TW Classic: The Boss brengt een wervelwind naar Werchter

TW CLASSIC kreeg gisteren een afsluiter van formaat! Een show van maar liefst 3 uur met een wervelwind aan klassiekers en kippenvel momenten. Om 22u stipt mochten we The Boss en The E Street band verwelkomen op de stage van TW Classic. Het was al zes jaar geleden dat The Boss met zijn band te gast was op TW CLASSIC.

Eén voor één verschijnen de bandleden op het podium, met een hartverwarmend applaus van het aanwezige publiek. Bruce komt als laatste op het podium en zet onmiddellijk zijn set in met ‘No Surrender’. Al vroeg in de show, doet Bruce Springsteen een gitaarsolo, één van de zovele. Samen met Eddie Van Zandt blijkt al snel dat ze er allen heel veel zin in hebben.

Hij wordt vooraan het podium vergezeld door saxofonist Jake Clemons, de neef van Springsteens overleden podiumprins Clarence Clemons. Jake staart naar Springsteens vingers en lijkt verbaasd te zijn over de vingervlugheid van zijn gitaarspel. Dan sluit hij zijn ogen en rust met zijn hoofd op Springsteens schouder terwijl hij verder speelt.

Een zorgvuldige balans tussen de bewuste zwier en de ernst is precies waar het bij de live-ervaring van de E Street Band om draait: alle leden die op het podium staan leven voor de muziek, willen het beste van zichzelf brengen, genieten, maar geven vooral de toeschouwers waar ze recht op hebben: een fenomenale show. Het is meer dan duidelijk de E Street Band is meer dan liefde voor muziek!

Tijdens The Promised Land gaat Bruce tussen zijn fans vooraan met de eeuwige glimlach en gooit zijn mondharmonica aan een dolgelukkige jonge kerel. Op deze momenten ben je wel stiekem jaloers op de mensen met een golden circle ticket. Wat later krijgen we de vraag om mee te zingen met het refrein van Out In The Street, terwijl Bruce lekker handjes staat te schudden met de fans.

Naast de indrukwekkende gitaarsolo’s mogen de andere muzikanten zeker niet vergeten worden. De blazers waren ongelooflijk sterk alsook de pianist en de drummers. Dit aan een verschroeiend tempo met heel veel energie.

Toen kregen we de cover van Nightshift, een rustiger momentje waarbij de backing vocal Curtis King Jr. voor de nodige soul zorgde. Dit was de enige bijdrage aan deze set van Only The Strong Survive. Het roept herinneringen op aan de onderbreking van de E Street Band in 1992-93, toen Bruce in Los Angeles woonde en verschillende geluid en inspiraties verkende.

Mary’s Place is weer zo een voorbeeld van ongelooflijke muzikale bandinteractie. Waarbij Bruce vraagt: ‘Is there anyone with the spirit of rock and roll’

Dan was het weer tijd voor een rustig solo moment van Bruce waarbij hij de volledige weide van Werchter muisstil krijgt. My Hometown werd op het laatste intens meegezongen door het publiek.

Maar dan kwam één van de topmomenten, de overgang naar de mondharmonica voor de intro van ‘The River’! Een ongelooflijk mooi moment voor het publiek van Werchter. Bij mijn weten kwam The River nog niet aan bod tijdens zijn tournee in Europa. Alweer een echt kippenvelmoment voor mezelf en waarschijnlijk voor duizenden anderen op de wei.

Na deze monster hit kregen voor de eerste maal een bindtekst van Bruce. Meer bepaald een emotioneel moment alwaar het verhaal verteld wordt over George Theiss, zijn inmiddels overleden vriend met wie hij in zijn eerste bandje speelde genaamd 'The Castiles’. ‘Last Man Standing’ gaat dan ook over het feit dat Bruce één van de laatste overlevende is van dit select bandje. “Seas the Day” of “Pluk de dag”, ik kan het thuis niet genoeg zeggen. Maar vooral het zinnetje: ‘Vroeger was alles morgen en tot ziens, nu is alles gisteren en vaarwel.’ is me bijgebleven.

Ook daarna, in ‘Backstreets’, bleef Bruce emotioneel zingen met het hand op zijn hart en zei tegen zichzelf verschillende keren: ‘I’m gonna keep you right here.’

We krijgen dan nog een wervelende cover van ‘Because The Night’ die ook wel in de smaak viel bij het publiek. Ook ‘Wrecking Ball’ ging vol enthousiasme en samen met het publiek ging de wei uit de bol. Na The Rising en Badlands was het tijd voor enkele bisnummers. Neen, geen maar liefst 6 bisnummers. Te beginnen met Born In The USA, dat onmiddellijk gevolgd werd door Born To Run. Tijdens Glory Days zat Bruce voor de camera even in zijn neus te peuteren en nam er bijna die van Stevie Van Zandt ook bij. De twee bleven maar plezier maken van begin tot einde om dan een welles nietjes spelletje te spelen van: ‘Ik denk dat het tijd is om naar huis te gaan”, met als reply van Stevie: ‘Ik denk van niet’ ...

Tijdens ‘Dancing in the Dark’ waren de camera’s vooral gericht op de fans die in de nek gekropen waren van hun partner met één of ander bordje. Eén daarvan was Charlotte Timmers die graag met Bruce op Dancing in the Dark had gedanst vanavond.

Een mooi eerbetoon was ‘Tenth Avenue Freeze-Out’ om Clarence Clemons en Danny Federici te herdenken. Ik hoop dat ze vanuit hun strandstoel in de hemel meegenoten hebben van dit concert, omdat ze nog steeds deel uitmaken van de E Street band. Heel fijne archiefbeelden maakten duidelijk indruk op iedereen en op alle leden van de band.

Eén voor één bedankt Bruce de leden van de E Street band voor hun fantastische geleverde prestatie. En als je dan denkt het is gedaan, komt hij plots weer opdagen met een uniek solo moment met de song ‘I’ll see you in my dreams’ op mondharmonica en gitaar.

Bruce Springsteen en de 17 leden van de E Street band brachten ons zoveel onvergetelijke momenten dat je er nog lang zal over kunnen spreken en terugkijken op deze editie van TW Classic 2023! Mijn hoedje af en respect voor THE BOSS voor wat hij doet op zijn 73ste!

Pascal Liagre