soms ligt de songkeuze nogal voor de hand. Zanger Colin Meloy kwam het podium op, bracht het eerste deel van de song acoustisch en werd daarna bijgestaan door de rest van zijn band.

Doorheen de show werd duidelijk dat ook Meloy de eigenaar was van een grote dosis humor. Waar hij bij de start van de set wat poses aannam voor de fotografen, startte hij een rant wat later over de grote hoeveelheid Amerikanen in de zaal. Side note: waarom moeten mensen altijd roepen in het midden van een set? Niet veel later volgde Calamity Song, een lied dat volgens Meloy om een wel zeer praktische reden werd gemaakt: zijn zoontje aan het eten krijgen. Hij speelde versie 1 (Eat your oatme-aaaaaall) en liet die daarna voortvloeien in Calamity Song. Een leuke vondst en best grappig.

En dat voor een man die zichzelf even 'de afwezige vader' noemde daarbij refererend naar 't feit dat zijn zoontje de dag van 't concert 9 jaar werd. Gelukkige verjaardag kleintje! Grace Cathedral Hill volgde, een serieuze meezinger. Waarop niet werd meegezongen. Damn you brave Belgen. Zelfs al ken je de tekst niet, dan neurie je toch mee? Je hoeft geen random zaken te roepen in het midden van een set, maar een lied meezingen mag best hoor. Het maakt de concertervaring alleen maar memorabeler. Spreken we dat af voor volgende keer? Jullie deden het nochtans wel goed bij In 16 Military Wives. Daar zongen jullie luid, stil, fluisterden jullie, dachten jullie even na over het ontbijt van morgen om daarna weer luidkeels mee te zingen. Dat was fun. Toch?

The Decemberists deden hun uiterste best. En met de humor van Meloy, hun ijzersterke nummers en steengoede muzikanten had dit niet anders kunnen worden dan een onvergetelijke avond. Toch werd het die net niet. De songs waren net iets té goed gespeeld. Het publiek niet iets te weinig reactief.