Urbanus en De Fanfaar. Een plus een is niet altijd twee.

Wie bij mij thuis op bezoek komt, ziet in de linkerhoek een platenspeler staan. Daarnaast twee oude reiskoffers met vinyl in. Mooi in sleeves opgeborgen. Tussen die collectie een plaat of 3 van de Vlaamse vader van de comedy: Urbanus. Zijn shows van jaren geleden waren avant-garde, zijn nummers tijdloos. Ook al heeft hij geen technisch geschoolde stem, toch slaagde hij er in om mensen te bewegen. Daarnaast is er De Fanfaar. Een Brusselse rockband die ik een jaartje eerder in de AB zag optreden en die ondertussen ook al wel een paar nummers van Urbanus heeft gecovered. Toffe band, goeie nummers, fijne afwisseling met dat Brussels accent. Die twee kwamen samen en vormden een groepje. Ik hoorde ze in de AB.

Eigenlijk had ‘k er best veel van verwacht en met mij de hele uitverkochte zaal. Urbanus kwam op met zijn iconische helm en bracht al meteen een mopje of 2. De hele avond lang zou hij zijn bindteksten voorzien van geslaagde en minder geslaagde humor. Hij, als geen ander, slaagt er in om zijn oude moppen opnieuw te verpakken zodat ze relevant zijn. Je hebt een groot deel van zijn oeuvre al gehoord en toch verschijnt er nog een smile op je gezicht. Wat wel opvalt, doorheen de jaren houdt hij zich steeds minder in. Het mag allemaal een beetje rechtser. Dat zorgt hier en daar voor een ‘hohoho’ in het publiek.

Al zijn we natuurlijk gekomen voor de muziek. Daar loopt het wat stroef naar mijn gevoel. De genialiteit van de teksten in Urbanus zijn nummers gaat verloren bij de te rockerige beat van De Fanfaar. Urbanus heeft de stem niet op zo’n genre te dragen. Gevolg is dat hij precies wat achterop holt in veel van de nummers. Hittentitten klinkt geslaagd, maar dat heeft dan ook weinig tekst. Ook de nieuwe versie van ‘Bakske vol met stroo’ is een winner. Die werd dan ook terecht op single uitgebracht. De rest van de nummers weet niet zo te charmeren.

Eigenlijk zijn de mooiste momenten van de avond nog de stukken waarin Urbanus het origineel zingt of waarin De Fanfaar hun versie brengt van een nummer zonder Urbanus erbij. Dan is duidelijk dat een cover op zich geen slecht idee is. Getuige daarvan Urbanus Vobiscum, de cd waarop verschillende artiesten een Urbanus nummer in hun genre brengen. Belastingscontroleur van Flip Kowlier, De Nieuwe Snaar met De Wereld Is Om Zeep, Wim Opbrouck met Quand les Zosiaux, allemaal toppers. Een voor een pareltjes die de genialiteit van de teksten tonen door ze staande te houden in een heel ander ritme. Maar niet met Urbanus als zanger erbij. Hij houdt het best bij zijn originelen. Hoe enthousiast hij ook op het podium staat.